Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Bijzonder gewoon

Datum: 01-09-2011

 Remco is jarig, de jongste zoon van Rob. Hij viert zijn 26e geboortedag een andere datum groots, maar als vader en moeder wil je toch je kind even zien. Dus zitten we hier in de avond met een klein groepje dichtbijstaande familie.

Remco vertelt over zijn marinetijd, waar hij van zijn 18e tot 23e jaar heeft gevaren op een mijnenveger en werkte als bemanningslid in de machinekamer. Hij verhaalt op kostelijke wijze over de havens, de kroegen, de hoerententen, en over de pooiers. Hij gaat staan en doet een maat van hem na, hoe die bij het ochtendgloren, gestript tot op zijn onderbroek, aan boord kwam strompelen. Remco`s Oma Rietje merkt in het West Fries droog op; "Nou, d`r zat nag een stukkie in zeker...'
Rob`s ex veegt de lach tranen van haar wangen als ze nog nahikkend mompelt: "Het is maar goed dat je niet alles weet..."

Ik kan me niet heugen dat we met dit groepje bij elkaar zaten. Dat we ooit zo onbevangen kletsten en lachten met exen, bonuskinderen, vriend van ex, moeder van vriend van ex, en halfzusje. Voorheen hing er zo`n wirwar van onuitgesproken gedachten, oordeel, wrok en nieuwsgierigheid omheen dat de spanning vaak tastbaar was. Remco, onze stoere marineman, is het kind dat dit altijd probeerde te omzeilen. Vooral niet iets wat maar spanning op zou kunnen roepen tezamen laten komen en zoals bij velen trok Pa hierbij altijd aan het kortste eind.

Tot vandaag.

Ik zie hoe Remco echt geniet. Hoe hij zichzelf is vanavond. Naast de marineverhalen haalt hij ook herinneringen op van nog voor mijn tijd. Rob en zijn ex springen hier met overgave op in en ik zie ze genieten van dit delen. Zonder spanning, zonder wrok. Na ruim achttien jaar kan het dus toch weer voor iedereen. Tijd heelt. Een cliché, maar wat een waarheid.

Als we weggaan trek ik Remco dicht tegen me aan. Ik geef hem een dikke zoen en hij knuffelt me bijna fijn.
"Ik vond het supergezellig Manon!" fluistert hij in mijn oor.
"En ik ben zo trots op je Rem!" fluister ik terug.

Superblij voor iedereen stap ik de auto in. Met een veilig weten van Rob achter het stuur rijden we in een warm zwijgen naar huis.

Manon




- Reageer op deze column

Linda  schreef op 03-09-2011
Wat een voorbeeld van hoe het overal zou moeten zijn.
Natuurlijk hoop ik dat we onze 3! kinderen lekker samen op blijven voeden. Maar mocht het ooit toch anders lopen, dan mag het zo wel zijn :D



Mara  schreef op 02-09-2011
Wat mooi dat dit eindelijk kan. Maar ik kan me best voorstellen dat het apart blijft al die samenvoegsels. Ook wel weer leuk kan het zijn. Gr.


Reacties verbergen