Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Gare rapen.

Datum: 03-08-2011

Wegens vakantie plaats ik een aantal weken columns uit de oude doos. Iedereen een fijne zomer toegewenst!

2006

"De rapen zijn goed gaar!" riep mijn moeder vroeger regelmatig. Dan trok ze haar voorhoofd in een frons en perste ze haar lippen op elkaar. Haar vingers sloten zich met ferme druk om de bovenarm van het broertje of zusje dat vervelend was voor het werd afgevoerd naar de gang. We konden als kind veel maken, maar een enkele keer waren ‘de rapen gaar'.
Volgens mijn kinderen stamt dit gezegde uit het jaar nul. Ik maakte één keer de fout hem te plaatsen wat een unaniem lachsalvo veroorzaakte in plaats van mijn beoogde gezag.
Tijden veranderen. Vroeger is vroeger. Nu is nu. Met alle daarbij horende ups, downs en veranderingen. In een flinke ‘down' voelde ik die verandering bijna lijfelijk. Mijn gezag leek me te ontglippen, diep weggestopte pijnen werden aangewakkerd, en de schaduwen uit het verleden kregen me in hun greep. Bij dit alles kwamen de ooit verdeelde huishoudelijke taken meer en meer op mijn schouders terecht. Verfoeide gewoontes wisten naar binnen te sluipen en mijn liefste stapte weer doodgemoedereerd óver volle wasmanden heen in plaats ze mee te nemen naar boven.
Ik uitte mijn ontevredenheid en gaf de onderliggende redenen aan. Er veranderde weinig. Langzamerhand vond ik mijn liefste zo lief niet meer en ik besloot drastisch in te grijpen.
Rob beloofde beterschap. Om dit kracht bij te zetten regelde hij een weekendje weg naar Luxemburg om met zijn tweetjes te genieten van het mooie najaarsweer. We vertrokken op een zaterdag. Hij kwam wat eerder thuis van zijn werk en ging naar boven om zich te verkleden. "Wil jij het raam in de slaapkamer dicht doen én de tas met kleding meenemen! Hij staat bovenaan de trap, je kan hem niet missen!" riep ik naar Rob. Een onverstaanbaar gemompel volgde.
Een paar uur later zoefden we over de autobaan. Ik schonk koffie in de bekers en we aten een koffiebroodje. Rob`s hand beroerde mijn bovenbeen en ik slaakte een zucht van verlichting. Wat had ik dit gemist!
Een piepje klonk, er verscheen een sms van Lynn.
‘Mam! Bovenaan de trap struikelde ik over een grote tas. Hij zit vol met kleding van jou en Rob! Vergeten!?!?" xxxx
Mijn lichaam verstarde. Met een ijskoude blik keek ik opzij.

De rapen waren meer dan gaar.

Manon.

 

 

 




- Reageer op deze column

Mara  schreef op 06-08-2011
hahahahaha


Reacties verbergen