Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Verlichting

Datum: 06-05-2010

 Onderweg van de kamer naar de keuken valt mijn blik op de foto van mijn broer en zus. Het is al weer enkele maanden geleden dat ik ze bewust heb willen zien. Ik pak het lijstje op en een laagje stof dwarrelt van het als waxinelichtje dienende porseleinen engeltje dat er naast staat. Ik staar naar hun vrolijke gezichten zittend naast elkaar op onze stoffen bank met het blauwe ruitje. De bank bestaat al lang niet meer, mijn broer en zus nog slechts in gedachten.
Wat hadden we een lol die dag, ik moet er onwillekeurig weer om grinniken. Ik weet niet meer wat er aan vooraf ging maar er moest een foto worden gemaakt voor in het plakboek. Twee neven van me knapten onze badkamer op en namen met Rob hun koffiepauze aan de keukentafel. Ze zaten met hun rug tegen het muurtje dat destijds de keuken van de kamer scheidde. Ik had de mannen van koffie voorzien, stelde mijn camera in en liep door de opening naar de kamer.
Ik hoorde aan het gegrinnik van mijn broer en zus dat ze iets aan het bekokstoven waren maar gewend als ik daaraan was besteedde ik er geen aandacht aan. Tot ik de camera op het stel richtte en zag hoe ze als stoute kinderen de lens inblikten. Mijn broer had de pruik van mijn zus opgezet en schudde als zodanig de pieken uit zijn gezicht, en zuslief lachte met haarloos hoofd van oor tot oor. Proestend van het lachen stond ik daar tot de mannen op ons gelach afkwamen. Rob schaterde met me mee, maar mijn neven stonden als aan de grond genageld en trokken letterlijk wit weg. Waar wij al zoveel leed hadden weggelachen, gewend waren geraakt aan het met zwarte humor omgeven haarloos stel, ontging mijn neven volkomen die zelfde humor bij het zien van het kale koppie van hun nicht.
Sinds het ontdekken van mijn borstkanker heb ik ze bewust uit mijn voelen verbannen, ik wilde ze niet zien, ik wilde ze niet horen. Al die maanden heb ik geen kaarsje meer voor ze gebrand. Met de foto in mijn handen voel ik een bevrijdende glimlach om mijn lippen. Ik zet de foto terug naast het porseleinen engeltje en pak een aansteker. Stof knettert in de vlam voor de lont het vuur overneemt. Ze mogen er weer zijn.
Ik slaak een zucht van verlichting.

Manon.




- Reageer op deze column

1  schreef op 27-10-2011
xjMqIx , [url=http://fsovxnrxzhht.com/]fsovxnrxzhht[/url], [link=http://itzmgneppylb.com/]itzmgneppylb[/link], http://rtdfwjztziti.com/


1  schreef op 26-10-2011
e74XMv byuzvwivmfix


1  schreef op 26-10-2011
That\'s not just the best ansewr. It\'s the bestest answer!


Duidtje.  schreef op 10-05-2010
Mooi weer en leuk dat al je op de foto klikt...je de verwisseling ziet!


een moeder  schreef op 06-05-2010
Mooi geschreven weer Manon.....


Reacties verbergen