Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Quality- time in vogelvlucht

Datum: 22-07-2010

Soms komt het bij me op uit het niets, en als ik één ding heb geleerd is het dat ik niets meer uitstel wat vandaag nog kan. Dus slechts twee telefoontjes later heb ik mijn dochters overenthousiast gemaakt en een uurtje nadien heb ik een hotelletje geboekt, vijftig meter verwijdert van het Vrijthof in het mooie en gezellige Maastricht.
De volgende morgen zitten we gedrieën stipt om negen uur in de trein. De mussen rollen massaal van het dak en ik puf nu al in mijn koele wit linnen capri en katoenen jurkje in bloempatroon. De mooie slanke benen van de meiden steken bruin gekleurd uit zeer korte broeken in vrolijke kleuren en ze hebben ‘verschrikkelijk veel zin' in dit onverwachte moeder/dochter/ zuster/ uitje.
Maastricht is gehuld in zinderende hitte en we kijken uit over het water waar de warmte loom trilt.
We lopen over de brug de stad in en strijken als eerste neer onder de parasol van een groot terras waar Zoey ons op een lunch trakteert. Dan zoeken we de schaduwzijde van de straten en checken als eerste in om onze tassen af te kunnen leveren. Het hotel is oud en volgens onze omschrijving; sfeervol gedateerd, waarbij iedere met donkerrood pluche beklede traptrede kraakt onder onze schoenen en teenslippers. Onze drie persoonskamer op de derde etage kijkt uit op een binnenplein waar de motor van een airco een ontiegelijk kabaal produceert maar zijn koeling zeker niet in ónze kamer deponeert. De hitte is verzengend, de prijs van de kamer skyhigh en exclusief ontbijt zoals de heer aan de balie ons zonder blikken of blozen meedeelt: "Vijftien Euro pp extra mevrouw." Ik kijk de man bedenkelijk aan, zie Zoey`s ‘niet doen mam' blik en zeg; "Daar denken we nog even over na..."
Niets kan onze pret echter drukken, we laten onze tassen achter en storten ons op oeverloos shoppen met de overal enorme uitverkoopkortingen.
Kwijlend houden de zusjes voordelige niemendalletjes omhoog om hoofdschuddend te steunen: "Het is toch weer tien Euro...en ik moet ook nog op vakantie...." Genietend van de oprechte blijheid van mijn kroost pak ik regelmatig en vrijgevig mijn portemonnee.
We lopen met tassen vol leuke hebbedingetjes de volgende winkelstraat weer in en onder een schouderophalen trakteert Lynn ons op een ijsje. "Sorry lieverds, als arme studente kan ik dit nog maar net bekostigen." Waar de lucht zonet nog blauw was is die opeens aardedonker en het lijkt of de hitte ineens doodstil blijft hangen. We spoeden ons haastig naar het Vrijthof.
Er is nog een tafel vrij onder de luifel van het eerste het beste restaurant maar ik zeg resoluut; "We gaan naar binnen meiden, ik vertrouw het voor geen meter".
Ik heb de woorden nog niet uitgesproken of een enorm kabaal verscheurt de stilte. De bomen rond het plein worden horizontaal gelegd alsof het lucifertjes zijn, asbakken en menukaarten vliegen als veertjes om onze oren, en losgerukt boomblad met stof wordt in felle vlagen witgekleurde regen voortgestuwd. Lynn en Zoey planten hun tassen bij mij op tafel en storten zich in het geweld om te redden wat er te redden valt. Tafelkleedjes, stoelkussens, stoelen stapelen tot de donder en bliksem ze om de oren slaat en ze op mijn angstige wenken en brullen drijfnat op de stoelen naast me neerstorten. "De rest mogen ze zelf doen.." hijgen ze uitgeput.
We borrelen, eten, kletsen en lachen veel. In onze hotelkamer maken we gekke foto`s, gaan uitgebreid in bad en gaan slapen met de ramen wijd open, ons voorstellend dat de motor van de airco het geluid is van een bruisende waterval in een natuurgebied. Midden in de nacht wordt ik wakker van de stilvallende beek.
We ontbijten bij La Place (V&D) voor drie en een halve Euro pp: verse jus d'orange, croissantje marmelade, gekookt scharrelei en een kannetje thee. Ik koop op de valreep nog een paar slippers want mijn voeten doen zo`n pijn en buiten trek ik ze direct aan. De rechter past en als ik de linker aantrek giechelen de meiden: "Je heb de rechter aan de linker Mam!" Ik blijk twee rechters te hebben gekocht en vergezeld van giechelende meiden lopen we opnieuw V&D in.
De temperatuur is heerlijk vandaag en we drinken koffie in de zon. En opeens worden de gesprekken serieus. Over een toch wel confrontatie in de badkamer van het hotel, over alles wat er met me is gebeurd, en over het wegstoppen van angsten en emoties. Zoey huilt onder haar grote zonnebril en houdt me stevig vast. Lynn luistert en zwijgt.
Ik beloof mijn dochters plechtig een lieve dikke grootmoeder te worden met opgestoken grijs haar van dik in de tachtig die met de grootste regelmaat gaat shoppen met haar kleindochters in Maastricht.
Met de tassen tussen ons in geklemd en onze armen om elkaar heen geslagen lopen we over de Maasbrug richting station, allerlei namen verzinnend voor een talloze hoeveelheid kleinkinderen.
Mijn toekomst als oma is verzekerd.

Manon

 

 




- Reageer op deze column

Duidtje.  schreef op 27-07-2010
:\'-)
Een lach en een traan...



Linda  schreef op 22-07-2010
Je bent een oermoeder Manon, ik hoop dat je kinderen en kleinkinderen nog heel lang van je mogen genieten. Enjoy!!


Zoey  schreef op 21-07-2010
En je hebt in dit stukje geen mooi makende woorden hoeven gebruiken, want het was ?cht zo fijn, gezellig en leuk :-) dikke kus voor de liefste moeder van de wereld!


Reacties verbergen