Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Rodelplezier

Datum: 07-02-2008

Rodelplezier

Buiten adem, trok ik het gehuurde sleetje achter me aan. De lucht was zwart, en bezaaid met sterren. Ik keek omhoog en zag dat ik er bijna was. De sneeuw die zichzelf verlichte in het donker kraakte bij iedere stap van mijn sneeuwlaarzen. Witte wolkjes wasemden ononderbroken rond mijn gezicht. Voor en achter me hijgden mijn tien mede rodelaars net zo stevig, aangevuld met een zuchtend:
"Jezus! Sleeën doe je toch naar beneden?"

Een deel van de kinderen en aanhang zat al klaar op hun sleetje. Met moeite bedwongen ze hun ongeduld te gaan. Schoonzus Ollie bereikte zuchtend de top en keek angstig het pad af waar de verlichting een spoor trok als een verlicht lint naar het twinkelende dal. Ze schudde resoluut haar hoofd en riep:
"Oh mijn hemel! Dit kan ik niet!" Maar Sem riep geruststellend:
"Zitten en gang maken tante Ol! Dan ga je vanzelf!"

Sem nam het voortouw en vloog regelrecht de bocht door, gevolgd door de rest van de jeugd. Gierend van het lachen klauterden ze proestend als sneeuwgedrochten weer boven de rand uit. Ik denderde het eerste stukje pad af, zette bij de bocht mijn rechter hak stevig in de sneeuw, perfect gevolgd door mijn sleetje. "Yes! Eitje!" jubelde ik achterom naar Ollie.
De volgende bocht kwam zo snel dat ik werd afgeschoten en vol met mijn gezicht in het witte goud terecht kwam. Met de lichamen dubbel geklapt, ondersteunden Sem en Lynn hun buik. Tranen biggelden langs hun wangen.
"Eitje hé? Goed gedaan mam!" riepen ze, de woorden gesmoord in een volgende lachbui. Rob stuurde keurig de bochten door en wees ons het verlichte gebouw rechts onder ons. "Daar gaan we eten jongens, voor de echte rodeltocht begint." Hij telde tien koppen. Waar was Ollie?
Gespannen keken we omhoog. Daar bewoog iets. Een zoutzak op een bolide? Met opengesperde ogen en samengeknepen lippen kwam Ollie aangesleed. Nou ja, aangesleed? Met de hakken stevig in de sneeuw bereikte ze de snelheid van een slak.
"Beetje gang maken tante Ol! Zo kom je er nooit!" riep Sem.
Ollie haalde angstig de hakken uit de sneeuw, meerderde per seconde vaart en kwam in een rechte lijn op ons af.
"Naar rechts tante Ol! Réchts! Nee, ándere rechts!" riep Sem.
Maar het sleetje zwenkte na een linkse afwijking met een denderende vaart recht op ons af. Wild zwaaiend met haar armen gilde Ollie: "Wég, wég!"
Gillend van het lachen vlogen we uiteen, de sleetjes net op tijd weg trekkend. Ollie kwam aanvliegen, ontpopte zich als een starre walrus, en liet zich, net voor ze een grote berg sneeuw raakte, zijwaarts van de slee vallen en bleef liggen.
Eén moment was het doodstil. Tot Ollie ons tussen de snikbuien door hinnikend duidelijk maakte dat ze niets mankeerde, behalve pijn in haar buik van het lachen. Een waar lachsalvo brak los. Met van oor tot oor lachende gezichten begeleiden we ons slachtoffer naar het restaurant waar ze al op de drempel smachtend riep:
"Doe mij maar ein gröse bier bitte!"

Manon

 

 

 




- Reageer op deze column