Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

De wonderpen

Datum: 01-12-2011

Het is winter en bitter koud. Mijn adem vormt ronde wolkjes die als lange slierten oplossen in het niets. Een pad slingert zich voor mij uit, omhoog de bergen in. Ik zie kale vierkante rotsen in een steensoort die mijn verbeelding te boven gaan. Nieuwsgierig kom ik dichterbij. Ik trek mijn witte handschoen uit en raak, als in een streling, de bovenkant van de steen. Rood los poeder blijft kleven. Ik ruik eraan. het is volstrekt geurloos. In de strakblauwe lucht, ver boven mij hoor ik een geluid. Het klinkt als wapperend papier. Ik kijk op. De zon verblindt mij en met mijn hand als schaduw voor mijn ogen zie ik een zwerm vogels die in een v vorm naar een ander gebied trekken. Het geluid trekt weg. Stilte. Ik zet stevig de pas erin om warm te blijven. Het enige geluid wat ik hoor is het gekraak van de stof van mijn mouwen die langs mijn jas schuren. Het grof profiel van mijn zool bijt zich bij iedere stap vast in de harde bevroren aarde. Ze bewegen zich voort en voort.
Waar ga ik naar toe? Hoe ben ik hier gekomen? Ik weet het niet maar iets heeft mij geroepen. Een stem.....?
Het paadje maakt een bocht naar rechts. Achter een volgende vierkante steen wordt een groen bosje zichtbaar. Ik loop erheen en zie dat het geen bosje is maar begroeiing op een houten schuur. In het midden van het schuurtje zit een spierwitte deur. De deur glanst alsof hij pas geschilderd is met hoogglans lak. Hij schittert in de zon. De deur heeft geen deurklink maar precies in het midden een koperen klopper. Het lijkt een klopper die je ziet bij eeuwenoude kasteel deuren. Verbaasd til ik de ring van de klopper omhoog. Zwaar ligt hij in mijn hand. Net als ik me afvraag wat ik aan het doen ben zwaait de deur open. Ik zie een helder verlichte ruimte. Aarzelend sta ik op de drempel, niet wetend wat te doen. ik kijk om me heen. De wanden en vloer bestaan uit gemetselde witte stenen, dakpansgewijs gemetseld. Rechts op de vloer in de hoek glinstert iets. Langzaam loop ik erheen.
En ineens, weet ik dat ik het heb gevonden. Ik zie liggen waar ik mijn leven lang op zoek naar ben, vertaald in een schrijnend gevoel, in gemis, in onrust. Daar, in het verste hoekje van deze verlichte ruimte, op deze mij onbekende plek heb ik het eindelijk gevonden. Daar ligt de aller mooiste pen die ik ooit heb gezien. Hij schitterd in alle kleuren van de regenboog en als ik mijn gezichtsveld beweeg veranderen de kleuren mee. Ik ben verrukt. Ik buk me, doe mijn handschoenen uit en héél voorzichtig breng ik mijn vingers tot een centimeter boven de pen. En alsof ik het verwacht had cirkelt de pen in kleine cirkels omhoog. Met mijn ogen de pen volgend ga ik rechtop staan. Een geluksgevoel doorstroomt me. De pen vliegt twinkelent van kleur door de lucht en schrijft in alle kleuren van de regenboog;

Durf de deur in je zelf te openen
Zonder aarzeling
Zonder angst
Geef je over aan de stilte
En creëer moeiteloos
Je eigen schepping

Manon




- Reageer op deze column