Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

2. Logan...

Datum: 04-09-2008

Logan lijkt nog langer geworden dan hij al was, en om zijn ogen liggen donkere schaduwen. Hij is contant misselijk, braakt iedere ochtend, en is vijf kilo afgevallen. Waar deze jongen van negentien brulde van de energie, is hij nu onafgebroken moe. Zijn lasergame abonnement van twintig keer is bijna ten einde, hij heeft er nog maar drie te gaan. Hij is veranderd. Het maskeren van zijn ziekte met grappen en grollen gaat hem steeds minder goed af, de fase van ontkenning ligt duidelijk achter hem. Hoe is het mogelijk dat ik, die jaren geleden met een door een viertal gevormd kankergroepje op stap ging, nu niet weet hoe ik de juiste toon moet aanslaan. Kwam het door de directheid van de toenmalige zieken? Door dat hun leeftijd dichter bij de mijne lag dan die van mij nu bij Logan? Bij Logan tast ik krampachtig af. Ik wil hem hoopvol tegemoetkomen, tegelijkertijd wil ik hem de ruimte geven zijn angst en kwetsbaarheid te tonen. Ik wil niet te serieus, maar ook niet te optimistisch overkomen. Maar misschien wil hij helemaal niets van dit alles, en sta ik te ver van hem af. Wat kennen we elkaar tenslotte.
Ik hou het neutraal en vraag naar wat ik al weet van Lynn. Naar zijn school waar hij in augustus zou zijn gestart met een HBO opleiding rechtenkennis. Logan schudt ontkennend zijn hoofd.
"Ik begin pas in februari na overleg met artsen en school. Ik ben nu te vaak absent. Ik wil ook niet aan iedereen moeten uitleggen dat ik kanker heb. Over twee weken ga ik opnieuw door de scan en hopelijk is alles weg. Dan ben ik beter en kan ik starten zonder iemand te hoeven vertellen dat ik ziek was. Anders begin ik met zo`n stempel." Ik knik begrijpend.
Ik kijk naar Lynn. Ze zit naast hem op de bank. Haar benen zijn over elkaar geslagen, haar handen heeft ze ertussen geklemd. Haar stem klinkt scheller dan normaal, ze praat wat sneller, ze lacht wat vaker.
Ik draai me om en laat ze alleen.

Manon.

 




- Reageer op deze column

kennis  schreef op 12-09-2008
Ik lees net je colum.Wat erg van Logan.Je hebt het wel in je colums gehad over ziekte maar niet dit.Ik dacht dat het om anderen ging.Vreselijk gewoon.Ik neem mijn pet voor jullie af hoor zoals jullie je er doorheen slaan.
Moeilijk voor het hele gezin.Hoop dat alles goed uitpakt met kuren ec.Kan mij voorstellen dat je niets op papier kan zetten.Jij die met deze ziekte al zoveel te maken hebt gehad vind ik het knap dat je toch door gaat met je colums en petje af Logan.De vreselijke lieve jongen met zoveel levenlust en humor.Zijn doorzetting is gewoon geweldig.Het moet je maar overkomen op deze leeftijd.Ik weet dat jullie gezin elkaar steunen en dat jullie er samen tegen aan gaan.Je colum was toch even een schrik.Maar je hebt het goed op papier gezet.Je wordt met de werkelijkheid geconfronteerd en dat is echt heel erg.Veel sterkte.Ik schrijf wel niet zo goed als de schrijfster maar meen het wel.



mara  schreef op 06-09-2008
moeilijk.. ik wil reageren maar weet geen woorden.


een moeder  schreef op 04-09-2008
ik begrijp je manon.........


Een andere moeder  schreef op 04-09-2008
Wat verschikkelijk voor Lyn om zo langs de zijlijn te staan!
Bewondering voor haar!




Reacties verbergen