Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Geld verdienen met je hart

Datum: 20-01-2011

 In een potdichte mist rijden we de bergweg omhoog. De bermen van de smalle weg zijn slecht zichtbaar nu de grijze massa de auto omsluit. Sneeuwresten en grind glimmen op en bocht na bocht brengt de auto ons steeds hoger. Ineens klimmen we boven de vochtige wolken uit en schijnt de zon krachtig en fel uit een knalblauwe lucht. Nog een bocht later rijst het doel van onze tocht op; het restaurant waar we een lunch gaan nuttigen. We zijn hier niet eerder geweest, we volgen puur onze hongerige maag en het bordje beneden aan de weg.
De gastheer begroet ons en als we aangeven buiten te willen zitten komt hij aan met een drietal plaids. Een opgevouwen gaat onder onze billen, een tweede vouwt hij handig over de rugleuning uit en de derde wordt uitgespreid over onze benen. Met een glimlach laat ik het me welgevallen.
Het geheel uit oud hout opgetrokken restaurant grenst aan de zuidzijde aan het dal, aan de westzijde aan de weg, en aan de oostzijde aan de piste. De sneeuw op de piste is hard, dit is te horen aan het schrapende geluid wat de skiërs voortbrengen.
Als ik het toilet bezoek ben ik aangenaam verrast door de donkergrijs granieten wastafels en van oud hout gemaakte deuren met sloten die doen denken aan het Fred Flinstone tijdperk.
We bestellen een huisgemaakte goulashsoep en kijken om ons heen. Het wolkendek beneden ons breidt zich uit over het hele dal en reflecteert fel. Het blijft een schitterend schouwspel. De soep wordt geserveerd in uitgeholde ronde broden. Het kapje is er als dak op gezet. We laten het ons heerlijk smaken.
De waard komt zo nu en dan vragen of alles naar wens is en maakt een praatje over de liefde voor zijn vak. Je brood verdienen én het de mensen naar de zin te maken, dat is zijn streven.

Als we de mist weer in rijden praten we er nog enige tijd over na. Over de sfeer, de warmte, de kwaliteit van het eten, en de manier waarop dit alles met liefde geserveerd wordt. En zoals altijd word ik geraakt door een ontmoeting met een gedreven iemand als deze man, het gevoel van herkenning.
Want de mens een gevoel van warmte en kwaliteit van het leven bezorgen, voor mij er is geen mooier streven dan dat.

Manon.

 

 




- Reageer op deze column

Mara  schreef op 22-01-2011
Ik denk eraan toch maar eens naar Oostenrijk te gaan, klinkt wel erg aantrekkenlijk.


Greetje  schreef op 20-01-2011
Wat een schitterend beeld heb je geschetst, gelijk als op de foto.
Krijg weer ontzettende zin in de \"Gem?tlichkeit\" van Oostenrijk!



Reacties verbergen