Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Hedendaags gekonkel.

Datum: 03-03-2011

 Men leest nagenoeg nooit een schrijfsel van mij waarin politiek de hoofdrol speelt. De interviews, de discussies op de televisie, de berichten in de kranten zijn zo veelvuldig aanwezig dat het velen de keel uitkomt, mij incluis, waardoor ik er eigenlijk geen extra woord aan wil ‘vervuilen'. Maar nu ik zojuist bij de stembus vandaan kom en ik voor de column geen ander onderwerp voorhanden heb, wil ik er toch iets over kwijt.
Wat vind ik het schandalig dat veruit het grootste deel van de woordvoerders der partijen met modder gooien naar de ander, halve waarheden verkondigen over voorstellen van de ander, en de ander zo afkraken dat er niets meer van heel blijft. Gekakel noemde Sonja Barend dit gisteren bij Pauw en Witteman. Ze gaf toe dat ze dit niet had mogen zeggen maar voor mij had ze gelijk. Het gekissebis over de hoofddoek die weer langskwam komt me ook mijlenver de keel uit. Wanneer gaat men die hoofddoek nu eens scharen onder hoofdbedekking, net als een keppel, hoed, capuchon, of een pet (persoonlijk zie ik een hoofddoek heel wat liever dan de laatste twee). Dan kan het ook niet meer opgevat worden als geloofsdiscriminatie wanneer een openbare instelling er voor kiest geen hoofdbedekking van wat voor aard te accepteren bij het uitvoeren van bepaalde functies. (Bij ons aan tafel geldt al jaren de regel: Aan tafel? Petten af!)
Als ik al het gekonkel der lieden hoor dan heb ik maar één vraag: ‘Moet dit soort leiders óns land besturen?'
Al met al maakt dit alles het mij gemakkelijk op welke partij te kiezen. Mijn stem gaat naar onze minister president die verschoond is van gedraai en gekonkel. Ik ken geen politiek leider die zo kort, duidelijk en bondig is.
Ik heb me in het verleden nooit een rechtse dan wel een linkse denker gedacht, ik bevond me ergens in het midden. Naarmate ik ouder word raak ik er echter steeds meer van overtuigd dat ik meer aan de rechterkant zit. Sociale zekerheden zijn essentieel en fantastisch, maar geef je als overheid teveel dan is het net als ouders met kinderen. Is hun toelage te hoog dan ontneem je ze de essentiële stimulatie en het ontwikkelen van eigen verantwoordelijkheid. In zeer korte tijd zal de ‘gift' worden gezien als ‘recht'. De dankbaarheid der beginsel is in rook opgegaan en terugdraaien betekent gegarandeerd strijd.
Ik blijf ervan overtuigd dat de sterken de zwakkeren moeten dragen. Die verantwoordelijk hebben wij als mens. Maar ik zie ook duidelijk dat we op onze tellen moeten passen. Ook bij de sterken bestaat namelijk een grens en verdwijnen deze personen eenmaal óver de grens dan zien we ze nooit meer terug.
En wie gaat er dan voor onze zwakken zorgen?

Manon.

Wilt u meer lezen van Manon? Voor het bestellen van een bundel of Manon`s autobiografie: Andere Ogen: verliefd op een ander, gaat u naar; Bestelnoot




- Reageer op deze column

Klaas-Jan  schreef op 05-03-2011
Goeie column Manon! We mogen trots zijn op onze minister president.


Reacties verbergen