Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

De dood

Datum: 14-10-2010

 Het is iets voor tienen als ik in de auto stap op weg naar mijn moeder. Ik neurie mee met de muziek en sla rechtsaf als de muzikale klanken worden onderbroken door een extra nieuwsuitzending. De woorden, op bijna kille zakelijke toon uitgesproken, zorgen voor kippenvel over mijn hele lijf:
‘Anthonie Kamerling`s lichaam is vannacht levenloos aangetroffen."
 
Ik durf erom te wedden dat het grootse gedeelte van de Nederlandse vrouwelijke bevolking een beschuitje met deze man had willen eten. Zijn charmante en ondeugende jongenslach, de bevlogenheid voor zijn vak, de grote liefde voor zijn vrouw en kinderen, ik smolt zodra ik een glimp van hem opving. Een droomman met een droomvrouw met droomkinderen en een droomcarrière, prachtig om te zien in de harde sterrenwereld, dat twee mensen zo verliefd kunnen blijven. Des te schokkender dat juist hij, die overspoeld werd door geluk, tevens in zo`n depressie belandde dat hij zichzelf van het leven beroofde.
We kennen de dood in vele soorten en maten. Onverbiddelijk zoals bij een hartaanval, herseninfarct of een verkeersongeval. De dood zoals die op kousenvoeten een lichaam is ingeslopen en een slepend lijden veroorzaakt als bij een ziekte als kanker. We kennen de dood die tartend op zich laat wachten zoals bij de hoogbejaarde mens die niet meer wil. En dan hebben we nog de dood als euthanasie en als zelfmoord. 
Het laatste half jaar heb ik veel nagedacht over de dood. De dood, een taboe in ons leven, maar zo onlosmakelijk verbonden met alles wat leeft. Soms ben ik gezond jaloers als ik zie hoe een Afrikaanse stam omgaat met de gestorvene. De treurnis wordt uitgeschreeuwd in een muzikaal ritme, de dode wordt eer betoond met rituelen en swingende muziek om daarna door te leven met de levenden. Wij missen lang, rouwen eindeloos, en sommigen van ons zijn een leven lang verdrietig. 
In de tijd toen zowel mijn broer als zus wisten dat ze binnen niet al te lange tijd kwamen te sterven riep mijn broer zijn zieke zus. Hij lag in de ziekenhuiszaal bij het raam. Hij keek naar buiten, stootte mijn zus aan en zei; "Kijk Mar, dat blijft ons tenminste bespaard. Lucky we!" Mijn blik richtte zich nieuwsgierig naar buiten. Twee kromgebogen oudjes schuifelden voetje voor voetje achter hun rollator voort.
Vaak denk ik aan die zinnen als ik denk aan de dood. Als ik uitgeleefde mensen zie die wachten tot de dood ze komt halen. Ziek, soms levensmoe, overgeleverd aan de zorg van anderen, vaak hun kinderen, kennissen, vrienden en dierbaren overlevend. Wie is beter af? De wat jonger gestorvene of deze lijdzaam wachtende? 
Nooit heb ik in de tijd dat de kanker nog in mijn lijf zat en ik nog van geen uitslag wist maar één seconde gedacht dat de dood dichtbij zou zijn. Ik ging dit overleven. Maar nu het directe gevaar geweken is, zweeft de angst soms als een roofvogel boven me. Als ik wat minder goed in mijn lijf zit, meer pijn in mijn arm en schouder heb, geestelijk wat zwakker ben, kan de angst meedogenloos toeslaan. Dan vecht ik hard terug en kom ik er heelhuids en gesterkt uit.
Ik blijf hier tot mijn tachtigste en ik ga dit mooie leven niet door angst voor de dood laten beheersen. Maar denken aan de dood in het algemeen, praten over de dood in het algemeen en denken over mezelf in dit plaatje geeft me een heleboel rust. Want mocht de dood voor mij toch eerder komen dan gepland dan blijft me misschien veel ellende bespaard en is het daar vast gezellig met al diegenen die me voorgingen.
 
Zal ik daar ook beschuitjes kunnen eten?

Manon 




- Reageer op deze column

Linet  schreef op 16-10-2010
Lieve Manon,

ik vind je nog steeds een stoere vrouw, zoals jij de kanker om zeep geholpen hebt/ om zeep hebt laten helpen.
En ook hoe je angsten weet je te tackelen, petje af!!



Linda  schreef op 14-10-2010
Als dat zo is kun je daar w.s. in de rij aansluiten!
Zou die arme Anthonie dan eindelijk door krijgen hoe geliefd en gewaardeerd hij eingenlijk was??



Zoey  schreef op 14-10-2010
Nou mam, je gaat nog lang niet hoor! Je moet al mijn babies nog meemaken! :-) Dikke kus


Manon  schreef op 14-10-2010
Lijkt me fantastisch lieve dochter:):) xxxxxxxxx


Reacties verbergen