Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Nieuw-Zeeland

Datum: 09-11-2010

Vrijdag 5 november.
We zijn al vroeg wakker, nog voor het licht wordt. De eerste vroege vogel wenst ons een goede morgen van een papegaai en wordt direct beantwoord door een soortgenoot. Enkele secondes is het stil voor de ene na de andere vogel wakker wordt en als een lieve lust begint te kwetteren. Het licht aarzelt om dan de nieuwe dag te begroeten.
Ik kan het zo nu en dan nog niet beseffen dat we ons aan het andere eind van de wereld bevinden, Nederland een heel etmaal vooruit. Het is gewoon zó leuk. Minder leuk is dat het regent na de mooie dag van gisteren.
Het dakraam boven ons bed laat een druppel door op ons bed en Rob neemt poolshoogte. Zodra hij het hor openschuift valt er een straal water naar beneden, boven op het bed!
We springen ons bed uit en zijn direct goed wakker. Rob kijkt kritisch alles na en komt tot de conclusie dat door de stand van de camper het water ws te veel naar het raampje afliep.
We ontbijten met crackers en een zacht gekookt eitje en gaan al vroeg op weg in de stromende regen. Jammer want de mooie vergezichten gaan volledig op in grijs. We rijden vanaf Taumarunau (ik moet 3 x kijken voor het is opgeschreven ik onthoud het nooit!) via de 4 in vrij rechte lijn naar de South. We passeren Otorohunga/ Te Kuitie /Raetihi/ Wanganui en nemen de 3 naar to Bulls. Het landschap is zeer afwisselend. Van heide gebied naar heuvels, glooiend en ruiger, laag struikgewas tot een enorme verscheidenheid aan kleur en bomen. De lucht klaart op en al snel zien we weer kleurverschillen en wordt het allemaal zoveel mooier. De huizen blijven over het algemeen eenvoudig, en ook een groot aantal ervan in zeer slechte staat met kale tuinen vol met bende. Ik heb het vermoeden dat wat er wordt neergekwakt voor eeuwig blijft liggen. Schapen zien we natuurlijk in grote aantallen als ook vele koeien bij elkaar op een glooiend stuk weiland.

Een stukje informatie:
Vele Tientallen jaren was de traditionele schapenhouderij de hoeksteen van de N-Z economie, die sterk afhankelijk was van de export van schapenvlees en wol. De eerste klap die deze bedrijfstak werd toegebracht was de toetreding van Groot-Brittannië tot de Europese unie. Nieuw-Zeeland verloor hiermee een grote stabiele markt. Daarop volgde vanaf 1987 de systematische afbouw van subsidies voor extensieve landbouw. De agrarische sector in Nieuw-Zeeland behoort tegenwoordig tot de slechtst gesubsidieerde ter wereld. De boeren kregen het zo moeilijk dat zij naar mogelijkheden zochten binnen de landbouw en de melkveehouderij nam zijn intrede.
Ook duizenden hectaren naaldbomen bedekken tegenwoordig de heuvels die te steil zijn voor de veelteelt, met name op het Noordereiland. De fruitteelt: appels, kiwi`s en steenvruchten blijven een belangrijke bron van inkomsten. Ook nieuwe gewassen worden grootschalig geteeld zoals lavendelvelden, en wijngaarden zijn aangelegd met succes. Daarnaast is ook het fokken van struisvogels, herten, en geiten een winstgevende onderneming.

Het laatste stuk tot de kustplaats Wanganui is schitterend mooi, zeer slingerend en ruig. De lucht wordt strakblauw bij de kust en de bomen liggen bijna dwars door de enorme opstekende wind. Het schijnt trouwens in Wellington, de hoofdstad van N-Z in welke richting we gaan, veelal te stormen. We krijgen dus alvast een voorproefje.
De weg langs de kust in dit gebied is vlak en minder mooi. Het is ook heel druk op de weg, de rust van eerder is volledig weg. We besluiten daarom bij Waikanae een op de kaart aangegeven bergweg te nemen, binnendoor naar Upper hut. We twijfelen nog even daar de weg direct smal, slingerend en steil begint. Er staat een verbodbord voor Long vehicles maar niet voor campers of caravans dus we nemen de gok. Het blijkt een goede gok te zijn ondanks de op zijn hoofd wijzende passerende automobilist. We zijn heel wat gewend in Oostenrijk en Zwitserland want we hebben voor heel wat hetere vuren gestaan al blijft het sturen en zweten als een busje met enorme snelheid de hoek om komt stormen. Op een uitkijkpunt rusten we even uit in ons huisje met uitzicht op wouden, rotsen en zee. Buiten staat een ware storm!
We reizen verder en komen aan het einde van de bergweg bij de camping: Harcourt Holiday Park in Brichville waar we gaan overnachten. Heerlijk rustig is het hier en we genieten nog een dik anderhalf uur van de zon op ons gezicht in de buitenstoelen met een Nieuw-Zeelandse en gekoelde fles rosè. Wie doet ons nog wat!

