Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Een vleugje nostalgie

Datum: 16-09-2010

 Het is vrijdagochtend. Ik heb heerlijk bij gekletst met een van mijn liefste vriendinnen als ik haar afzet bij de garage waar zij haar auto op kan halen. In mijn eentje rijd ik richting huis.
Het is druk op de weg, met veel vrachtverkeer. Ik besluit de rustige weg op te zoeken en binnendoor te rijden. Even later rijd ik door het dorp waar ik ooit woonde met mijn ex, en waar Zoey, Sem en Lynn hun eerste stapjes hebben geleerd.
Zonder auto`s voor of achter me kom ik door de straat waar mijn ex is opgegroeid en ik minder mijn vaart. Een nieuw huis staat op de plek waar ooit het kleine huis stond met veel grond rondom en een schuur met vele uitbouwtjes. Met elf kinderen, `s nachts verdeeld in stapelbedden over slechts twee slaapkamers met een kledingnis op de bovenverdieping, reilde en zeilde het grote gezin. Ik zal wat gezellige uurtjes hebben doorgebracht in de kleine keuken en kamer met alle opgroeiende broers, zussen en aanhang. Naast het nu nieuwe huis staat nog steeds het huis van mijn ex-zwager en -schoonzus. Veel trokken we met hen op. Zij net getrouwd, wij verkering. Schitterende feesten hebben we daar meegemaakt, en de nostalgie vliegt binnen. Van mijn scheiding begreep mijn zwager destijds niets, en ook zijn vrouw koos tussen de tweestrijd voor haar man. In de loop der jaren kwam ik haar een enkele keer tegen, en ook zij werd een jaar of zeven geleden getroffen door borstkanker. In december kreeg ik van haar een lieve kaart.
Een caravan staat op hun oprit, een auto ervoor en de garagedeur staat wijd open dus er is iemand thuis. Zal ik? In een opwelling draai ik het pad op.
Aarzelend stap ik uit, op hetzelfde moment hoor ik woest geblaf en 2 herdershonden rennen op me af, direct gevolgd door hun baas. De voorste hond springt tegen me aan en ik hef angstig mijn handen op. "Af!" hoor ik de baas streng zeggen. De hond gehoorzaamt onmiddellijk.
Van de schrik bekomen en mijn ex zwager van zijn verbazing mij te zien, zitten we even later aan een kop thee aan de tafel. Zijn vrouw is er niet, ze werkt en wat ik nooit had gedacht wat ooit nog zou kunnen is hier te zitten tegenover mijn ex-zwager. Ietwat verontschuldigend leg ik uit hoe ik in een opwelling stopte en de deur open zag staan. "De deur staat altijd voor je open.." zegt hij. Verwondert kijkt hij me aan en schudt zijn hoofd: "Alsof de oude Manon weer voor me zit. Ik ben blij dat je er zo goed uit ziet na alles wat er is gebeurt".
Ik kijk om me heen. Op een enkele verandering na lijkt de tijd te hebben stilgestaan. De keuken is hetzelfde, de vloer en zelfs het bankstel ken ik nog. Hij volgt mijn blik en gehaast excuseert hij zich door uit te leggen dat ze dit jaar alles gaan vernieuwen, ze zijn al bezig.
Een foto aan de wand weerspiegelt hun dochters met hun vrienden en ik ga staan. Ik herken de kleine meisjes van vroeger omdat ik weet wie ze zijn. Was ik deze jongedames tegengekomen dan had ik ze nooit herkend. Ik glimlach om de tussenliggende tijd die ze zo te zien goed gezind was.
We kletsen over vroeger, halen leuke en dierbare herinneringen op aan de feesten tot diep in de nacht, en aan zijn en mijn opgroeiende kinderen waar hij nog zoveel filmpjes van heeft. Hij begrijpt nog steeds niets van de scheiding, hij moet het even kwijt, en ik haal er slechts mijn schouders over op, het is totaal niet belangrijk meer wat een ander ervan vindt.
Ik drink mijn thee en bezoek het niet veranderde toilet. Na een dikke zoen en de belofte mijn lieve groeten over te brengen aan mijn ex schoonzusje wordt ik uitgezwaaid tot ik de bocht in de weg naar links neem.

Met een glimlach rijd ik mijn huidige leven weer in.

Manon.




- Reageer op deze column

Duidtje.  schreef op 23-09-2010
Wat heb je het dan goed gedaan! Chapeau!


Linda  schreef op 19-09-2010
En wederom (op een eigen manier) zo herkenbaar...


een moeder  schreef op 18-09-2010
leest weer zo lekker weg...


Reacties verbergen