Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

s`Land`s wijs, s`Land`s eer

Datum: 28-04-2011

                                                                                  

Tweeëntwintig vervuilde matrastijken torenen hoog boven de rugleuning van de auto uit. Door de achteruitkijkspiegel is nog net een stukje van de weg te zien. We zijn de Gerlosspas afgekomen en rijden, met ruggespraak van onze onmisbare ‘Truus Navigatie', een klein dorp in waar we stijl omhoog klimmen. Ik kijk op het beeldscherm, nieuwsgierig waar we nu toch weer uitkomen en zie op het einde van de straat de rode markering met het vlaggetje opdoemen.
"Bestemming bereikt," spreekt Truus met haar blikken stem. Rechts van ons staat een stokoud huis met een evenzo oud bord; Chemische Schnell Reinigung.
De kleine ramen lijken na de oplevering van een eeuw geleden nimmer een spons te hebben gezien, een wilde wingerd is nooit in zijn enthousiasme beteugeld, en op de balkonrand hangt een wit bord met de slecht te onderscheiden woorden; Zu Verkaufen.
Weifelend aan de juistheid van het adres lopen we het pad links naast het huis op waar zich aan de zijkant de buitendeur bevindt. We zien geen bel dus maakt Rob aanstalten tot een roffel. Bij de eerste aanraking met zijn hand opent de deur zich krakend in zijn scharnieren. Als een waterval overspoelt ons een sterk muffe geur en onwillekeurig stokt mijn adem. Ik trek mijn neus op en we kijken elkaar als samenzweerders aan voordat Rob roept: "Hallo, ist Jemand da...?" We komen in een vierkant halletje waar ik mijn stinkende best doe een dik groezelig gordijn te ontwijken en we glippen naar rechts door een openstaande deur. Recht voor ons staat een toonbank onder een groezelig klein raam met ruitverdeling, links van ons staan rekken vol met kleding, waaronder een witte trouwjurk, in doorzichtig plastic hoezen gehuld. De stank is bijna niet om te harden en ik adem slechts nog door mijn mond. Een stokoude dame, zichzelf ondersteunend met een wandelstok, komt met gekromde rug aanschuifelen en begroet ons met een verrassend heldere stem: "Guten Tag! Was kann ich für Sie tun?"
De oude dame draagt een scheef zittende pikzwarte pruik waarvan een zijwaartse lok over haar voorhoofd valt. Ik kijk Rob bewust niet aan, een lachkriebel bevindt zich gevaarlijk dicht aan de oppervlakte. Rob vraagt met een brede glimlach of we op het goede adres zijn wat reiniging betreft wat de dame bevestigend beaamt en of we de stapel matrashoezen binnen willen halen. We lopen de deur uit en als we uit het zicht zijn lachen we voluit. We twijfelen sterk over het feit of we het  aandurven hier. We hebben geen idee of en waar er een andere wasserij is en uiteindelijk geeft de vertrouwde persoon die dit adres doorgaf de doorslag. 
Tien minuten later nemen de tweeëntwintig vervuilde matrastijken alle ruimte van het voorkamertje in: onder de kledingrekken, voor en op de toonbank en achter de deur. Als we over een stapel heenstappen, op weg naar de frisse buitenlucht, schudt de oude dame haar zwarte lok opzij. Ze verzekert ons met heldere stem dat we volgende week woensdag de tijken schoon en gewassen op kunnen halen.

Over een frisse geur ervan heb ik sterk mijn twijfels.....

Manon.

Wilt u meer lezen van Manon? Voor het bestellen van een bundel of Manon`s autobiografie: Andere Ogen: verliefd op een ander, gaat u naar; Bestelnoot




- Reageer op deze column

Linda  schreef op 02-05-2011
Ieuw!! Dat klinkt echt te vies. Was het wat??


Mara  schreef op 01-05-2011
Ik ga snel een frisse neus halen:)


Reacties verbergen