Een weetje tussendoor:
Nieuw-Zeeland of Aotearora (‘Land van de lange witte wolk') zoals de Maori`s het noemen, is adembenemend mooi- een land van met eeuwige sneeuw bedekte bergen, van gletsjers en fjorden, geisers en vulkanen, maagdelijke regenwouden, kristalheldere, visrijke meren en azuurblauwe baaien met beboste eilanden. Om kennis te maken met al deze verschillende landschappen hoeft men geen enorme afstanden af te leggen; en besneeuwde berg kan vlak bij een kale woestijn liggen, een ongerept strand op enkele kilometers van een drukke stad. Dit is een land van Kauri-bossen en kiwiplantages, van moderne wereldsteden en afgelegen schapenfokkerijen, en van een unieke flora en fauna. De kiwi is het symbool van Nieuw-Zeeland; een loopvogel, en de tuatara; een prehistorische hagedis.
Nieuw-Zeeland bestaat uit twee grote eilanden; het Noorder- en het Zuidereiland plus het kleine Stewart Island in het uiterste Zuiden en een flink aantal grotere en kleinere waarvan sommige beschermde natuurreservaten zijn. Het Noordereiland is het dichtstbevolkt, hoewel hier ook nog uitgestrekte gebieden voorkomen waar vrijwel geen mens leeft. Het Zuidereiland is spectaculairder en ruiger.


Zaterdag 6 november
Het heeft de hele nacht pijpenstelen geregend (gelukkig geen lekkage meer gehad). Ook was het zo koud dat we de kachel nog even hebben aangehad. Maar al met al heb ik eindelijk een nacht heel goed geslapen.
We vertrekken om 9 uur bij het Holiday Park richting Wellington vanwaar we vanmiddag om 14.05 de boot nemen naar de plaats Picton op het Zuidereiland. Wellington ligt aan het uiterste zuiden van het Noordereiland. De bijzondere stad wordt nogal eens vergeleken met San-Francisco: De stad is op steile heuvels gebouwd, er staat een groot aantal oude houten huizen in alle kleuren van de regenboog, de stad heeft een kabeltram en ligt in een actieve aardbevingzone en de stad wordt regelmatig geteisterd door heftige stormen. Wellington is echter ook de hoofdstad van Nieuw-Zeeland en in bouwkundig opzicht de mooiste, modernste en interessantste stad van het land. We gaan de stad dan ook zeker bekijken maar op de terugweg.
Des te dichter we bij Wellington komen des te harder begint het te waaien. Als we aankomen bij de oceaan stormt het zo dat we voorovergebogen maar net tegen de wind inkomen om een ticket te halen bij de office. We zetten de camper op de camperstrook met zicht op zee en gaan heerlijk in ons huisje genieten van het gebulder en ik ga lekker rustig zitten schrijven tot het tijd is om de Ferry op te gaan.

We zoeken binnen een plek aan de neus van het schip waar we schitterend uitzicht hebben door een enorm raam. We houden ons vast aan de stalen balk wat wel nodig is. Het waait namelijk zo hard met enorme golven als resultaat dat de steven meters omhoog komt en ook weer neerklapt waardoor de golven over de reling hoog opspatten en het schip kreunt en kraakt. Ik doe enorm mijn best mijn maag niet te voelen maar na zo`n kwartier ben ik kotsmisselijk. We zoeken een paar stoelen op waar ik me eerst heel beroerd voel maar als ik mijn ogen sluit zakt het en blijft er een licht wee gevoel over. Ik val in slaap en wordt zo`n anderhalf uur later wakker. We naderen de eilanden en land uitlopers van het Zuidereiland en wat is dit ongelooflijk mooi! De wind heeft in kracht afgenomen en het publiek mag naar buiten op het voorschip. Rob gaat foto`s nemen maar ik blijf zitten, nog niet echt vast op mijn benen. Ik kan het van de plek waar ik zit uitstekend zien!

Bij de plaats Picton op het Zuidereiland nemen we de kustweg westwaarts; Queen Charlotte drive. Deze weg loopt in kronkels langs de kust met fantastische uitzichten op de eilandengroep links van ons. Enorme bergketens begroeid met enorme bomen en varens, het is overweldigend mooi!
De eerste de beste camping is aan zee waar we in de rust een plekje met uitzicht op de zee kiezen. De campingbaas adviseert ons vanavond een wandeling te maken over de camping.
Want daar, helemaal aan het eind, zijn glimwormen actief.

Een poëtische mythe van de Maori`s: In de stilte van een lange donkere nacht (Te Po) zijn uit Rangi (vader lucht) en Papa (moeder aarde) alle levensvormen ontstaan. Hun oudste zoon Tane, de God van de wouden, ontworstelde zich in de duisternis aan zijn ouders en wist hen na een langdurige strijd uit elkaar te drijven. Rangi was echter zo verdrietig over de scheiding van zijn partner, de aarde, dat de tranen die uit zijn ogen vloeiden haar met meren en zeeën bedekten.

Zondag 7 november
We hebben ze zien glimmen; de glimwormen. We liepen over de camping richting de aangewezen plek, waar we onze buren tegen het lijf liepen: 2 vrouwen van een jaar of 35 a 40 die een enorme camper bestuurden. Ze kwamen terug van de wandeling en liepen te zwaaien met een schijnwerper daar waar het bos begon. Ze boden spontaan hun zaklamp aan ons aan en dat was maar goed ook. Het aardedonkere pad door het bos was zonder lantaarn niet te doen geweest. We liepen het donkere pad een stuk op, we klikten de zaklamp uit en ineens zagen we allemaal lichtjes, als kleine kerstlichtjes in de bomen. Heel sprookjesachtig en bijzonder!

Manon




- Reageer op deze column

Linda  schreef op 16-11-2010
Dat klinkt fantastisch Manon, geniet!!


anke  schreef op 12-11-2010
Hallo,Geniet van jullie reis verslag.
Zo ben ik ook een beetje op vacantie!

Groetjes anke hans kettenes



Lynn  schreef op 09-11-2010
WOW mam dat klinkt echt heel mooi! geniet er maar lekker van, hier is alles onder controle ;) xx


Reacties verbergen