Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Duidtje: Mannendingen...

Datum: 03-12-2009

Een spijker maakt een lelijke winkelhaak in mijn broek, terwijl ik een kast demonteer. Ik had hem net nieuw, die broek dan, maar voelde een onweerstaanbare drang dit klusje binnen enkele minuten te klaren. Omdat ik niet meer wist waar ik de elektrische boor had gelaten, en al zou ik me dat herinneren dan was ie waarschijnlijk niet opgeladen en ja waar is die lader dan, ging ik na een hoop gescheld op alles en iedereen de kast te lijf met nijptang en hamer. Gelukkig gaf de kast mee en kwam ik er met slechts één kleerscheur vanaf.
De gehavende broek kreeg een plaats op een stoel waar zich ook een blouse zonder knopen bevond en eronder enkele paren bruut uitgetrapte sokken die de weg naar de daarvoor bestemde plek nog niet hadden gevonden. Tuurlijk was daar het voornemen de kleren te repareren of een ander daartoe opdracht te geven. Uiteraard zouden ook de sokken binnen afzienbare tijd in de wasmand geraken...
Na een siefkwartiertje echt hard werken is er natuurlijk niks lekkerders als een hete douche van ruim anderhalf uur. Onderbroek maar even in de hoek, om hem waarschijnlijk te vergeten en dan lekker het ruime sop in. Ware het niet dat er al lange tijd een fles van mijn enige en favoriete doucheschuim leeg stond, dus naar het sop kon ik wel fluiten. Shampoo dan maar gebruiken, met genoeg voor één beurt. Terwijl ik de lege flessen weer op zijn plekje terug zette in het rek, bedacht ik me dat ik wel even opdracht moet geven om enkele nieuwe flessen aan te laten rukken, dan zullen de lege vanzelf verdwijnen.
Onder het aankleden, irriteerde ik me al aan het feit dat ik straks twee gelijkende sokken moet gaan zoeken uit een krat waar ik ze zelf van het gehele gezin bij elkaar gooi. Pak er vast weer één met een gat. Waarom zitten die er überhaupt ook in, horen die niet gewoon in de afvalemmer? Waarom geen waszakje voor sokken voor elk lid van het gezin? Briljant idee, zo in de wasmachine en dan de droger. Nog even finetunen wie de sokken in het zakje stopt. Ja hoor, bingo, d'r zit een gat in...gooi mijn frustratie er ook maar gewoon uit. Bedoel er niets mee, maar het lucht zo op.

Bij het aantrekken van mijn laarzen, bemerk ik, dat ze behoorlijk staan te glimmen. Wat heb ik toch een schat van een man! Hij heeft gewoon na het maken van zijn lunch vanmorgen, voor het naar school brengen van de kinderen, nog ff mijn laarzen gepoetst, omdat ie weet hoe graag ik ze draag. Ik weet ik ben enorm bevoorrecht! Moet ik niet vergeten hem daar nog even over te complimenteren...

Duidtje

 

 

 

 

 




- Reageer op deze column

Manon  schreef op 02-12-2009
Je Duitje columns doorspekt met gekte, humor en fantasie doen mij meer dan je kan vermoeden. Het proeven van het normale leven laat me lachen en de zwaarte even vergeten. Hij is weer leuk Duidtje! Veel liefs van mij xx


Reacties verbergen