Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Beleven

Datum: 11-03-2010

Vanaf de geboorte van haar baby heeft de moeder alles voor haar kind over. Dat blijkt maar weer als ik in het bed naast me in de Oostenrijkse ziekenhuiskamer de moeder met haar zes weken oude baby zie moederen. Met instinctieve zekerheid pakt ze de baby op, legt het aan haar borst, wrijft na de voeding over het ruggetje, en masseert bij buik krampen de kleine voetzolen. Ik geniet van dit beeld wat nog zo nabij voelt, al is het al vele jaren geleden dat ik de kleine babylijfjes van mijn kinderen zo dicht tegen me aanhad. Het jonge babygehuil kan ik goed hebben, het vertedert me en leidt af.
Zo kort na de ellende van december lig ik opnieuw in het ziekenhuis. Goddank niet voor de borstkanker, dit keer voor een ongeluk wat een ieder kan gebeuren. Uitgegleden over een plaat ijs, ongelukkig terechtgekomen, met een kapotte meniscus als gevolg. Gelukkig zijn het ware in gewrichten gespecialiseerde heelmeesters hier in Oostenrijk. In plaats van op een Nederlandse wachtlijst geplaatst te worden word ik al de volgende morgen geopereerd.
Op het moment dat ik in mijn bed naar de operatiekamer wordt gereden komt alles van december terug. Alle spieren in mijn lichaam zetten het op een schudden, de waterlanders achter de dam vinden een doorgang en zijn niet meer te stuiten. Het trauma van toen herleeft. De narcose vloeistof wordt toegediend en ik weet van niets meer tot mijn naam wordt geroepen en al mijn spieren het opnieuw op een trillen zetten. Ik krijg via het infuus iets ingespoten wat mijn trillen stopt en een verpleegkundige droogt opnieuw mijn tranen. De operatie is goed gelukt, na zes weken met een brace om, met krukken lopen en therapie verzekeren ze me dat ik na drie maanden een zo goed als nieuwe knie heb. Ik ben blij met de baby en haar moeder bij wie het ritueel van huilen, voeden, pruttelen, poepen, plassen en instinctieve moederliefde zich aan een stuk door herhaalt.
Ik mag naar huis, Rob komt me halen. Ik neem afscheid van de baby en haar net geopereerde moeder. Thuisgekomen bel ik als eerste Zoey en Lynn. Ze maken zich zorgen en balen dat ze niet even ‘gewoon' langs kunnen komen. Waarom blijf je dan ook niet gewoon in Nederland?
Ik begrijp ze, veel beter dan ze denken. Waar een moeder alles voor haar kind over heeft om haar gelukkig te zien, al wil ze emigreren naar het andere eind van de wereld, het kind heeft de moeder het liefst voor altijd in de buurt als het er behoefte aan heeft. Ik hoor het onderhuidse verwijt en moet vechten tegen het daaruit voort vloeiende moederlijke gevoel van schuld. Ik denk stiekem aan de moeder en de baby in het ziekenhuis. Bleven de verhoudingen tussen moeder en kind maar zo vanzelfsprekend eenvoudig.

Manon.

 




- Reageer op deze column

Dick en Rina  schreef op 12-03-2010
Lieve Manon

Vanuit Amerika willen wij jou (in Oostenrijk) laten weten, dat we met je meeleven en hopen op een snelle genezing.

Kus Dick en Rina



ollie  schreef op 11-03-2010
Jeetje meid, en je hebt al van die beste knieen, ik hoop dat je goed hersteld en weer kan skieen in het volgende seizoen. Beterschap gewenst ook van Pierke.

Groetjes Ollie



Marry  schreef op 11-03-2010
Hallo

Wat een pech zal je weer snel eens mailen.
Sterkte

gr Marry



Duidtje.  schreef op 11-03-2010
Jeetje, wilde ik een knieval maken voor je mooie column, is dat nu wellicht iets ongepast. Wil ik al op mijn knie?n gaan voor vergiffenis, voel ik ook dat ik de plank ga mis slaan..
Steek ik mijn duim op, ok? (en dan niet volgende week die duim in het gips..) ;-)
Heb genoten van je column en beterschap! XXX



een moeder  schreef op 11-03-2010
wat een pech maar wat weer mooi omschreven. Weer herken ik wat ik schrijft over kinder-moeder gevoel/schuld/vechten :)


Reacties verbergen