Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Stoom afblazen

Datum: 23-06-2011

 "Je kunt de mens niets leren; Je kunt slechts helpen het te ontdekken in zichzelf," zijn
de woorden die me aanstaren nadat ik met een boos gebaar mijn laptop heb opengeklapt, het wachtwoord met een tien keer hogere druk op mijn toetsenbord heb ingetikt dan normaal, en de openingspagina me deze gedachte van de dag toont.
Hoe treffend, denk ik sceptisch, gevolgd door een deja-vu, waarin ik in de sfeer beland van een Gordon cursus van weleer. Daar zat ik, met een vriendin, opvoedingsleer tot ons nemend van de opvoedgoeroe uit die tijd. Hij beloofde enthousiast dat door een andere aanpak van opvoeden, onze bloedjes van kindjes nooit meer zouden veranderen in dreinende monsters en dat wij moeders ons nooit meer zouden gedragen als blèrende viswijven.

Er zat veel waarheid in de theorie van deze man. Waar ik echter steevast tegenaan liep was: waar moesten wij moeders heen met onze inwendige onmacht en woede die natuurlijk toch ontstond. Wegstoppen? Laten smoren? Tot de ton zo vol zat dat het er en één keer sissend en stomend uitkwam? Het antwoord van deze goeroe op onze vraag was: "Doe het op de goede manier en er komt geen boosheid meer aan te pas."
Ik dacht heus een moment dat ik de enige was bij wie zich de woede toch aandiende en opgescheept zat met de genen van mijn vader. Maar bij navraag aan mijn medecursisten ervoeren zij- wat een opluchting- hetzelfde. Wat deden wij moeders fout? Gelukkig hadden mijn vriendin en ik elkaar, spraken onze onmacht uit en kregen golven van erkenning.

Nog steeds doe ik stinkend mijn best allerlei lessen in de praktijk te brengen om een betere communicatie te bewerkstelligen, met resultaat. Ik voel meer achter de schermen, zie bewuster, geef advies op een manier die werkt, en neem afstand van emoties die mij niet toebehoren. Maar soms lijkt het of ik de enige ben in mijn omgeving die zich deze middelen aanschaft.

Zoeven, toen ik een glazen pot met crème liet vallen en de zojuist schone badkamer, vergezeld met een ongelooflijk kabaal van scherven en mijn luide kreet, had ik toch wel iets meer dan stilte verwacht van mijn bloedeigen man. Het was in mijn ogen hét moment om te tonen dat ook hij in ieder geval iets had meegekregen van hoe te handelen in situaties die emoties oproepen.

Stomverbaasd over het uitblijven van enige vorm van getoonde bezorgdheid overtuigde ik me ervan dat de haldeur open stond en dat Rob daar totaal onaangedaan achter zijn computer bleef zitten. Tijdens het opruimen van de smurrie en scherven bezoedelden gedachten van kwaad tot erger mijn humeur. Ik had wel stervende kunnen zijn door een scherf die per ongeluk een slagader had geraakt, om uren later in een plas bloed dood gevonden te worden door mijn bloedeigen man die de klap wel had gehoord, maar het niet belangrijk genoeg vond om poolshoogte te nemen!

Toen we elkaar een half uur later tegenkwamen vroeg Rob:
"Oh ja, ging alles goed zonet daarboven?"
"Lekker op tijd ben je met dat medeleven van je. Ik had wel dood kunnen zijn..."
"Nou ja zeg, overdrijf niet zo. Dan had je me toch wel geroepen...,,,"
"Ja dat gaat nogal als ik dood in een plas bloed lig!"
"Je zit hier toch?"

"Je kunt de mens niets leren; Je kunt slechts helpen het te ontdekken in zichzelf," zijn
de woorden die me even later aanstaren.

Grimmig stel ik vast dat ik als eerste ga ontdekken hoe ik mijn stoom ga afblazen.  

Manon.




- Reageer op deze column

zoey  schreef op 19-08-2011
Haha deze is wel heel grappig en herkenbaar mam!


Anna  schreef op 29-06-2011
LOL , Manon en hoe herkenbaar....
Ik heb trouwens met mijn hubbie ook die cursus gevolgd.En toch is er wat blijven hangen....
En stoom afblazen...dat kan ik altijd bij jou....xx



lynn  schreef op 27-06-2011
hahaha ik heb denk ik precies dezelfde genen als mijn moeder want deze column is een en al herkenning! haha wat kunnen mannen soms lekker lomp zijn ;)


Tineke  schreef op 23-06-2011
Hahahaha.... succes!


Reacties verbergen