Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Thuiskomen

Datum: 01-07-2009

Het is druk op de weg deze zondagmorgen. De temperatuur voelt nu al drukkend warm en de lucht dreigt zijn neerslag te laten vallen. Ondanks het vele verkeer kunnen we goed doorrijden en net na half elf draaien we het parkeerterrein bij Schiphol op. Over tien minuten landen Mirte en Sem.
Rob, Zoey en ik zetten er stevig de pas in en bij aankomsthal 2 zien we allemaal bekende gezichten. Mirte`s moeder met vriend en zus, vriendinnen van Mirte, mijn ex met zijn vrouw Els en hun dochter, en oma. Met lachende gezichten houden Sem`s vrienden een spandoek omhoog: Welkom thuis Mirte! De euforie krijgt me in zijn greep. Lachend begroet ik iedereen.
Sem`s tien jarige half zusje laat me trots haar wit beschilderde laken zien: Sem en Mirte, Welkom thuis! Een lok van haar blonde krullen springt steeds opnieuw voor haar ogen en met een gewoontegebaar veegt ze hem naar achter om direct weer terug te vallen.
"Hou jij hem aan die kant omhoog, dan pak ik hem in het midden," roep ik. Mijn moeder staat tussen haar en mij in, mijn ex staat aan mijn rechter kant en heeft de andere hoek van het laken vast. Ik voel zijn arm en de warmte die hij uitstraalt. Het voelt gek en bijna niet passend om zo dicht naast Mark onze zoon op te wachten, vraag me niet waarom. De deuren gaan vele malen open om thuiskomers door te laten en dan, eindelijk, zien we de lange gestalte van Sem met naast zich de blonde Mirte. We joelen, juichen en huilen, en zwaaien met het spandoek. De blikken van de jongelui, een mengeling van verrassing, ongeloof en blijdschap zijn goud waard. Sem valt mij en zijn vader tegelijkertijd in de armen en als drie- eenheid staan we daar. Opnieuw voel ik me ongemakkelijk.
Ruim een uur later sta ik in mijn vroegere keuken. Alle visite is er al, en we vragen ons af waar de auto van mijn ex toch blijft. Met Zoey`s sleutel zijn we maar vast naar binnen gegaan, en we hebben de stoelen en tafel in het gras gezet. Ik vul het koffiezetapparaat met water uit de kraan en onwillekeurig gaan mijn gedachten terug naar hoe Lynn vele jaren geleden als peuter in deze gootsteen zat te spetteren. Ik open bekende keukenkastjes op zoek naar koffie, maar voel me een indringster bij alles wat ik pak en doe. Ik ervaar opluchting als mijn ex arriveert en zijn vrouw Els haar taken van me over neemt. De broer van Mirte vertelt in het algemeen hoe geweldig hij het vindt, dat Mark en ik als exen en partners, zo ongedwongen met elkaar omgaan dat het op vriendschap lijkt. Iedereen valt de broer bij en ik knik en beaam alsof mijn leven er van af hangt. Ik klets en lach met Els als met een vriendin, ik vind het een geweldige vrouw en mag haar graag. Ik geniet oprecht en ben intens blij dat het zo gaat, voor de kinderen en mezelf. Maar in de stilte slechts voelbaar voor mij, observeer en beluister ik een laag dieper. Ik zie tussen de blije gezichten mijn ex die nooit bij Rob zal gaan staan, ik zie Rob en weet dat hij dit voelt. Ik zie de tuin die ik ooit de mijne kon noemen, ik bezoek het toilet waar ik die ooit dagelijks bezocht. En in die stilte  voel ik de tweeledigheid waarin ik me bevind. Ik geniet en voel me welkom, maar me ongedwongen thuisvoelen is voorgoed voorbij.

Vanwege vakantie verschijnt er volgende week geen nieuwe column of ander schrijfsel.




- Reageer op deze column

Lieke  schreef op 02-07-2009
Ik kan alleen maar zeggen: Z? herkenbaar voor mij in een zelfde situatie!


Reacties verbergen