Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Nieuw-Zeeland update

Datum: 18-11-2010

 Vrijdag 12 November begint de dag wat grijs maar zodra we gaan rijden zien we al wat blauw verschijnen. We nemen de Haastpas richting Wanaga en Queenstown en wat kijken we onze ogen weer uit! We kunnen uit het blauw in de lucht al snel een flink hemd knippen (uitspraak van oma Swart) en de oplossende wolken drijven als plukken uit elkaar getrokken watten halverwege de bergen weg. We rijden door bergketens dichtbebost, we steken eindeloos veel beddingen over, over smalle bruggen met een stalen raster aan weerskanten steeds langs de prachtige Haast River waarin het water dan weer kabbelt dan weer sneller over rotsen stroomt en steeds blauwer wordt.
De bossen zijn veelal zo dicht dat je nagenoeg geen water vallen ziet maar nu zien we dan toch af en toe wat stroompjes de bergen afdenderen. De slingerende weg stijgt en daalt en kronkelt zich een weg door de schitterende dichtbegroeide bergen. We stoppen regelmatig voor foto`s, koffie, foto`s, een lunch en dit alles in de volledige rust. Bij de Young River staat een wandelpad aangegeven naar de Blue Wholes en we trekken de bergschoenen aan en lopen zo`n anderhalf uur door het bos naar de Young River. We zien de gele boskanarie, een beschermde vogel die wordt bedreigd door de in grote aantallen aanwezige wezel (possom denk ik). Er zijn overal vallen uitgezet de beestjes te pakken. (Er liggen er trouwens ook planty doodgereden op de wegen. We proberen foto`s te maken van een zeer klein op een heggenmus gelijkende vogel maar behoudens de boskanarie zijn ze ons allen te snel af. Het water in de blue wholes doet zijn naam eer aan. Kraakhelder en knalblauw, schitterend.
We doen de grote en prachtige meren: Lake Hawea en Lake Wanaka aan, op de scheiding tussen deze meren staat een enorme hoeveelheid wind! De plaats Wanaka is toeristisch maar lieflijk en gezellig. Mooie villa`s strekken zich uit op de oevers en op de berg met uitzicht op het Lake. Overal vakantie accommodatie, campings en huisjes.
Door de Cardrona Valley rijden we naar Queenstown. Bergen alom begroeid met een soort duingras/ pollen helm. Weer heel anders dan wat we ooit gezien hebben. In het plaatsje Cordrona drinken we koffie bij een stokoud hotel met schitterende en gezellige tuin. Binnen brandt het haardvuur in een uit grove stenen opgebouwde openhaard, buiten staat zo`n zelfde met banken eromheen. De mussen en vinken zijn zo tam dat ze uit mijn hand eten.

De pas voert steeds hoger en hoger tot we uitzicht krijgen op Centraal Otago. Het is zo ontzettend mooi, versterkt door de goudkleurige brem en witte meidoorn overal tussen gestopt dat het niet in woorden is te vatten en we nemen foto`s maar wat onze ogen zien is niet in een beeld te vangen. Ik zoek het op in ons boek en dit is er over geschreven:

Centraal Otago is heel anders dan de rest van het land. Aan de westzijde rijzen de indrukwekkende topeen van de Zuidelijke Alpen hoog op boven diepe gletsjermeren. Wat veel bezoekers het meeste bijblijft zijn de intrigerende details van de geologie, dat grotendeels bestaat uit een hoogvlakte van glimmersits. Het spel van schaduw en licht, nog versterkt door de heldere atmosfeer van het droge landklimaat op deze hoogvlakte, roept nuances op die vrijwel nergens anders te vinden zijn. Het landschap dat bijna overal schaars begroeid is, lijkt hier tot zijn essentie te zijn teruggebracht, en wordt gekenmerkt door warme bruine tinten, met hier en daar accenten in wit, goud, oker en sienna. Dit schitterende effect trekt al generaties lang landschap schilders naar dit gebied.

In het drukke en toeristische Queenstown doen we boodschappen en we lopen een rondje door de stad. We rijden een stukje terug de bergen in en zoeken daar de camping op waar we een aantal nachten zullen verblijven.

Zaterdag 13 november
Vandaag een retour naar het Paradijs genomen. Met de bus zijn we bij de camping opgehaald en naar Glenorchy gereden met een bus van Dart River Wilderness Safari. Glenorchy ligt aan het uiterste puntje van Lake Waikatipu richting South. Hier lopen talloze gletsjers uit in het meer die we hebben bevaren met een jet-boat.
Een schitterende route met de bus langs de meeroever, en de anderhalf uur met de jetboat was een geweldige ervaring. We zijn tot diep de Dark River opgevaren, een wandeltocht gemaakt door een van de oudste bossen van N-Z, en met een 4wheel teruggereden door rivierbeddingen. Het paradijs zoals dit gebied wordt genoemd doet zijn naam alle eer aan die een paradijs verdiend. De gids, Richard, wees ons op een schitterend Engels huis omgeven met een grote Engelse bloementuin. Dit werd in 1904 gebouwd door een Engelsman, Henry genaamd. Hij had zijn fiancé in Engeland achtergelaten om in dit paradijs een juweel van een huis te bouwen. Toen het na jaren eindelijk klaar was, schreef hij zijn vader dat zijn huis klaar was en of hij samen met zijn fiancé naar het paradijs wilde komen. Maar zijn vader schreef terug dat hij het paradijs reeds had gevonden; in de armen van zijn fiancé.....
We reden langs vele filmlocaties zoals die van de lord off the rings maar ook minder bekende films zijn hier opgenomen. De buschauffeur, een nazaat van de Maori`s (met voortanden die zover verdwenen in zijn tandvlees dat slechts de puntjes zichtbaar waren) sliste in Engels met accent hoe aardig de filmploegen zijn en hoe hij de vele celebertys heeft rondgereden en kennis heeft laten maken in zijn paradijs. Op de terugweg sprak de oude snoeper zo boeiend met 2 jonge blonde meisjes dat hij meer opzij keek dan op de weg, vergat door of terug te schakelen en de schakelkast tandenknarsende geluiden voortbracht..

