Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Helder inzicht

Datum: 10-09-2009

 De verschillende reacties vorige week op mijn column uitvliegen hielden mijn gedachten aardig bezig. De ‘kritiek' van een moeder begreep ik enigszins wel, de zin die ik gebruikte; ‘in een houten kistje', kwam bij haar keihard over. En de moeder heeft gelijk dat de dood van je kind geen vergelijking verdient met het uitvliegen van je kind. Toch legde de andere moeder haar vinger op de exacte essentie van waarom ik deze twee vormen gebruikte, en dit gaf me een verrassend inzicht.
Het verlies van je kind is harder dan enige zin die ik zou kunnen gebruiken om het uit te drukken. Dit ergste wat een mens kan overkomen, is mij Goddank niet gebeurd en ik bid het nooit mee te hoeven maken. Wel was ik er  een aantal malen dicht bij betrokken.
De eerste keer trof het mijn broer en schoonzus. Mijn neefje was tien maanden ziek voor hij overleed. Als een van de eersten was ik bij een moeder die net haar kind had verloren. Opgerold in een hoekje van de bank, haar armen om haar knieën geslagen, wiegde ze zichzelf kreunend heen en weer, in een ritmische herhaling. Verkleumd tot op het bot, rilde ze van de kou en stamelde steeds maar weer: "Het doet zo zeer Manon. Ze hebben een stuk uit mijn buik gesneden en het doet zo'n pijn.'
De tweede keer dat ik het van dichtbij meemaakte was bij mijn zus en zwager. Hun zoon kreeg een acute variant op de ziekte van mijn reeds gestorven neefje, en ontglipte ons in de uren die een weekend telt. De totale ontreddering van mijn zus en haar gezin was groter dan ik ooit kan beschrijven.
Toen we weer een beetje waren bekomen van dit zware verlies, verloor mama binnen een jaar twee van haar zes kinderen. Niet op kinderleeftijd weliswaar, maar haar gestorven volwassen kinderen van 43 en 48 werden weer de baby`s die ze had gebaard, de peuters die ze had verzorgd en de kleuters die ze aan haar hand voor het eerst naar school had gebracht.
Ik weet nog goed hoe mijn omgeving, buiten de dichtbijstaande en de uitzonderingen, niet wist te reageren bij zoveel dood. Logisch, want wat moet je zeggen, hoe moet je handelen? Alsof ik geen woord had gesproken over ons verlies, werd er een ander onderwerp aangesneden. Datgene wat binnenin me bijna explodeerde drukte ik de kop in door er slechts het zwijgen toe te doen. Inmiddels heb ik geaccepteerd dat de dood vele mensen monddood maakt en prijs ik me zeer gelukkig met mijn gezin en familie waarin we al die doden met een lach, met warmte en met een traan, levend houden.
Maar diezelfde sterfgevallen van dichtbij maken soms dat ik mezelf de normale emoties niet toe sta, omdat me veel ergere dingen kunnen gebeuren dan waar ik nu verdrietig om ben of moeite mee heb. En dit inzicht lost de blokkade die ik mezelf heb opgeworpen in een keer op. Opgelucht mag ik weer 'gewoon' voelen.

Manon.




- Reageer op deze column

Klaas-Jan  schreef op 11-09-2009
Het zijn weer twee ontroerend mooie schrijfsels Manon. Allereerst weerspiegelt het eerst geschrevene je worsteling, je tweede jouw vermogen het positieve voorop te zetten. \\\'Alles wat je meemaakt sterkt\\\' is zeker een uitdrukking die jou past. Wat mij steevast opvalt is hoe de lezers lezen. Men leest naar hun persoonlijk voelen, niet naar wat jij probeert over te brengen.





Paulus  schreef op 11-09-2009
I am glad you revisted \"het houten kistje\".
I too thought your remarks where rather insensitive!
Never the less you have redeemed your self with this piece but you have lost me with the concluding paragraph.



een moeder  schreef op 10-09-2009
Ik vind het lief dat je er op terug komt, op het houten kistje, .Het is ieder geval bij je binnen gekomen. Dat is gevoel dat niet uit te leggen is.
Jouw kinderen gaan super goed en natuurlijk zijn er dingen in het leven die pijn doen.
Jij weet als geen ander wat het betekend om je dierbaren te verliezen.
Zoals,een ander reageert, dat ik niet durft te voelen.
Van alle mooie dingen die mij over komen ik mijn leven.
Daar geniet ik dubbel van, ook dat is niet uit te leggen want dat is ook een gevoel. Maar niets is zo mooi meer, want er is een deel weg. Van mijn kind kan ik geen deel meer uitmaken.
Van alle mooie dingen die mij het in leven heeft gegeven en nog bied.
Geniet, voelen, kijken, lachen etc.
Dat is pas de kunst van het leven.




een andere moeder  schreef op 09-09-2009
.....mooi.....


Reacties verbergen