Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Foutje

Datum: 18-08-2011

Nog eentje uit de oude doos:

Zomer 2006

Ik hou van gras, en van de zomers waarin ik met mijn blote voeten wegzak in ons verend groene gazon. Toen de kinderen klein waren bliezen we er het zwembadje in op, en spetterden ze naar hartenlust in het voetenkriebelende tapijt. Een aantal jaren later werd ons grasveld omgedoopt tot gymveld waarop ons kroost handstanden, ratslagen, dansjes en buitelingen door de lucht maakte als buigzame elastiekjes. Na het gymveld werd ons gras een zeer geliefde zonneweide en barbecue terrein. Vrienden en vriendinnenscharen bevolkten regelmatig ons gazon en ik heb er altijd van genoten. Met een man als Rob, in combinatie met goedgezinde weergoden, is het geen kunst een gazon te hebben als een zonnetje. Een madelief is toegestaan, maar de paardenbloem krijgt van Rob geen enkele kans het gazon te betreden. Is het een pluizenbol toch gelukt te wortelen dan trekt Rob ze er eigenhandig op zijn knietjes uit. Eén seizoen waren de pluizen sterker dan Rob. Hij bracht meer tijd in het gras door dan goed was voor onze relatie en eindelijk ging hij overstag om voor één keer gebruik te maken van een onkruidverdelger. Met een hogedrukspuit werd ons gazon in een handomdraai voorzien van een laagje anti paardenbloem. Ons gazon kleurde in enkele dagen van groen naar geel .. en van geel naar dor..
Met angstige voorgevoelens lazen we voorzichtig de letters op het lege flaconnetje: Onkruidverdelger voor het terras.
Dit alles komt in mijn gedachten wanneer ik de resultaten van een door mij gedane actie bekijk. Rob`s grijze haar is vermengd (er stond echt parelgrijs op de verpakking!) met blonde, gele en dor gekleurde stukken. Mijn wangen kleuren langzaam rood van ellende en zenuwachtig proestend sla ik een hand voor mijn mond. Rob kijkt in de spiegel, en wrijft door zijn haar. Na een superschuldige blik van mijn kant haalt Rob zijn schouders op en zegt gelaten:
"Ach joh, aan de voorkant zie je niks en achter wonen geen mensen." Lichtelijk in paniek dringt zich als in een nachtmerrie het haar van Geert Wilders aan me op en ik schud krachtig en onverbiddelijk mijn hoofd. De enige manier om Rob`s haar opnieuw in de verf te krijgen is Rob plechtig beloven me nooit meer in te laten met zijn haar. Die middag lopen we samen door de stad. Heimelijk kijk ik omhoog. Rob`s hoofdhuid ziet knal rood maar de kleur van zijn haar is tot een redelijk grijze eenheid terug gebracht. Ik glimlach peinzend en Rob kijkt me dreigend aan.
"Je gaat dit toch niet gebruiken voor.....?!" Ik antwoord grijnzend:
"Ik hou van gras ..eehh.. grijs."

Manon

Vanaf volgende week verschijnen er weer nieuwe schrijfsels van mijn hand. 




- Reageer op deze column

Klaas-Jan  schreef op 21-08-2011
Ik heb ze weer met veel plezier gelezen, de columns uit de oude doos, groet..


Reacties verbergen