Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Seksueel Misbruik

Datum: 14-04-2010

Na de golf van verontwaardiging die is losgebarsten over de zedendelicten gepleegd door bekleders van het Christendom, ligt er nu een boek voor me op tafel wat opnieuw te maken heeft met seksueel misbruik van een tiener. Het is het waargebeurde en schokkende relaas van een meisje dat vanaf haar twaalfde in handen valt van een loverboy. Ik heb er al het een en ander over gehoord van een ieder die het voor mij las en er danig van onder de indruk bleek te zijn. Voor ik er aan toe ben wordt het in één ruk uitgelezen door mijn dochters Lynn en Zoey. Lynn leest het tijdens een autorit naar een skivakantie, en is nog een paar uur nadien misselijk en stil. Zoey belt me tijdens het lezen geheel ontdaan op daar het door de schrijfster aangeduide magazijn van de schoenenzaak Brittain in Amsterdam, een voor mijn dochter bekend deel uitmaakt van de winkel waar ze ooit heeft gewerkt. Gesprekstof te over, de volgende keer dat we elkaar zien. En bekentenissen van Zoey, hoe zij ooit als zestien jarige met een vriendin (wij dachten dat ze veilig bij de vriendin sliep) na sluitingstijd van een discotheek in Amsterdam midden in de nacht enkele uren op het station wachtte op de eerste trein. Ze schudt ernstig haar hoofd terwijl ze dit vertelt. "We zeiden nog tegen elkaar mam, dat het écht onveilig is daar met zoveel engerds, precies beschreven als in dit boek. We durfden dit ook echt nooit meer te doen en het zéker niet aan jullie te vertellen." Ik schiet een dankgebedje de lucht in.
‘Mannen eten geen kaas' heet het boek dat voor me ligt. Ik ben er reeds in begonnen. En des te verder ik kom, des te meer raak ik met afgrijzen vervuld. Ik lees hoe een meisje van twaalf jaar!, op onmenselijke manier gemanipuleerd en misbruikt wordt door zo`n creep, engerd, griezel. Meerdere keren leg ik het misselijk van de gedetailleerd beschreven gruwelijke handelingen weg, om het even later toch weer op te pakken. Tot ik bij een passage kom waarin het meisje gedwongen wordt om toe te kijken hoe een jongen (ook geen lieverdje) eerst in elkaar wordt geslagen, voor hij wordt gemarteld door een in het nauw gedreven rat op zijn buikwand los te laten. Ik kan gewoon niet meer verder lezen. Rob bemerkt dat ik stil, ontdaan en niet mezelf ben. Samen praten we erover hoe gemakkelijk deze sluwe griezels juist de onzekere meisjes, vaak uit een gebroken of probleem gezin (vooraf gecheckt) kunnen inpalmen.
Diezelfde avond zien we tot slot ook nog eens hoe bij een uitzending van Peter R. de Vries een verwrongen pedofiel tenminste drie gruweldaden op jonge tiener meisjes beschrijft. Ik wordt er bang van.

Wat is er toch loos met ons strafrecht? Hoe kan het dat het enorme aantal daders, al dan niet Christelijk, van ónze onschuldige, misbruikte, verkrachte en/of vermoorde kinderen zó laag of (in mijn ogen) weinig gestraft worden. Hoe is het in Godsnaam mogelijk dat deze daders (zoals we zagen bij Peter R. de Vries) nog enig recht hebben om in een tbs kliniek tienerporno te mogen zien? Hoe is het mogelijk dat onze advocaten, juristen, meesters, pleiters, rechtsgeleerden, verdedigers en wetgeleerden de beschreven wetten zodanig weten uit te leggen dat de gruwelijke daders de kans krijgen zich te kunnen beroepen op de wet van privacy en/of de kans wordt geboden om na ‘een gedegen behandeling' nogmaals onze nu nog ongeschonden kinderen zo te misbruiken dat ook zij opgroeien tot voor altijd getraumatiseerde volwassenen met alle gevolgen van dien.

Ik weet niet waar ik misselijker van ben. Van de gruwel daden waar personen toe in staat zijn of van de voor doctorandus afgestudeerde hoogbekleders die ons recht systeem zodanig weten te lezen en te gebruiken dat deze griezels beter worden opgevangen en beschermd dan de slachtoffers en de nabestaanden.
Wat ik wel weet is dat ik tot op heden intens dankbaar ben dat ik, noch onze kinderen in handen zijn gevallen van de ene, noch in die van de andere partij.

Manon.

 




- Reageer op deze column

Klaas-Jan  schreef op 16-04-2010
Je hebt het weer uitstekend verwoord, en dit item kan niet genoeg benadrukt worden.
Groet, K-J



Reacties verbergen