Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Uitvliegen

Datum: 02-09-2009

 Natuurlijk gaat het goed. Met Lynn en met mij. Waarom ook niet? Vogels vliegen uit en het is nu de beurt aan de bijna 19 jarige Lynn. Het is goed zoals het gaat. Zowel een zus als een broer van mij heeft een kind op kinderleeftijd de deur uit zien gaan. In een houten kistje.
Dus je zal mij nooit horen zeuren over het feit dat mijn jongste op een natuurlijke wijze, zoals het hoort, het ouderlijk nest verlaat. Sterker nog. Ik voel het als een nieuwe fase die aanbreekt, nu het zorgen achter me ligt. Ietwat zorgelijk bel ik Lynn die eerste dagen. Leeft ze nog? Gaat het goed met haar? Haar stem klinkt vrolijk, en iedere moeder weet hoeveel ze kan horen aan het stemgeluid van haar kind.
Ze oogt uitgeput als ik haar opzoek in haar nieuwe stulpje, door al die feestjes in de stad, vriendinnen die blijven slapen, en de introductieweek waarin ze niet voor het ochtendgloren haar bed ziet. Maar ik zeg er niets van, gerustgesteld als ik ben door haar heldere kijk achter haar vermoeide ogen, en de toon van haar stem. Er is geen ontkomen aan, ze heeft het  ontzettend naar haar zin.
Ik kijk vooruit. Nieuwe uitdagingen liggen om de hoek. We kunnen makkelijker en vaker naar onze werkplek in Oostenrijk, mijn dagen zijn overvloedig gevuld. Waar een andere moeder misschien de leegte voelt drukken, voel ik me rijk. Soms zo rijk dat ik er bang voor word. Maar het spreekwoord ‘de mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest`, zet me weer op de grond.
Ik zet de radio keihard aan terwijl ik me buig over het creëren van een kussentje in een vrolijke ruit. Ik zoek een stukje stof in de kast van Lynn`s kamer. De halflege kamer die ik al een paar dagen mijd.
Ik neurie mee met de muziek in de hoop dat de knoop in mijn maag ermee oplost. Marco Borsato zingt over een dochter die uitvliegt. En opeens snik ik het uit. Ik laat mijn naaiwerk voor wat het is en leg mijn hoofd op mijn armen over de tafel. De tafel die steevast bezaaid lag met spullen van Lynn is akelig leeg en groot. De tranen stromen over mijn wangen, mijn schouders schokken in een huilbui zoals ik die in lange tijd niet heb gehad.
Voor mij blijft ze altijd klein.

Manon.




- Reageer op deze column

carla  schreef op 22-10-2009
wat mooi...


Linda  schreef op 08-09-2009
Het is toch geen \'zeuren\'? Het zijn gevoelens waar je soms beter mee om kunt gaan door ze op papier te zetten. Het helpt je om het op een rijtje te krijgen en dat is prima. Ik vind het een mooi stukje, en zie mezelf al helemaal zitten over een jaar of 15...


Linet  schreef op 05-09-2009
Lieve Manon,

juist je dierbaren weten dat je het niet denegrerend bedoelt. Maar met heel veel gevoel en inlevingsvermogen. Mooi stukje!



`n Opa  schreef op 05-09-2009
Manon,als de kinderen het ouderlijk huis hebben verlaten gaan ze steeds meer waarderen.
Je krijgt `n andere band met ze wat dan nog meer lijkt op vriendschap dan dat ze nog bij je woonde.Sterkte



een moeder  schreef op 03-09-2009
Hai Manon,
Sorry maar een kind dat uit huis gaat is nooit en te nimmer te vergelijken met kinderen die overleden zijn.
En zoals jij beschrijft houten kistje vind ik zonder gevoel en degraderend.
Want wat is dat erg dat je broer en zus dat is overkomen.



een andere moeder  schreef op 03-09-2009
Ik geloof juist dat die bijna kille beschrijving van het houten kistje zoals \'een moeder\' het noemt zoveel meer beschrijft dan kilte. In mijn beleving komt bij personen die zoveel dood hebben meegemaakt een worsteling boven omdat ze bijna niet meer durven \'zeuren\' over de natuurlijke \'minder erge\' emoties. Maar gelukkig winnen de \'normale\' emoties tenslotte Manon. Heel goed omschreven!


Een moeder  schreef op 03-09-2009
Ik vind het geen vergelijking of je kind nou levend de deur uit gaat of in een kist naar buiten gaat.
Naar een levend kind kan je naar toe en naar een dood kind niet meer.



Manon  schreef op 03-09-2009
En dat is nou ook net waarom ik niet mag \'zeuren\'.


Linda  schreef op 02-09-2009
Soms ben ik zo blij dat hij nog maar 3 is...


Reacties verbergen