Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Geestelijke disfunctie

Datum: 10-02-2011

 Er zijn stoornissen waarvan ik me afvraag of ik ze met goed fatsoen onder de noemer van ‘mijn leeftijd' kan afschuiven. Natuurlijk ben ik nog jong en vitaal maar toch niet meer zo ‘piep' dat ik me kan meten met de jeugd. Die ambitie heb ik gelukkig ook niet hoewel ik er met klem bij wil vermelden dat ik nog steeds niet voor de kinderen onderdoe wat skiën betreft en dit gedurende acht dagen achtereenopvolgend. Dit even voor de duidelijkheid. Waar ik het over heb, gaat over een klein onderdeel van de geestelijke vermogens; vergeetachtigheid.
Ik was vroeger een kei in het onthouden van telefoonnummers, afspraken en verjaardata van familie, vrienden en kennissen. Met de nadruk op het woord: was.
Dat ik de telefoonnummers niet meer weet vind ik meer dan logisch; alles zit opgeslagen in de mobiele telefoon en maakt ieders geheugen op dat gebied simpel en lui. Voor afspraken kan ik me altijd nog beroepen op de ouderwetse maar o zo geliefde zakagenda. Ieder jaar opnieuw een nieuwe planner te mogen uitzoeken om op de onbeschreven pagina`s een nieuw begin te maken is voor mij nog steeds een cadeautje. Meestal zit het keurig opgeschreven tijdplan dan zo in mijn hoofd geprent dat ik het niet eens meer hoef na te checken, en daar begon het gedonder mee. Zo kon het zomaar gebeuren dat ik een aantal jaren geleden uitgedost in mooie japon en Rob in kostuum, een etmaal te vroeg op de trouwerij stond van een kennis, niets begrijpend van de leegte op het plein en in de kerk.
Verjaardagen waren vroeger geen enkel probleem, ik was steevast aanwezig of ik stuurde een kaartje. Maar daar waar ik de geboortedagen van al lang uit het oog verloren schoolvriendinnetjes en alle leden van mijn ex familie nog feilloos weet
( op dit moment van schrijven is het de 9e; Lieve Marja gefeliciteerd!) vergeet ik soms, tot mijn grote spijt, de later in mijn leven gekomen vrienden en/of familieleden. Echt vervelend is het als het een soort van ritueel wordt door dezelfde persoon jaarlijks te vergeten. Mijn verjaardagskalender ten spijt (daar moet je wel op kijken) en een disfunctie van mijn telefoon me tijdig te waarschuwen voor het heuglijk feit ben ik opnieuw de fout in gegaan. En met het schaamrood op mijn kaken hoop ik mijn vergeetachtigheid op deze manier een beetje goed te maken:

"Lieve Els, ik ben een beetje laat maar alsnog gefeliciteerd met je verjaardag! Volgend jaar probeer ik op tijd te zijn!"

Manon.

Wilt u meer lezen van Manon? Voor het bestellen van een bundel of Manon`s autobiografie: Andere Ogen: verliefd op een ander, gaat u naar; Bestelnoot




- Reageer op deze column

Els  schreef op 12-02-2011
Het is je vergeven!!!!
maar......Ruud ook nog van harte!!!!!!!!



Linda  schreef op 11-02-2011
Wederom heel herkenbaar. Waar bij mij elk jaar een kaartje van een en het zelfde vriendenstel op de mat valt, kom ik er een week later achter dat ze weer een jaartje ouder zijn geworden. Om vervolgens met het schaamrood op mijn kaken een SMS te sturen met \'sorry, ik ben het weer vergeten\'. Gelukkig krijg ik maar 1 kaartje, en is de rest van mijn vriendenkring net zo vergeetahtig als ik. Of zouden ze dat alleen bij mij doen!?... ;-)


Klaas-Jan  schreef op 10-02-2011
Ik zou bijna vergeten dat ik niet de enige ben...


Reacties verbergen