Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

De naakte waarheid

Datum: 16-07-2010

De man legt bij het slapen gaan zijn hand op de borst van zijn vrouw. Zijn aanraking voelt anders dan andere avonden. Zij legt haar hand met een warme druk op de zijne. Beiden zwijgen. Zij neemt zich voor zich nooit meer onzeker te voelen over haar kleine maat, hij geniet intens van haar warme zachtheid.

Nu de zomer aanhoudt en de zonnejurkjes bij een ieder weer uit de kast zijn gehaald ben ik me als nooit tevoren bewust van de vrouwelijke vormen. Bij een barbecue dringen decolletés zich dwingend aan me op, `s nachts droom ik over ronde vormen. Ik ontwaak met mijn handen op de plek waar mijn borsten zich een half jaar terug nog bevonden. In een intiem gesprek met mijn vriendin Roos geeft zij aan zich zo bewust te zijn van mijn gemis, dat ze vlak voor mijn komst twijfelt bij een diep uitgesneden shirtje. Ik overtuig haar schaterend van deze onzin door op te merken het uiterst saai te vinden als mijn vrouwelijke omgeving ineens een colletje ging dragen in deze hitte.
Begrijp me goed, ik voel me prima in mijn hemdjes en jurkjes met mijn kleine cup. De rust die ik heb gekregen bij inlevering van mijn altijd onrustige borsten is zo groot dat ik niet peins over een (pijnlijke) reconstructie. Waar ik wel stiekem moeite mee heb op deze zonovergoten dagen, is de strandbeperking. Vanaf mijn achttiende zon ik topless op de Nederlandse stranden en sinds ik Rob ken, zijn we regelmatig te vinden op het naaktstrand. Voor mij is het naaktstrand het summum van je vrij voelen. 
Deze zomer ben ik nog niet naar het strand geweest. Topless tussen mijn vriendinnen liggen is geen optie meer, ik zou me doodongelukkig voelen. Met mijn badpak als storend kuislijf tussen de blote boezems wekt nog meer tegenzin. Dan ga ik liever naar het naaktstrand in de bescherming van Rob. Iedereen stelt zich daar kwetsbaar op, maar kan ik het maken?
Ik denk terug aan de zoektocht die ik deed op internet waar ik een afbeelding tegenkwam van een vrouw die zich op facebook had geplaatst. Haar borstamputatie vol in beeld wekt naast positieve reacties ook opmerkingen op, als; "Walgelijk", "Plaatsen van zo`n verminking zou verboden moeten worden", "Daar valt toch geen man meer op?".
Zou ik in mijn blootje aan het strand durven zitten?
Als de thermometer opnieuw bijna de 30 graden haalt, trek ik de stoute schoenen aan. In een plotselinge opwelling vraag ik Rob: "Ga je mee naar het naaktstrand?"
Rob kijkt me aan. "Weet je het zeker?"
"Ja," antwoord ik resoluut.
We nemen handdoeken mee, fietsen een stuk door duin en bos, slenteren langs de vloedlijn, en vouwen ons badstof laken uit op het warme zand. Resoluut trek ik alles uit en blijf zitten met mijn gezicht naar de zee waar glinsteringen het water raken.
Ik voel de blikken van de mensen om ons heen. De zee lonkt maar ik durf niet. Tot Rob me dwingend overeind trekt, zijn arm beschermend om mijn schouder slaat en we samen het kalme water naderen. Na een verfrissende duik pakt Rob mijn hand stevig vast. Ik doe een paar passen met mijn hoofd naar het zand gericht. Dan hef ik mijn hoofd op en kijk trots omhoog. Terwijl we onze handdoeken naderen voel ik me alsof ik de wereldcup in handen heb.

Manon




- Reageer op deze column

Linda  schreef op 25-07-2010
Ik krijg er tranen van in mijn ogen. Zo stoer, wat een overwinning!

Liefs,

Linda



Reacties verbergen