Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Packed to the Rafters

Datum: 22-04-2010

Vorig jaar, of is het al weer langer geleden volgde ik met plezier de televisie serie; Packed to the Rafters. Het echtpaar Julie en Dave Rafter leeft jaren naar het moment toe dat alle kinderen het ouderlijk nest verlaten en als eindelijk de laatste is vertrokken slaken zij een zucht van verlichting. Voor de zucht is uitgeblazen komt echter het ene na het andere kind in de problemen. Binnen een maand puilen alle kamers van het huis weer uit. Dit keer niet alleen met de kinderen maar ook met de aanhang inclusief opa die totaal de weg kwijt is na de dood van zijn vrouw. Gekscherend grapten Rob en ik dat we hoopten dat dit niet ons voorland zou zijn.
Een nieuwe fase dient zich aan nu onze laatste telg het ouderlijk nest verlaat. Verrukt betrekken Sem en Mirte een flat in Haarlem en we delen hun enthousiasme. We hebben veel aan de jeugd gehad het afgelopen half jaar, het werd met het oog op de verhoudingen een dierbare tijd. Maar aan alles komt een eind en de tijd is gekomen dat zij hun eigen weg inslaan.
In de twee weken die Rob en ik zijn weggeweest is de jeugd verhuisd. En daar ik nog wat moeilijk ter been ben heeft Lynn eergisteren in een vrij uurtje het huis doorgewerkt.
Als we thuiskomen ben ik even bang voor leegte. Maar ik loop de trap op, zie de ruime kamers en proef de sfeer. Alles ruikt fris en is opgeruimd. Opgelucht ervaar ik geen schrijnende leegte, geen verlangen naar wat was. Ik verheug me er zelfs op te bedenken wat ik met de lege kamers ga doen. Wat een luxe!
Het is elf uur `s avonds, de auto is uitgepakt. We smeden toekomstplannen bij een kop thee en ik bekijk mijn agenda. Ik zie allerlei afspraken voor de komende week, morgen beginnend met dokters en fysiotherapie. Gelukkig is Rob thuis en kan hij met me mee.
Plotseling doorklieft de telefoon de vredige stilte. Het is Lynn, haar stem klinkt zo gejaagd en schel dat Rob moeiteloos mee kan luisteren.
"Oh gelukkig mam, jullie zijn al thuis! Ik ben net tijdens mijn werk in het restaurant uitgegleden. Ik kan niet meer op mijn been staan, ik denk dat ik mijn buitenste knieband heb verdraaid, en mijn enkel doet ook zo`n pijn. Ik heb er nu ijs op. Kan Rob me alsjeblieft ophalen en mag ik lekker thuis slapen? En kan je morgen met me naar de dokter mam en mag ik je krukken gebruiken? Misschien moet ik ook wel voor foto`s, heeft Rob morgen tijd om.....?"
Ik slik een verwensing in en ook Rob mompelt iets onverstaanbaars. Hij pakt de telefoon uit mijn hand en zegt zonder enige aarzeling:

"Natuurlijk lieverd. Ik ben al onderweg..."

Manon (Rafter).




- Reageer op deze column

Duidtje.  schreef op 23-04-2010
HAhaha....moet er wel heel erg om lachen!


Reacties verbergen