Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Enige jaren geleden..........

Datum: 26-03-2009

 Enige jaren geleden..........
We hadden de hele dag gereden, Els, Jos, Rob en ik. Op doorreis naar de Alpen had het zonnetje plaatsgemaakt voor een langdurige regenbui, en verkleumd en stijf kwamen Els en ik van de motor. Zo gek als we waren van motorrijden, zo vroegen we elkaar nu wat er leuk aan was. Maar de gedachte aan een warme douche, en een glas wijn op de veranda van het schattig uitziende hotelletje, verrichtte wonderen. Jos en Rob hielpen ons met de zware motoren, voor ze de hunne erbij parkeerden. Ze gespten de tassen los, Els haalde een hand door haar korte haar en samen liepen we naar de kleine receptie.
De wijn was verrukkelijk, de lachspieren goed getraind, het eten smaakte lekker, en we maakten kennis met een zestal leuke gasten. Om elf uur dropen we af naar onze slaapkamers, morgen hadden we weer een lange dag te gaan. De trap naar de bovenverdieping kraakte, en de vloerplanken op de overloopvloer vertoonden brede kieren. Een muffe geur, passend bij oude huizen, kwam onze neuzen binnen. Een vijftal kamers bevond zich naast elkaar op de gang. Ze waren klein, en de smalle bedden ouderwets kort. Zowel aan het hoofd als aan het voeteneinde bevond zich een houten schot. Rob en ik keken elkaar aan. Dat werd weer opgekruld en schootje in schootje slapen. Nagiechelend van de wijn riepen we door de flinterdunne wanden over en weer:
"Slaap lekker!"

Els kroop dicht tegen Jos en viel bijna direct in slaap. Tot ze een uurtje later getroffen werd door een pijnlijke scheut in haar kuit. Ze kreunde, ze was de spierontspanner vergeten in te nemen! De kramp in haar kuit veranderde razendsnel in een keiharde bult, vergezeld gaand van ondraaglijke pijn. Ze kermde het uit.
"Oh Jos! Oh Jos!" riep ze luid. Ze zette haar tenen strak tegen het schot van het voeteneinde. Het bed kraakte dat het een lieve lust was.
"Oh Jos! Oh Jos!" gilde Els het nu uit. Jos schrok wakker terwijl Els luid bleef kermen. Ze bonkte met haar voet tegen het schot, het bed kraakte van jewelste, ze beukte opnieuw. Jos overzag de situatie en riep goedkeurend en luid:
"Goed zo meisje, zet je schrap, kom maar Els, goed zo!"
De kramp verdween en de rust keerde terug.

De volgende ochtend zaten Rob en ik iets eerder aan de ontbijttafel dan onze vrienden. Ons ietwat ongemakkelijk voelend vingen we heimelijk vragende blikken en gefluister van de andere gasten.
Ik voelde hoe ik een kleur kreeg als vuur, terwijl Rob het uitschaterde. "Nou wat zei ik je Manon, wij krijgen de naam, en ondertussen..... hahaha."
Ik probeerde schutterig te redden wat er te redden viel. "Onze vrienden waren wel wat luidruchtig ja.." mompelde ik, en "Oh nee, zo zijn ze normaal eigenlijk nooit..." Ik stokte op het moment dat Jos en Els fris en fruitig de ontbijtkamer binnen kwamen. En alsof afgesproken stonden de andere gasten zwijgend glimlachend op. Een applaus brak los......

Manon.

 

 




- Reageer op deze column

Klaas-Jan  schreef op 26-03-2009
Geweldige anekdote! Wat zullen jullie gelachen hebben!


een moeder  schreef op 26-03-2009
hahahaha.......


Marieke  schreef op 26-03-2009
Jee wat stoer dat je ook motor rijdt, en dan nog wel helemaal naar de alpen! En wat een kostelijk verhaal weer.


els  schreef op 26-03-2009
Zo zie je maar, niet alles is wat het lijkt te zijn.
gr. Els en Jos



Reacties verbergen