Zondag 14 November,
Na een zeer regenachtige nacht met windstoten die de camper liet schudden en trillen en dit nog wel zonder draaiende motor, worden we wakker. Boven ons zien we het eerste stukje blauwe lucht en weldra lossen de donkere wolken op en zijn de weergoden ons opnieuw goedgezind. We zijn al vroeg op weg, voor negenen rijden we weg bij de camping. We doen boodschappen net voor Queenstown, tanken en vullen de gastank bij, tikken leuke cadeautjes op de kop voor het thuisfront en vervolgen ons pad langs de oostzijde van het Wakatipu meer richting Southland.
Queenstown is een paradijs voor avonturiers, en bungi jumpen staat hiervan hoog op de ranglijst. Ondanks de drukte en grote trekpleister voor toerisme is het een toch een leuke stad. We verlaten de stad en kleine verlaten strandjes liggen idyllisch langs de oever van het Lake Wakatipu ( 300 m2) waarbij de weg slingert als een kronkelende worm langs het blauwe water. De kleur van het water wordt veroorzaakt door mineralen uit de gletsjer die zich vermengen met bepaalde stoffen (ben vergeten welke) in het meer en daar een verbinding mee aangaan die de felblauwe kleur veroorzaakt. De temperatuur van het water bereikt in de zomer 6 tot 12 graden. Om de paar minuten stijgt en daalt de waterspiegel van het meer met zo`n 12 cm. Volgens de Maori- mythe komt dit door de hartslag van de op de bodem slapende reus, maar feitelijk komt dit door het drukverschil dat ontstaat door bewegingen van koude en warme lucht boven het meer.

We verlaten het meer via de zuidzijde landwaarts richting Lumsden. Het landschap wordt weidser met weides vol schapen. De een na de andere enorme schapenfarm trekt aan ons voorbij. Grote stalen of houten schaapschuren, een groot weiland en zeker 500 m verder staat meestal een eenvoudig woonhuis van hout, vaak met afgebladderde verf. Het is alsof ze het huis bouwen, schilderen en er nooit meer iets aan doen.
Zowel links als rechts van ons zijn grote bergtoppen in de verte te zien. Net voor Lumsden slaan we rechtsaf Westwaarts naar Te Anau.

Het landschap blijft verbazen en afwisselen. De brem groeit weer welig tussen struikgewas. We vernemen trouwens van een local dat de boeren deze struik verafschuwen. De brem die de bergen in vuur en vlam zetten overwoekeren ieder stukje weidegrond. Al het moois heeft een keerzijde...
Dan is het brem en dan zijn het weer heuvels vol bruine pollen die glanzen in de zon en dansen in een stevige wind. De wind wordt kouder maar de lucht is nog altijd helder en blauw op wat witte slierten in de verte na.

We naderen Te Anau, een stadje dat aan de zuidpunt van het Lake te Anau ligt. Lake te Anau is het grootste meer van het Zuider- Eiland met een oppervlakte van 344 km2. De westkant van het meer grenst aan Fiordland Nationaal park, dat met een oppervlakte van 1,2 miljoen ha het grootste nationaal park van N-Z is. Slechts een klein deel ervan is in kaart gebracht. De eerste kolonisten stuitten al op dit oerwoud. Allerlei onheilspellende verhalen doen de ronde over de great hiary moehau, een roedel ‘mensenapen met grote voeten'. Andere horrorverhalen gaan over hordes aanvallende sandfly`s, piepkleine vlooien waarvan een beet nog dagenlang blijft jeuken.

Ieuww...

Manon.

 




- Reageer op deze column

marion  schreef op 28-11-2010
Lieve Manon en Rob,
Jee, jullie in het land van de grote witte wolk. Fantasties. Ik geniet zo met jullie mee. Wat kun je alles zo mooie beschrijven. Wij waren 30 jaar geleden voor een jaar in NZ en nu kan ik alles weer beleven, mijn dank hiervoor.Wat een prachtig land is het toch. Snuif de heerlijke lucht in jullie op, want soms ruikt het hier in NL ook even zo. Ik denk aan jullie en geniet met jullie mee. Lieve groeten uit een koud maar ook gezellig nederland.



Linda  schreef op 22-11-2010
Tis net of ik er een beetje bij ben. Mooi beschreven Manon!


Lucienne  schreef op 20-11-2010
Hallo luitjes,
Wat fantastisch dat jullie in NZ zijn,wat is het er mooi he,geniet er maar van..
We kletsen weer bij op de verjaardag van Rick..
pas goed op elkaar, groetjes van de Hinkies uit Oudkarspel..
ps, je MOET wel de Haka doen he..Maori dans, lache!!



Reacties verbergen