Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Een nieuw begin.

Datum: 06-01-2011

 30 December 2010
De hele week al waart een donkere schaduw rond op de achtergrond van mijn verder zo vrolijke bewustzijn. Als de controledag is aangebroken wordt de schaduw groter en zodra ik een stap over de drempel van het ziekenhuis zet neemt het ding volledig de overhand. Met ijskoude handen geef ik mijn ponsplaatje af aan de balie en neem plaats tussen de wachtenden. Een broodmagere vrouw met een gebloemd sjaaltje om haar hoofd zit met haar rug naar me toe en ik kan alleen maar denken hoe blij ik ben dat ik haar gezicht niet hoef te zien. Een man komt uit een spreekkamer en steekt zijn duim naar beneden, een wachtende naast me staat geschokt op, legt haar arm om zijn schouder en mompelt; ‘Ach arme man toch...' Mijn ogen schieten weg van het tafereel en ik onderdruk de neiging mijn handen op mijn oren te leggen; ik wil zijn shit niet horen. Ik pak een tijdschrift van de stapel naast me en lees: "Hoe overleef ik kanker .." en gooi het terug alsof het brand. Rusteloos kijk ik op de klok en op de weg ernaar toe ontmoet ik Rob`s ogen. Hij schudt langzaam zijn hoofd en legt zijn hand op de mijne. Mijn hand wordt bloedheet en het zweet breekt me aan alle kanten uit terwijl ik mijn hartslag in mijn keel voel bonken. Ik pak Rob`s hand op en leg hem terug.
Als ik eindelijk aan de beurt ben en de vrouwelijke chirurg me vraagt hoe het met me gaat val ik met de deur in huis;" Tot ik het ziekenhuis binnenstapte uitmuntend. Nu voel ik me als een angstig vogeltje totaal gevloerd! De angst van vorig jaar heeft me zonet teruggevonden en volledig onderuit gehaald."
De arts knikt begripvol en stelt me gerust dat ik niet de enige ben bij wie het trauma van toen zo stevig zit opgeslagen dat het op de plek des onheil meedogenloos weer toeslaat.
Ze onderzoekt me en is zeer tevreden met de soepele littekens en de rustige klieren. Mijn normale ademhaling keert terug, mijn hartslag hervindt zijn ritme.
"Moet ik hier blijven komen?" vraag ik de chirurg, terwijl ik me aankleed. Ze schudt haar hoofd en zegt: "Welnee! Je bent supergezond, kent je lichaam als geen ander en spoort verontrustende tekens eerder op dan ik dat kan doen." Ze schrijft haar bevindingen in mijn status, klapt de map dicht en lacht naar me. "Wat zullen we afspreken; dat je deze stress niet meer opzoekt en wij elkaar nooit meer zien?" Als we buiten staan borrelt mijn hart over van dankbaarheid en blijheid. Wát is dit een mooie afsluiting van het jaar. Ik steek mijn arm stevig door die van Rob en we kijken elkaar opgelucht aan voor we in stevige pas het ziekenhuis de rug toekeren.


Manon.




- Reageer op deze column

Linda  schreef op 10-01-2011
Hoera!! Een gezond nieuwjaar toegewenst hoor!!


Marja  schreef op 06-01-2011
Wat een mooi begin voor dit nieuwe jaar!



Reacties verbergen