Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Voor de klas

Datum: 21-01-2010

Het is de laatste tijd zeer rustig rond Zoey nadat ze aan een nieuwe levensfase is begonnen. Ze woont kersvers samen met haar vriend in een gerenoveerd appartement in de stad. Geluksvogels zijn het, dat ze hier voor werden uitgeselecteerd. Na de vier jaar voorbereiding tot juf, kreeg ze een week voor het nieuwe schooljaar een baan als kleuterjuf aangeboden. Vijftien allochtone kindjes met een taalachterstand heeft ze sindsdien onder haar hoede. Haar nieuwe leventje vreet energie en laat weinig tijd over voor de voorheen zo regelmatige Mutti/Tochter-Zeit. Toen ze me vanmorgen dan ook belde met de vraag of ik haar als-je-blieft uit de brand kon helpen haar klas te begeleiden naar de bibliotheek aarzelde ik geen moment.
Haar slanke en blonde verschijning valt extra op tussen haar kleuters met zwart haar en net zo zwarte ogen als ik arriveer. Allen hebben de jassen al aan en wachten geduldig op juf`s mama. Ramazan barst ogenblikkelijk in huilen uit bij het zien van mijn persoon. Na veel gesnotter en gebrabbel wordt het verdriet duidelijk. Hij had begrepen van juf dat zíjn moeder mee zou gaan.
We gaan op weg naar de bibliotheek, zo'n vijf minuten lopen. Zoey heeft de klas geïnstrueerd in tweetal een rij te vormen. Samed mag vooraan, hij weet de weg. Hoofdschuddend kijk ik naar mijn dochter. Zoey is behept met de oriëntatiegenen van mijn familie en dit heeft ettelijke keren voor hilarische anekdotes geleid. Ze zal ook nu gerust de weg naar de bieb hebben uitgelegd gekregen door een collega maar weet nu al niet meer of ze nou links of rechts moet. Maar Zoey kent haar beperkingen en is een kei in oplossingen vinden. Samed kijkt trots om zich heen. Hij mag juf de weg wijzen.
De kinderen lopen gedwee hand in hand en we steken keurig de drukke straat over. Ik sluit de rij. Sahel, een meisje met een paar ogen om op te vreten kijkt steeds lachend naar me om als ze me wijst op een hoog flatgebouw waar oom Abdullah woont, tante Eren, een oom met onverstaanbare naam, en kijk mama van juf, daar fietst mijn zus! We lopen een dikke vijf minuten langs hoge flats, de kinderen worden drukker en de ruimte tussen de rij wordt groter. "Aansluiten jongens!" roep ik. Met grote ogen kijken ze me vragend aan. "Wat is aansluiten juf?" Ik geef Abdullah en Ramazan een klein duwtje richting anderen. Ogenblikkelijk slaat Ramazan mijn hand van zijn rug me met woeste ogen aankijkend. "Rennen naar de andere jongens!" roep ik dan maar. Dat werkt. Ik heb ogen en oren en handen te kort om ze bij elkaar te houden. Ik kijk om me heen in de buurt waar we nu lopen. En ik weet heel zeker: hier staan planty torenhoge flats maar geen bieb. Een conservatie met mijn dochter voeren is bijna onmogelijk. De kinderen worden drukker, sommigen willen niet meer want zijn moe. Samed is echter nog steeds overtuigt van zijn kunnen. Die straat nog juf en dan.....
Na een kwartier lopen draait hij zich stralend om, wijst op een hoge flat en zegt: "Kijk juf hier woon ik, en nu weet ik de weg." Ik kijk Zoey over de rij met zwarte haren schaterend aan. Na nog eens tien minuten en voor de zekerheid de weg vragend aan een voorbijganger komen we met een club drukke kinderen na vijfentwintig minuten dwalen veel te laat aan bij de bieb. We leggen de situatie uit en gelukkig mogen de kinderen in de korte tijd die we over hebben toch een boek uitzoeken. Na vijf minuten staan we weer buiten, steken de straat over, slaan rechtsaf en zien de school al liggen.
Uitgeput lever ik de kinderen af bij het hek van de school. Uitgelaten rennen de kinderen het schoolplein op.

Manon.




- Reageer op deze column

Cynthia  schreef op 26-01-2010
Wat een wijffie is mijn nicht ook he?

Hahahahahahha



San  schreef op 23-01-2010
Haha, inderdaad erg hilarisch!


Linda Grit  schreef op 23-01-2010
Oh hahahahaha, zo herkenbaar!! Misschien de volgende keer de route opschrijven ;). Of de altijd handige TomTom uit de auto pakken *grinnik*


Zoey  schreef op 21-01-2010
Haha was ook wel een avontuur he mam?!Hou van je! Dikke kus


Duidtje.  schreef op 20-01-2010
Wat een heerlijkheid! Hahaha...kan me ook voorstellen dat je trots bent op die meid van je!
XXX



Reacties verbergen