Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Zoey

Datum: 27-05-2010

              

Blond, lang, slank, rechte schouders en met een dromerige blik schuin naar de grond gericht komt ze aangelopen langs de Alkmaarsche gracht. Ze draagt een lichtgrijs jurkje boven een paar teenslippers, een knalrood kort vestje bedekt haar schouders. Zodra ze me ziet licht haar gezicht op. Haar wangen kleuren licht rood en vrolijk zwaait ze met beide armen. Haar bloemetjestas glijdt in het enthousiasme van haar arm en net voor hij de grond raakt weet ze hem, begeleidt met een kinderlijke giechel, op te vangen. De ongelijke stoeptegel remt echter de voorkant van haar slipper en brengt haar lichaam in een vreemde bocht tot ze onelegant door haar knieën zakt maar net op tijd haar evenwicht hervind. Een auto claxonneert, de bouwvakker aan de overkant fluit. Met haar wangen een paar tinten dieper rood gekleurd hoor ik haar lachsalvo klinken en ook ik schiet onbedaarlijk in de lach. Dit is zo typisch Zoey.
Het gaat goed met mijn dochter. Het appartement waar ze bijna een jaar woont begint haar nu te passen als een jas, zoals ze met mooie woorden uitlegt. Haar uitdrukking wordt warm als ze over haar vriend praat, haar ogen stralen als ze vertelt over de vaste aanstelling die haar op de basisschool waar ze invalt is aangeboden. Wie had dat ooit gedacht? Mijn dochter bij wie de kennis die ze wil vergaren nooit komt aanwaaien maar waar ze steeds weer keihard voor moet werken. Mede door haar doorzettingsvermogen en vasthoudendheid die vele leerkrachten tot waanzin dreef, heeft ze al zoveel bereikt van waar ze ooit van droomde. Als je wilt is alles te leren zegt ze vastberaden.
Haar gezicht krijgt een lieve uitdrukking als ze over haar klas vertelt. De kleuters zijn haar lief als ware het haar eigen kinderen. Ze straalt onmacht uit als ze verhaalt over de blauwe plekken die ze regelmatig bij ‘haar' kindjes signaleert. Andere cultuur, andere gewoontes. Slaan tot erger lijkt te horen bij de dagelijkse gang van zaken in de allochtone opvoeding. Hoe ga je daar mee om als juf, als je zelf in een over beschermd gezin en land bent opgegroeid? Sommige dingen wennen nooit.
Ze verdwijnt langzaam uit mijn zicht als we vanaf het terras waar we koffie dronken ieder een kant op lopen. Ik kijk met trots haar gestalte na, net als de vele jonge mannen hun hoofd haar richting uitdraaien. Ze zien een blonde, lange, slanke vrouw, met rechte schouders en een dromerige blik schuin naar de grond gericht langs de Alkmaarsche gracht.

Manon.




- Reageer op deze column

22  schreef op 26-05-2011
SpiMmB ktidutyodfmn


22  schreef op 26-05-2011
WZRfBl , [url=http://hpvspyyfpamd.com/]hpvspyyfpamd[/url], [link=http://ykvpeniyklvz.com/]ykvpeniyklvz[/link], http://chnewntgrkkh.com/


22  schreef op 25-05-2011
It was dark when I woke. This is a ray of sunhsnie.


Duidtje.  schreef op 04-06-2010
Hoe mooi verwoord! X


Zoey  schreef op 28-05-2010
Wat een lieve woorden!


Linda  schreef op 28-05-2010
Om retetrots op te zijn!!


Marja  schreef op 27-05-2010
Hai Manon,
Ik moest lachen, om de ontmoeting zoals jij die beschreef.Ik zag het voor mij.
Wat een mooi kind, jonge vrouw.
Net haar moeder
Wat heerlijk dat het allemaal goed gaat!



Reacties verbergen