Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Kamperen.

Datum: 15-07-2009

 Het duurt enkele dagen voor alles een eigen plekje heeft in ons vervoermiddel. Daarna vormen we een team dat blindelings de benodigde spullen uit de auto trekt en in mum van tijd het mooiste terras van de wereld creëert. Inclusief een mini tafel, stoeltjes, een primitieve brander om het water voor de koffie te koken, en een koeltasje met brood en andere benodigdheden om de magen te vullen. We vallen in de stoelen, kijken elkaar aan, en slaken een zucht van ontspanning bij het zien en horen van slechts de natuur in de vorm van goudgele graanvelden omgeven door groene bossen, en het geluid van kwetterende vogels en tsjilpende krekels. Aan het einde van de middag zoeken we een camping waar ons tentje in enkele minuten tijd staat.
Het lijkt primitief, kamperen in een minitent. Maar zeg nou zelf, zolang de zon schijnt, de temperatuur aangenaam is, we nog geen hout hoeven sprokkelen om vuur te maken, de pizzeria naast de camping is, ach, waar hebben we het dan over. We zwerven domweg gelukkig met elkaar in ons dakloos bolide door Luxemburgse, Duitse en Franse binnenwegen om in een week tijd Oostenrijk te bereiken.
Halverwege de week dienen de eerste grijze wolken zich aan. Nog steeds prijzen we ons gelukkig, met de luxe van de auto waarvan het dak zich door middel van een druk op de knop in achttien seconden ontvouwt en de regendruppels buiten houdt.
De tent wordt `s nachts af en toe bezocht door een paar regendruppels.`s morgens pakken we hem nog vochtig weer in. Als de temperatuur in de loop van de dag ineens met een tiental graden daalt trekken we de warme windstoppers aan, en vervangen de korte voor de lange broek. Aan het einde van de dag bekijken we met een hoopvolle blik de lucht, en wagen de gok. We zetten de tent weer op en trekken een flesje wijn open. We nippen aan ons tweede glas als een windvlaag ons bijna uit onze stoelen rukt, vergezeld gaande van een regenbui. Rob pakt de paraplu uit de auto en inmiddels glimlachend als de boer met....... zakt mijn kampeer zin zo snel als de temperaturen naar negen! graden. Rillend van de kou duiken we om negen uur ons luchtbed op, en kruipen dicht tegen elkaar aan voor een beetje warmte. Dikke regendruppels klinken op het tentdoek alsof ze nooit meer stoppen. Ik heb het koud, verschrikkelijk koud en ik kan niet wachten tot we morgen weer vloerverwarming onder onze voeten hebben en een warm bad me opwacht. Nog maar één nacht creperen. Ik heb het bijna volbracht!




- Reageer op deze column

ollie  schreef op 17-07-2009
Daarom nemen wij alle kachels die je maar bedenken kan mee. (incluis de dubbeldeurs koelkast, want een koud roseetje is ook lekker)
Kampeer ze, Ollie.



Louis  schreef op 17-07-2009
En dan ook nog zonder mijn electrische deken?
Geen denken aan brrrrr



mams  schreef op 16-07-2009
Dat noemen ze nou echt kamperen.of zoals sommige zeggen kreperen. groeten mams


Reacties verbergen