Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Duidtje: Onaangepast gedrag

Datum: 29-04-2010

Mijn zus logeert tijdelijk bij ons. Dat doet ze wel eens vaker vanwege haar alleenstaande status en vanwege de afstand die wij van elkaar verwijderd wonen. Voorheen was dat best een gezellige tijd, maar vandaag de dag een hele opgave. Mijn zus lijdt aan hypochondrie (ziektevrees) en dat houdt de gemoederen best bezig. Ik ben geen doemdenkende paniekzaaier, maar die status is maar moeilijk vast te houden. Mijn zus draagt namelijk plastic handschoentjes en een mondkapje. We moeten zijdelings spreken opdat eventueel besmet rondvliegend speeksel langs haar oor de ruimte in verdwijnt.
Ze kijkt bevreesd als iemand begint te hoesten en schuilt zich achter (een te hopen steriele) muur, wanneer een persoon transpireert. Het klamme zweet breekt haar dan zelf uit en de angst die haar inboezemt zelf bevangen te zijn door de griep is voldoende om wederom haar handen te wassen en een pot vitamine pillen achterover te slaan.

De neiging deze vrouw vanuit de logeerkamer via het dak de tuin in te duwen, bekruipt me steeds vaker. Langzaam begint er zich een koelbloedig plan te vormen, mijn eigen vlees en bloed een rustig doch spoedig einde te gunnen. Ik verslind boeken en allerhande series betreffende de misdaad, dus hoe moeilijk kan het zijn om de ‘perfect crime' te plegen. Als ik dan ook nog zie welke rechterlijke dwalingen er plaats vinden in Nederland, moet men van goeden huize komen mij als schuldige aan te wijzen. Toch is een alibi in deze geen overbodige luxe en ik vroeg mijn vriendin mij te dekken in geval van twijfel.

Helaas weigerde zij dat pertinent. In koelen bloede mijn zus uit het raam duwen vond zij te ver gaan, al gebruikte zij het woord: asociaal. Daarnaast had zij last van een kuchje dat deed vermoeden dat ze zichzelf beter kon opsluiten om zodoende niemand in gevaar te brengen. Alle andere pogingen mezelf een waterdicht alibi te verschaffen mislukten faliekant. Ieder benaderbaar persoon was geenszins van plan een helpende hand te reiken naar mensen in opperste nood.

Inmiddels heeft mijn zus in een vacuüm getrokken gedesinfecteerd broekpak mijn hele huis gekuist en is er niet langer een motief aanwezig een dergelijke halszaak te begaan. Na overpeinzing van bovenstaande plannen herkende ik ook niet die koele berekende vouw als mijzelf. Zou het dan toch waar zijn, worden we echt asocialer in Nederland? Mijn tolerantie was in deze in ieder geval naar het nulpunt gedaald.

Eigenlijk ben ik er net zo erg aan toe als mijn zus. Als je maar vaak genoeg denkt dat je ziek bent en als dat door de media lekker wordt gevoed, dan geloof je toch minimaal dat je vannacht je laatste adem uitblaast. Door de media wordt mij dagelijks verteld dat we omgeven worden door ploerten en vlegels, dus is het niet zo gek dat ik pardoes in hufterig wangedrag verval.

Ik ben mijn zus met hele andere ogen gaan bekijken en ze is gewoon hartstikke leuk. Ik geniet van haar aanwezigheid en straal dat naar haar uit. Als zij nou dat mondkapje nog even van haar gezicht trekt, kan ik zien of zij er ook van geniet.

Duidtje

 

 




- Reageer op deze column

Manon  schreef op 30-04-2010
hahaha....
met de juiste discreetheid valt er altijd met mij te praten over een alibi... bij de al te lang uitgestelde borrel dan maar? x manon



Reacties verbergen