Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Ze leefden nog lang en gelukkig

Datum: 06-01-2012

"En ze leefden nog lang en gelukkig", is de zin waar het levenssprookje van mijn ex-schoonvader en moeder ooit mee begon. Op oudejaarsdag kreeg ik het bericht dat de moeder van mijn ex en de oma van mijn kinderen op haar negentigste is overleden. Herinneringen aan haar en aan mijn verkeringstijd komen naar bovendwarrelen. Zowel opa als oma konden prachtig de verhalen over hun jeugd vertellen, met glimmertjes in hun ogen. Glimmertjes die hun niet aflatende verliefdheid op elkaar bewezen, tot de dood ze afgelopen oudejaarsdag van elkaar heeft losgemaakt.

Zo vertelde oma ooit hoe ze in de oorlog als jong meisje ontsnapte aan een door Duitse soldaten geplande verkrachting. Terwijl haar vriendinnetje in de hoek van de schuur werd verkracht riep zij vastberaden: "Schiet mij maar dood, ik laat me niet door jou verkrachten!" Ze keerde haar rug naar de soldaat toe en radeloos van angst richtte ze haar gebed tot Maria waarop de soldaat haar liet gaan. Vanaf die dag heeft haar geloof nooit meer gewankeld. Ze boog voor de pastoor tot op de grond als die op zijn fiets langskwam, ze stak voor ieder die het nodig had een kaarsje op in de kerk en ze vergat nooit en te nimmer haar avondgebed.

Kort daarop kwam ze op een kermis opa tegen en de wederzijdse liefde zat zo diep, dat het jonge stel zich verloofde en kort daarop trouwde. Wegens de grote woningnood in de oorlog woonden ze in bij ‘gekke tante Krijn'. Hier werd hun liefde met hun eerste meisje, een vredeskind, bekroond. Dolgelukkig met elkaar en de baby hing er maar één wolk boven hun hoofd: Tante Krijn was zo de weg kwijt dat ze hun baby niet veilig waanden.

Als een geschenk van God hoorde oma over het vrijgekomen vrijstaande huisje op het Verlaat. Ze aarzelde geen moment, en biddend tot God en de baby dat die door bleef slapen om niet in handen te vallen van het gekke mens, stapte ze op de fiets naar het Gemeentehuis aan het andere eind van het dorp om een aantal uren later met trots aan haar man te kunnen vertellen dat ze binnenkort hun eigen huis konden betrekken.

Ze kregen in totaal elf gezonde kinderen, die als een hecht katholiek gezin opgroeiden op het Verlaat. Tussen de geboortes door kwam de pastoor soms polsen waar de volgende bleef en bij ieder afscheid hief hij een waarschuwende vinger op met de woorden; "Gij die waagt het zaad te verspillen is zondig!" Opa`s glanzende ogen keken in de berustende van zijn vrouw en het duurde niet lang voor het volgende kind weer onderweg was en de pastoor weer tevreden knikte naar haar opzwellende buik tijdens de zondagmis.

Buiten alle kleine en grotere zorgen om die iedere gezin onderging en kende, ging het het uitdijende gezin in gezondheid en geluk voor de wind. Opa verdiende een centje bij door varkens en kippen te houden in zijn vrije tijd en hield een groentetuintje bij waardoor er voldoende gezond eten voorhanden was. Het oudste kind hielp haar moeder mee in het huishouden waar het maar kon.

De oude schuur fungeerde eerst als poppenhuis, toen als als speelhuis, als knutselhuis en in de jaren zeventig als de beatbunker. Een platenspeler werd aangeschaft en de Rolling Stones, de Beatles en de Golden Earing schalden uit de naden en kieren van de deurposten. Vrienden en vriendinnen van kinderen en buurkinderen liepen in en uit en ik zette in die jaren mijn eerste verlegen schreden in het gezin.

Het huisje op het Verlaat is al heel wat jaren ingeruild voor een aanleunwoning in hetzelfde dorp. In diezelfde tijd gingen mijn ex en ik uit elkaar.

De almaar uitdijende familie besloot familie evenementen te verplaatsen naar het grote huis van de jongste dochter. Een van die hoogtepuntdagen is al sinds jaren nieuwjaarsdag. De hele familie, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen komen dan bij elkaar. Oma en opa hebben er altijd op gehamerd dat de familie deze traditie voort moet zetten, ook als zij er niet meer zouden zijn.

Opa is lichamelijk nog oersterk, geestelijk is hij behoorlijk de weg kwijtgeraakt. Oma daarentegen is lichamelijk zeer verzwakt, maar haar geest was tot haar dood zeer helder en scherp.

En nu, op nieuwjaarsdag 2012, ligt oma opgebaart in de serre van haar dochters huis. Het Ave Maria wordt zacht gespeeld, kaarsen zijn opgestoken. Doorschijnend is haar gezicht, haar oogleden zijn stil gesloten, een versleten rozenkrans zijn tussen haar vingers geklemd. Haar elf kinderen en aanhang, zevenentwintig kleinkinderen en twaalf achterkleinkinderen staan verbonden met elkaar om haar heen. Ze ondersteunen de zesennegentig jarige opa die verdrietig en nog steeds verliefd naar zijn grote liefde kijkt.
Hij was de hele dag onrustig, begreep niet waar oma was. Maar nu hij zijn grote liefde zo ziet liggen mompelt hij:

"Het is goed zo.. We wisten dat het eens zou gebeuren. Wat zijn wij gezegend met zo`n lang en gelukkig leven....."

Manon.  




- Reageer op deze column

Manon  schreef op 18-01-2012
Lieve exfamilie!
Uit het hart geschreven en uit impuls op het web gezet en wat een mooie reacties kreeg ik erop. Niet alleen op de site maar ook via via, zelfs van een broer van oma uit Australi?. Fijn dat ik een ieder die het raakte iets moois kan geven. Een mooie ode aan oma en aan ieder die haar lief was/is. Dank jullie allen! Liefs van Manon.



anke  schreef op 15-01-2012
wat kan je toch prachtig schrijfen,
Ben er stil van.
Groetjes



Willy en Eef  schreef op 09-01-2012
Lieve Manon
hoe krijg jij ons stil van binnen.
nou dat is gelukt hoor.
een prachtig verhaal,heel goed geschreven.
we hebben een goed gevoel alles was zoals zij dit wilde,maar toch.......
liefs
willy en Eef



Marga  schreef op 08-01-2012
Manon,
Heel erg bedankt. Zal het zeker nog eens lezen.



miriam  schreef op 07-01-2012
Hoi Manon
Mooi verhaal hier zal de familie blij mee zijn




pieter callantsoog  schreef op 07-01-2012
Dag Manon,

Heel herkenbaar je verhaal, prachig geschreven.

Net als bij jou, zijn mijn kinderen ook kleinkinderen van opa en oma Westmeijer.

Met dank aan Marga.

Piet.




Karin  schreef op 06-01-2012
Manon, er is niets verzonnen van je verhaal. Ik kan het weten ik mocht opgroeien bij deze liefdevolle verstandige ouders. Pijlers van mijn moeder waren : liefde, vrede en geluk. Dit kwam iedere dag terug in haar gebed maar ook in haar daden.Ze heeft voor alle kinderen nog een persoonlijk woord gesproken terwijl ze bediend werd. Ze wilde graag naar Maria. We hebben haar in vrede laten gaan.


Krista  schreef op 06-01-2012
Prachtig!!
Bedankt hiervoor.



Els  schreef op 05-01-2012
Mooi geschreven Manon!
Hier wordt ik altijd een beetje emotioneel van.
Gr. Els



Reacties verbergen