Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Voor een dag

Datum: 23-04-2009

Ik ben in het bezit van een levensladekast. Alle voorbije belevenissen en herinneringen, van blijdschap tot verdriet zitten erin opgeborgen. Doorleefde emoties heb ik weggestopt in verschillende vakjes die ik kan openen wanneer ik er bij wil. Ik weet precies in welk vakje wat zit en het mooie van die wetenschap is dat ik dingen af kan sluiten zonder weg te doen.
Vorige week op een dag stond de lade van het verdriet plotseling wijd open. Het schokte me, ik had er gewoon niet bij stilgestaan dat een ander dan ik de vakken zou kunnen ontsluiten. Ik wist wat de lade bevatte, kende de strekking uit mijn hoofd. Ik had ruimschoots de tijd genomen voor verwerking en een lade gekozen en gesloten. Ik wist waar het opgeborgen was, dacht er regelmatig aan terug, maar zonder de scherpe pijn van toen. Milde smart was achtergebleven.
Dat de lade ineens weer openstond had indirect te maken met Lynn. Ze belde.
"Hai mam.." Ze had gehuild en ik wist wat ze ging zeggen.
"Logan is weer opgenomen...."
Lynn ziet haar ex vriendje niet vaak maar ze kletsen zo nu en dan bij over de telefoon. Na de stamceltransplantatie leek het de goede kant op te gaan met Logan. Tot van de week. Er is weer van alles mis en hij werd opnieuw opgenomen. Het enige wat ik wist uit te brengen was:
"K..ziekte!"
Die zelfde avond op SBS-6 zag ik het voor mij bekende gezicht van de oprichter van de stichting  Opkikker. Hij vertelde dat de stichting werd opgericht naar aanleiding van zijn aan leukemie gestorven neefje. Zijn neefje was ook mijn neefje, en zoon van mijn broer en schoonzus.
Jaren vielen weg. Alle pijn en de hel waar ons neefje en zijn dierbaren doorheen gingen kwamen weer binnen, scherp en pijnlijk. Daarbij haalde de gedachte aan Logan, zijn dierbaren, mijn dochter Lynn, en de boze machteloosheid me totaal onderuit. De lade van verdriet werd voor een dag ruw ontzegeld.

Manon

Wilt u de stichting  Opkikker steunen?
Ga naar www.opkikker.nl

Stichting Opkikker verzorgt Opkikkerdagen voor langdurig zieke kinderen en hun families, want na veel vervelende dagen duren de leuke dagen toch nét iets langer.

 




- Reageer op deze column

een moeder  schreef op 24-04-2009
je column raakte me opnieuw zo dat er geen woorden of reactie voor gevonden kan worden.
Voor Logan familie Lynn en de vele mensen in een soorgelijke situatie sterkte...



mams  schreef op 24-04-2009
Wat Jijnoemt de laden van verdriet.heb ik mijn boeken van verdriet.Bij het opruimen van de kast valt er een plakboek naar beneden.En deze keer was het boek van de kleinkinderen aan de beurt.Ga dan gerust maar bladeren het laat je toch niet met rust.Het zij zo Mams


Klaas-Jan  schreef op 24-04-2009
Niet alleen de column, ook de reacties raken me dit keer. Wat een verdriet schuilt er achter de moedige woorden, en wat is er bij jullie veel gebeurd. Hoe handle je dit vraag ik me werkelijk af? Klaas-Jan.


Marja  schreef op 23-04-2009
Hai lief schoon zusje,
Wat een rot bericht van Logan Wat een angst dit mag niet! Maar als we er wat aan konden doen deden we er meteen wat aan.
Bedankt dat je de stichting op noemt.
Mario zei; mam wat laat ik achter nou dit is wat hij achter liet !Mijn broer heeft een drijfveer en het is gelukt en Mario kijkt mee en maakt alle kinderen blij en ik weet dat hij het geweldig vind!
En wat mij betreft ik noen nog elke dag zijn naam.
Ik bedank jouw nog een keer dat jij er was toen wij jouw nodig hadden .
Liefs Marja




Manon  schreef op 23-04-2009
Lieve marja,
ik krijg tranen in mijn ogen van je lieve reactie. We vergeten Mario nooit, en al die anderen nooit, en wat vormden we een goed team samen h?? Ondanks alle narigheid bracht het ons zoveel warme momenten. Dikke dikke zoen van Manon.



Reacties verbergen