Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Nostalgie ten top

Datum: 24-09-2009

Oeps! Voor het eerst in al die jaren ben ik het helemaal vergeten. Het derde weekend van September. Dit ene weekend van het jaar staat al sinds mensenheugenis bij mijn familie en geboortedorp volledig in het teken van, jawel, de Kermis. Een jaar lang wordt er naar uitgekeken, geld voor opzij gelegd, de weken afgeteld en heel veel voorpret over gemaakt.
Als kind lag ik dat laatste nachtje voor het grote spektakel met de zenuwkriebels in mijn buik. Morgen zou ik weer zweven, hoog in de lucht. Zou ik weer in de Hollebollegijs stappen, vechten met mijn zussen en broers om een plekje op de banaan. Zou ik weer smachtend voor de snoepkraam staan met zoete geuren omgeven niet wetend wat te kiezen uit al dat lekkernij. En zou ik weer op zoek gaan naar aanwezige tantes en ooms, die door het eerste deuntje genoeg alcohol op hadden om vrijgevig een kermiscentje te schenken.
In mijn puberleeftijd won de kroeg het aan aantrekkingskracht van de attracties, maar de Hollebollegijs bleef een favoriet bij mijn broer, zus en mij; met een borrel op was het nog leuker om de banaan te bemachtigen en de kunst er op te blijven zitten bracht heel wat lachsalvo`s mee.
Weer een aantal jaren later ging ik slechts nog te deunen op de maandag. Heerlijk dat ouderwetse gevoel, de geur van bier en rook, en iedereen van je jeugd en familie aanwezig op die ene plek. Eén grote reünie. Klokslag zes uur bij een zus of schoonzus in het dorp te eten, waar mama een heerlijke maaltijd met spercieboontjes, aardappelen en een gehaktbal had klaar gemaakt.  
Met zekerheid hebben we de liefde voor de kermis te danken aan mama. Haar plekje aan de bar bij de Schelvis werd door de jaren heen een gedoogde eigendomsplek. Tot een jaar of wat geleden werd er onmiddellijk ruimte voor haar gemaakt door de jeugd. Samen met haar vriendin Rie werd ze meer dan onthaald. "Opzij jongens!" werd er geroepen als de bar vol zat. "De granny`s komen er aan! Ruimte maken allemaal!"
Deze tijd ligt inmiddels achter ons. Mama mist er teveel oude vertrouwden, en vult met Rie deze dagen anders in. Ook ik ben al ettelijke jaren niet meer te kermis geweest. Toch draaien mijn gedachten zo`n weekend altijd om dit dorpsfeest, een nostalgische gevoel vermengd met iets van heimwee. Gisteren (dinsdag) kwam ik mama en Rie tegen in het winkelcentrum de Mare. Ze vertelden dat ze zondag een kermisborrel hadden gehaald bij de familie en deze avond zouden ze ter afsluiting van de kermis buitenshuis een hapje gaan eten. Geschokt besefte ik, dat, terwijl ik zaterdagavond mijn broers nog gesproken had, de kermis totaal was vergeten. En ondanks dat ik sowieso geen bezoek zou hebben gebracht aan de kroeg, voelde ik een steek van gemis. Het gevoel van nostalgie, jeugd en verlangen was voor het eerst geheel aan me voorbij gegaan. Kermis, het blijft een  gedenkbaar feest!

 




- Reageer op deze column

Klaas-Jan  schreef op 25-09-2009
Kermis heeft op mij zijn antrekingskracht verloren, maar de dagen van weleer bestonden niet zonder dit grandiose festijn!


ollie  schreef op 24-09-2009
Nou je hebt niks gemist hoor, ik ben er nog schor van. En het was ook nog es fantastisch mooi weer, Volgend jaar toch maar weer een keertje heen Manon??
XXX Ollie.



Marja  schreef op 24-09-2009

Hai manon
Wat een geweldige dagen waren dat !
Ik moet er vaak aan terug denken.



Reacties verbergen