Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Kerstmis 2010.

Datum: 30-12-2010

 Zolang ik me kan heugen is eerste kerstdag een gezellig en rommelig familie samenzijn bij mijn moeder. Het is ook de enige dag in het jaar dat bijna de hele familie stemmig gekleed is. Een deel van de mannen in kostuum, broer Pierske draagt een sneeuwpopdas waar kerstmuziek uit komt, mijn andere broer draagt een prachtig overhemd en de dames zijn nagenoeg allen gekleed in stemmig rood, zwart en/of glitters. De tachtigjarige spil van ons gezin kookt nog altijd zelfstandig een volledige kerstmaaltijd voor het dit keer vijftien koppen tellende gezelschap. Het enige wat eerste kerstdag aan verandering onderhevig is, is de samenstelling van het gezin. Er zijn er in de loop der jaren heel wat afgevallen, en nieuwe gezichten komen er weer bij. Kleinkinderen haken af of komen maar even, of zijn in een jaar tijd van kind in opgeschoten puber verandert. Ook nu kijk ik vergenoegd naar de vier jongens van mijn twee jongste broers die qua leeftijd ergens tussen het servet en het tafellaken hangen, kind en puber tegelijk.
Het oudste kleinkind van dertig komt langs. We kijken allen ietwat verschrikt naar dit altijd al bijzondere kind van mijn overleden zus. De dood van zijn moeder deed hem geen goed en toen ook de man die zijn vangnet was geworden plotseling het leven liet dook hij er nog dieper in. Het zorgenkind is man geworden die zwervend is en doet dingen die ik liever niet weet. Hij rookt niet alleen sigaretten en aan de onrust in zijn ogen is te zien dat hij verboden pillen slikt. Maar hij is ook een man die zich door geen mens iets laat zeggen, laat staan wil laten helpen. We zijn aan hem gewend geraakt, aan zijn slungelige uiterlijk, aan zijn grenzeloos bier drinken, en aan zijn nog niet zo lang geleden ontdekte ‘gave'.
Zo richt hij ook vandaag zijn genezende krachten op een ieder die naast hem komt zitten. Zonder vragen zweeft zijn hand over lichaamsdelen van verschillende familieleden en met zijn ogen dicht lijkt hij in trance te komen. Bij mijn jongste broer blijft zijn hand rusten op zijn geslachtsdeel. Mijn broertje zit stokstijf en Rob stoot mijn broer`s vrouw aan; "Dat belooft wat vannacht.."
Alsof er niets gaande is praat iedereen rustig door, slechts schouderophalend en zo nu en dan rare bekken trekkend. Mama is onderwijl druk aan het kokkerellen en zit te wachten tot het gaart.
"Mam zal ik ons allen maar redden?" vraagt mijn broer Pierske plotseling als hij van het toilet komt en achter het muurtje kijkt die het aanrecht en gasstel aan ons aller oog onttrekt. Hij loopt rustig naar het gasstel en komt de kamer weer in met een brandende pollepel in zijn hand die te dicht bij het vuur lag. "Zal ik hem maar doven?" vraagt hij. Mama springt verschrikt op maar Pierske heeft de vlammen al onder controle. Met zijn vijftienen staan we even later in de rij om ons bord vol te scheppen in de keuken uit de volle pannen. Als iedereen zijn buik vol heeft en de afwasmachine draait kijk ik met een glimlach in het rond naar dit oergezellige gebeuren. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat mijn lief moedertje nog vele jaren de spil van dit door niemand te evenaren kerstfeest blijft.

Met liefs van Manon.

Ik wens iedereen een oergezellig uiteinde toe en een bovenal gezond en liefdevol 2011!

 




- Reageer op deze column

Klaas-Jan  schreef op 02-01-2011
Gezondheid en leven in harmonie, dat wens ik je toe. en dat wij nog lang mogen genieten van je mooie schrijfstijl. Gr. Klaas-Jan.



Mara  schreef op 01-01-2011
Ook voor jou en je gezin een gelukkig en gezond Nieuw Jaar!


Reacties verbergen