Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Baal, baal, baal ,baal ,balen...

Datum: 08-04-2010

 "Gaan we koffie drinken mam?" klinkt Sem`s stem door het keukenraam. De ramen staan open, de geur van geverfde kozijnen vermengt zich met de net gezette koffie. Ik stiefel heen en weer in de keuken, pak koffiemelk uit de koelkast, zet kopjes op het dienblad. "Ja als je nog een uurtje hebt..." mopper ik. Sem kijkt me vorsend aan.
"Let maar niet op mij," zeg ik op boze toon. "Ik heb niet bepaald mijn dag."
"Mag wel een keer hoor mam, je hoef niet altijd maar positief te zijn." Zelfs het feit dat het mag van mijn zoon irriteert me vandaag.
Sem heeft natuurlijk gelijk. Ik mag me best eens somber voelen en geïrriteerd en chagrijnig. Mijn knie is stijver en dikker en pijnlijker en tien keer meer aanwezig dan gisteren waardoor ik het gevoel heb terug te vallen en daar baal ik als een stekker van. De rotaties die ik gisteren (met moeite) op de (tijdelijke) hometrainer draaide voelen zo pijnlijk vandaag dat ik opstandig stop onder de verwensing: ‘Bekijk het allemaal maar, ik stop ermee..."
Rob komt de keuken in. Hij heeft ergens batterijen in verwisseld en legt de lege op het aanrecht naast een tien dagen geleden aangeschafte helikopter (Ja mijn man heeft een hobby......) die al vijf dagen op dezelfde plek staat op te laden.
Ik: "Kun je die spullen voor de verandering niet gewoon eens meteen opruimen?"
Rob: "Ja, zo..."
Ik: "Nee, nu!"
Rob: "Hoezo?"
Ik: "Omdat ik het zat ben dat ik altijd met andermans troep loop te zeulen."
Rob: "Ik zeg toch niet dat je dat moet doen."
Ik zucht heel lang, heel luid, en heel overdreven.
Rob kijkt zo onschuldig en vragend dat ik ter plekke moordgevoelens krijg.
"Is er wat?" vraagt hij met een zo mogelijk nog onschuldiger blik.
Ik ontplof: "Oh niets, helemaal niets! Ik heb een gezonde knie, totaal geen pijn, geen prikarm, geen trekkende littekens, en er ligt nergens in dit huis troep dat opgeruimd dient te worden en waarvan iedereen denkt laten we Manon eens ontlasten door dit voor de verandering eens zelf te doen. Kortom er is niets met me aan de hand. Geen idee waar je het over hebt!"
Rob kijkt me aan en trekt een wenkbrauw op: "Je kan het toch ook gewoon vrágen?"
Hij pakt het blad met koffie en roept uit het keukenraam:
"Kom je koffie drinken Sem? De koffie is klaar!"
Ik tel langzaam tot tien, peilend of er iets in de buurt staat wat ik als moordwapen zou kunnen gebruiken. Mijn blik stagneert bij een van de twee gehate krukken......

Manon.




- Reageer op deze column

Jan  schreef op 16-04-2010
Lieve plakje,
Ik denk persoonlijk dat juist de kinderen van Manon onder meer zijn geworden zoals ze zijn, door \'opvoeden\' (aandacht, respect, maar ook nee kunnen zeggen en ingrijpen waar nodig) in de goede zin van het woord. Dat begrijp ik tenminste wel uit de columns van Manon. De doorsnee kinderen van tegenwoordig ontberen de aandacht en respect waar je over schrijft. Ik ben ervan overtuigd dat ales in dit leven te maken heeft met keuzes. Niet alleen de carriere najagende vrouwen die ook nog even een gezin willen. Maar ook het overal aan mee willen doen (ook de kinderen op 2,3,4 sporten of hobby`s want dat moet tegenwoordig) waardoor de moeder ?n veel gevallen (te) veel m?et werken. Ik denk dat we meer naar de basisprincipes terugmoeten. Dan krijgen we de \'doorsnee kinderen\' die zijn zoals we ze allemaal graag zien en waar we een toekomst mee tegemoet kunnen gaan.
Jan.



Manon  schreef op 16-04-2010
Uit de reacties van Plakje en Jan, lijken we er uit te komen als EO gezin uit een televisieserie en dat geeft me een enigszins eng gevoel! Dat zijn we niet hoor!
Bedankt voor jullie complimenten overigens, ik neem ze blozend in ontvangst :)



plakje  schreef op 13-04-2010
Manon
Als ik alles zo lees wat jij en je gezin allemaal meemaken is het wel een aan een schakeling van tegenslagen. Toch in je schrijven valt heel veel gezelligheid en humor te bespeuren. Ik meen mijn hoed af van voor al die positieve instellingen. De moed van jullie allen en je schrijven maakt het allemaal toch leuke columns . Ik weet wat je mee maakt onder anderen om op krukken te lopen en dan nog denken dat je alles moet doen. Je hebt alles gelukkig over je heen laten komen en het genomen zoals het was. Ook het schrijven vind ik steeds beter worden ondanks de tegenslagen. Het is wel prettig denk ik om alles van je af te schrijven. En het later nog eens te lezen. Het leven komt zoals het komt en daar kun je niet zoveel aan doen. Alleen met positief denken kun je het een andere wending geven. Alleen heb je daar niet altijd zin in. Maar dat komt weer door de mensen om je heen zijn die met goed bedoelde adviezen. En ook mensen zeggen altijd ? je moet.? Balen mogen moeders en vrouwen niet van je dierbaren. Moeders moeten altijd positief blijven anders draait het gezin niet goed. Moeders hebben veel beroepen met een gezin en mogen vooral niet ziek zijn dat is veel te lastig. Anders draait hun leven niet goed door. Ik vind je gevoelens die je beschrijft inspirerend voor andere moeders alleen zijn jullie kinderen zijn geen doorsnee kinderen. Als ze allemaal zo waren als zij was de samenleving wel wat makkelijker. Hadden we geen hang jongeren. Geen vandalisme geen pesterij geen discriminatie, geen kindermishandelingen .ec . De vraag zal dan zijn? hoe doen jullie dat?? . Ik denk eerlijkheid en respect.



Linda  schreef op 08-04-2010
Niet geheel correct (en veilig) om te doen na zo\'n column, maaaarrrrrrrr:

Hihihihihihihihihi ;-)



Reacties verbergen