Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Perfecte relaties

Datum: 13-08-2009

Laatst maakte iemand mij een opmerking: "Ach jij! Met je altijd zo perfecte gezin.." Ze was al uit mijn gezichtveld verdwenen toen haar cynisme tot me doordrong en wát ze had gezegd. Verbaasd liet ze me achter met een aantal prangende vragen. Kom ik zó op de buitenwereld over? Alsof mijn leven en gezin slechts perfectie kent?
Als ik ergens de kriebels van krijg is het van mensen die naar de buitenwereld uitdragen hoe volmaakt hun leven verloopt en nooit reppen over kleinere of grotere zorgen. "Mijn kind doet dat niet!" en "Daar zullen wij nooit mee te maken krijgen!" zijn opmerkingen waar ik lichtelijk onpasselijk van wordt en die men mij nooit zal horen maken.
Ik prijs me zeer gelukkig met man, kinderen en leven maar iemand die het idee heeft dat de verhoudingen tussen mij en mijn kinderen aan perfectie grenzen, slaat de plank volledig mis. Onze relatie onderling is net als bij een ander, aan omstandigheden en leeftijd onderhevig. Zo nu en dan laat de sfeer veel te wensen over en slaat dat mij als moeder behoorlijk uit het veld. Ons jongste altijd zo vrolijke Lynn woont sinds kort op zichzelf en het proces van losweken gaat niet zonder slag of stoot. Het meisje, ooit een glashelder/ open boek voor mij, heeft zich pijnlijk gesloten. De afstand neemt ze letterlijk en dat doet zeer. Sem woont na ruim drie jaar Leeuwarden en een half jaar Afrika weer thuis, en is met zijn vriendin Mirte naarstig op zoek naar woonruimte. Naast de gezelligheid die hij met zich meebrengt, manifesteren de verhoudingen zich zo dat mijn tong er bijna is afgebeten. Gisteren liepen de spanningen om een voorval zo hoog op dat de tenen te lang en de mond te groot werden. Mijn grens werd overschreden met alle gevolgen van dien waar ik niet over uit ga wijden.
Het hoort er allemaal bij, de zorgen en soms slapeloze nachten in het groeiproces van ouder én kind. Gelukkig kan ik het spuien en ventileren, onder andere naar mijn moeder die in herkenning stiekem geniet, en naar schoonzus Ollie die deze fase nog gaat krijgen. Om bij Ollie te blijven hou ik me maar vast aan haar wijze woorden: "Ach Manon, als het hier bij blijft zijn het geen zorgen maar slechts muizenissen die je tarten."

Manon.




- Reageer op deze column

Manon  schreef op 16-08-2009
Vrijdagavond hoorde ik van een vriendin: Je leert je kinderen spreken, je kinderen leren jou te zwijgen...


ollie  schreef op 14-08-2009
lieve manon,
ik hoop dat het voor ons ook muizenissen blijven.
we zullen zien wat de toekomst ons brengt.



Annemiek  schreef op 13-08-2009
herkenbaar en fijn iemand te hebben om gewoon tegenaan te spuien. Dat ruimt de onvrede weer op waardoor het loslaten weer een ietspietsie gemakkelijker gaat.


Reacties verbergen