Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Duidtje: En dan die handjes...de lucht in.....

Datum: 07-01-2010

Vervolg op verbouwingscomplex.....

Daar stond ik dan, met mijn armen in de hoogte...niet meer bij machte ze naar beneden te krijgen.
Uiteraard had ik nooit mogen bewegen met extra gewicht in mijn handen, maar we hadden niet ingecalculeerd dat de weersomstandigheden mij ook nog parten zou spelen. Na een uurtje of 5 hangend en bewegend met ‘gewichtige' armen, bleek het erotische winkeltje van Bennie volkomen ingesneeuwd. Onze nooduitgang, die uiteraard was aangebracht in het zwart /witte kamertje waar ik al hangend de kippenkluifjes aan het reduceren was, was bedolven onder 15 cm sneeuw en geheel niet meer bereikbaar vanaf buitenaf.

Manon en ik werden dat pas gewaar nadat de voorgeschreven acht uur, reeds anderhalf uur stilzwijgend waren verlengd. Bellen vanuit een dergelijk speciaal ingericht kamertje, met mogelijkheid aan het plafond te hangen, is welhaast wat bereik betreft redelijk lastig. De geïsoleerde betonnen muren houden elke vorm van digitale communicatie halsstarrig tegen.

Gelukkig wordt het niet snel koud in zo'n kamertje, dus duurde het even totdat Manon en ik door hadden dat we tijdelijk aan ons lot waren overgelaten. Tuurlijk had Manon de nooddeur al getracht volledig te forceren toen ze na een uurtje of negen mijn armen vanaf mijn polsen glimmend rood had zien opzwellen. Daar daar geen enkele beweging in bleek en ze geen enkel blokje bereik op haar mobieltje kon forceren, heeft ze nog luttele uren gepoogd mijn armen in horizontale houding te duwen.

Nog steeds, dagen later, stellen Manon en ik ons de vraag; waarom hebben we niet geprobeerd mij van het plafond af te halen? En of je het gelooft of niet, we kwamen er niet op! Soms liggen de simpelste oplossingen op je netvlies en ben je blind.....

Gevolg is nu dus, dat ik al enige weken met mijn armen in lucht het leven door ga. Ik krijg ze niet meer naar beneden. Schijnt een combinatie van factoren te zijn. De uitzondering op de uitzondering die ergens in de kleine lettertjes wel ergens vermeld staat.....Kan nog goed komen. Maar mocht u me zien ergens tussen nu en het goed komen....

zwaai even terug (met twee handen).

Duidtje




- Reageer op deze column

Louis  schreef op 18-01-2010
Dat komt ervan.Als vrouwen gaan lijnen veranderen hun armen in vleugeltjes.


Bert  schreef op 14-01-2010
;) ;) geweldig!
Maar hoe ben je van het plafond los gekomen of kwam Bennie uiteindelijk te hulp met z?n T.Overspel.....



Manon  schreef op 13-01-2010
Arme Duidtje:):)En dan te bedenken dat onze kinderen die zachte armen onmisbare moederarmen noemen en de mannen best wel van wat vlezigheid houden. Lekker laten zwabberen en zwaaien dus... xx


Reacties verbergen