Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Oma`s wandelstok

Datum: 27-08-2009

De rugtas is ingepakt, we zijn dik met zonnebrandcrème ingesmeerd en de veters van mijn bergschoenen zijn stevig dichtgeknoopt. Rob hijst de rijkelijk gevulde tas over zijn schouders en we slaan de buitendeur achter ons dicht. Op ons houten terras kijkt een Oostenrijkse koe ons glazig aan. Ik klap lachend in mijn handen en roep:"Wegwezen dame! Vort, naar je vriendinnen!" De koe schrikt op en loopt gehoorzaam het terras af. Net voor ze de smalle weg oversteekt waar haar soortgenoten zich te goed doen aan een partij boterbloemen, zwiept haar staart omhoog en sast ze een grote straal in het strookje groen wat nog net Chalet Xieje toebehoort. Rob grijnst van oor tot oor.
We lopen tussen de dames door het bos in, waar het wandelpad begint en gaan op weg naar Krimml. Niet naar de spectaculaire waterval dit keer, maar naar hoog Krimml, waar we `s winters vaak skiën. We wandelen het eerste stuk van de planetenwandeling, steken de oude Gerlosstrasse over en duiken het dichte dennenbos in om aan de stevige klim te beginnen. Op het moment dat ik aan de klim begin zoek ik steun bij de wandelstok die ik nog snel even van zolder pakte. Ik realiseer me ineens dat het de stok van oma was. Rob`s moeder, die door de jaren heen wandelingen maakte waar je u tegen zegt en die mij, samen met Rob, de liefde voor het wandelen in de bergen heeft bijgebracht. Ineens mis ik haar, even, voor het gemis omslaat in een dierbaar gevoel van herinnering. Haar nooit aflatende belangstelling voor alles wat we ondernamen. Haar altijd schitterende ogen als we vertelden welke plannen we nu weer hadden, en welke wandelingen we allemaal hadden gemaakt. Ze wilde alles van ons horen, steeds opnieuw, al kwamen we voor de honderdste keer terug uit Oostenrijk of van waar dan ook.
Ik sta stil op het smalle bospad waar de wortels van de oude bomen een natuurlijk trappetje vormen en ik bekijk de stok nader. Kleine naamschildjes van Luxemburgse, Zwitserse en Oostenrijkse plaatsen vormen een tastbaar beeld van de vele wandelingen die er mee gemaakt zijn. Ik maak Rob deelgenoot van mijn gedachten en er verschijnen tranen in zijn ogen. Zwijgend hernemen we onze tocht en ik omvat voorzichtig mijn wandelstok. Oma leeft en wandelt nog altijd met ons mee.

Manon.




- Reageer op deze column

karin  schreef op 01-09-2009
Mooi,

Mijn wandelstok met plaatjes en alle mooie herinneringen van vakanties met mijn ouders staat in mijn hal...klaar voor een keer terug te gaan naar Oostenrijk



Linda  schreef op 29-08-2009
Agos... Mooi he, hoe zo\'n moment een prachtige herinnering teweeg kan brengen!? Koester hem, die wandelstok. Dat zijn de mooiste herinneringen!


Mara  schreef op 27-08-2009
mooi weer zoals je het beschrijft


Reacties verbergen