Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Skuddebuick

Datum: 28-11-2010

Wil je Nieuw- Zeeland bezoeken zoals wij dat doen dan is het een vereiste dat je van autorijden houdt. Je ziet veel en je kan een totale rondreis maken en de eilanden goed leren kennen. Met bewondering kijk ik dan ook naar de stuurkunsten van mijn lief. Hij rijdt links van de weg, schakelt dat het een lieve lust is, duikt met ons vehicle door kuilen die onze nekspieren danig op de proef stellen, en laveert van rechts, links, voor en naar achteren en rondom alsof het geen energie kost. Hobbels en kuilen passeren we veel, bruggen en spoorwegovergangen hebben steevast een hoge drempel als springplank met vrije val.

Rob kan het uren achter elkaar. Ik heb mijn rijbewijs mee, ook een internationale, maar houd het achter de hand voor nood. Als ik namelijk maar een uurtje zou gaan sturen in dit links rijdende land zou ik bekaf zijn en Rob naast mij zo moe van het opletten en aanwijzingen geven dat hij beter drie dagen achter elkaar kan sturen. En zo zit ik heerlijk relaxt naast de bestuurder, kijk loom van links en naar rechts, kan de hele wereld overzien en overal foto`s van maken.

Rob houdt van stille auto`s. Er mag niets rammelen piepen of kraken, er moet voldoende licht en uitzicht zijn waaronder het liefst een dak van glas en een automaat is tegenwoordig ook een vereiste. Een voorkeur voor een auto merk is ook aanwezig in tegenstelling tot mijn persoontje. Mijn buurvrouw Sandra rijdt al twee jaar in dezelfde BMW en tot mijn schande moet ik bekennen dat ik haar twee maanden terug niet eens herkende toen ze me passeerde en driftig naar me zwaaide.

Het zal niemand dan ook verbazen dat Rob het uitzoeken van de huurcamper op zich nam. Dit deed hij via internet. Hij had een aantal strenge eisen; een nieuwe 3,5 liter commonrail diesel (heb om uitleg gevraagd want dit zegt mij echt niets), een automaat, een groot bed, en ramen rondom voor een top view. Het verhuurbedrijf vervulde al deze wensen en Rob betaalde. Toen we bij het verhuurbedrijf aankwamen was door een overboeking echter het allernieuwste type niet voorradig maar wel een twee jaar oude camper die al de wensen  vervulde behalve dan dat de beauty een schakel kast bezat en een gewone dieselmotor. Daar sta je dan. Het teveel betaalde geld werd teruggestort, we kregen een bonnencadeauboekje van 100 dollar cadeau voor de teleurstelling, en gingen op weg.

Dat de wegen niet bepaald gladjes zijn aangelegd heb ik al vermeld, maar bij iedere kuil, ieder bobbel en onenigheid piepte, kraakte en schudde ons vehicle zo dat we haar de naam Skuddebuick toebedeelden. En hoewel we een grote liefde voor Skuddebuick hebben opgevat waren we het lawaai op een gegeven moment meer dan zat. Rob ging rijden, ik bleef in ons Skuddebuickje om op te sporen wat er toch zo verschrikkelijk rammelde, piepte, kraakte, kletterde en steunde. Mijn spoortocht had snel resultaat; alle kastjes bezaten dolgedraaide sloten waardoor ruimte was ontstaan en klapperde, de levensgevaarlijke oven van 10 cm ruimte met open gasvlam aan de bovenzijde rammelde, tussen de douchedeur / horren / en ramen zat zoveel ruimte dat het bij iedere bobbel tegen elkaar kletterde. We kochten in de eerste de beste supermarkt dempend dik tape, wat Rob tussen alle kastjes en ramen zette. Tussen de ovendeur en de douchedeur doen stukgeknipte dweiltjes dienst en een opgevouwen theedoek dempt de glasplaat van het gasstel.  

Door de onvermijdelijke gaten in de weg gevolgd door een vrije val hangen we zo nu en dan nog strak in de gordel, ontmoet onze schedel nog regelmatig het dak, en hort onze Skuddebuick  nog steeds al een koppige bok.

Maar het inwendige van onze Skuddebuick is stil; wat een verademing!

 

Manon.

    



- Reageer op deze column

els  schreef op 02-12-2010
ha ha,
ik zie het helemaal voor me,
jos zou er ook gek van worden!!!!!
en had bij de eerste kuil al gestopt.

gr. en xx els en jos



Reacties verbergen