Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Een dagje mee op de skies...

Datum: 16-02-2012


De adrenaline kolkt deze week weer door onze aderen en ik ben s`avonds zo uitgeteld dat ik geen puf meer over heb om de inspiratie die ik zeker te weten opdoe, om te zetten in het schrijven van de wekelijkse column. Sorry trouwe lezers voor de lege plek van vorige week. Om het goed te maken neem ik jullie in twee delen mee naar vorige week vrijdag.......

Onze laatste vakantiedag..

Helaas is het alweer onze laatste vakantiedag als we vroeg worden gewekt door jodelmuziek uit de aan de slaapkamer grenzende woonkamer van Chalet Brammetje. Gerammel van borden, glazen, bestek en wat al niet meer kondigt de voorbereidingen aan van het ontbijt. Zoals iedere morgen verzorgen Rob`s zonen Remco en Arjan dit festijn met hulp van diverse vroege vogels. Om klokslag half negen druppelen van alle slaapkamers (met badkamers) de kinderen (we zijn met 10 man in totaal) fris en gedoucht aan tafel.
De broodjes zijn oven- en de eitjes kakel- vers en de hongerige magen verorberen in no-time het uitgebreide ontbijt. Er wordt gesproken en gelachen over de ski avonturen van de dag ervoor, de geweldige sneeuwkwaliteiten en de bittere kou. Want tjonge jonge wat is het koud deze week. Bitterkoud. De nachten zijn rond minus 22 graden, overdag blijft het kwik hangen rond de minus 15 graden in het dal. Tel daar nog wat bij op voor op de top en je kan je een beetje een voorstelling maken van hoe het voelt. Een voordeel van de kou is dat de sneeuw op de bergweg zo diepgevroren is dat de autobanden zich eraan vastklampen als lijm en we ons het omleggen van sneeuwkettingen mogen besparen. Vochtige ijskristallen zweven om ons heen alsof een fee haar toverstaf heeft uitgeschud, de zon straalt tevergeefs haar warmte uit op de eromheen hangende witte luchtlaag. We zien haar als wazige gele bol maar voelen er niets van. Aangekleed als Michelin mannetjes en vrouwtjes begeven we ons de pistes op. De bivakmutsen die we in de aanbieding kochten deze week zien we overal om ons heen de gezichten bedekken, dus onherkenbaar begeven we ons tussen net zo onherkenbare look-a-like wezens. We zoeken de pistes op waar de liften verwarmde zittingen en sluitbare kappen bezitten en de gezellige berghutten genieten iets vaker van ons gezelschap dan andere jaren. Ze zijn broodnodig voor een warming-up.
Nu de sneeuw van geweldige kwaliteit is en de vriendinnen van onze zonen na een aantal beginjaren de titel ‘gevorderde skiërs' met eer verdienen, maken we tochten door het ganse Zillertalarena. We glijden van Krimml naar Konigsleiten, Gerlos en Zell am Ziller en vice versa. We denderen de bergen af en genieten volop!

We zijn om half vier terug op het beginpunt en rijden naar Bramberg waar we sleetjes hebben gehuurd voor de jaarlijkse rodelavond. We ruilen onze skischoenen in voor warme boots, vermommen ons opnieuw onder de helmen en begeven ons met ieder een houten slee naar de gondel. Om kwart over vier bevolken we met zijn allen drie gondelbakjes.
En dan wakkert ineens de wind aan. Sneeuwvlokken dansen om de slingerende bakjes die uiterst langzaam de berg opklimmen. Zo nu en dan wordt de gondel stilgezet en door de schok schudden we vervaarlijk heen en weer. Bij het tussenstation schallen de alarmbellen en controleert een medewerker met een verrekijker de contactpunten van kabel en bakjes. Niet bepaald een geruststellend gebaar en in ons bakje wordt het opvallend stil. Met tig onderbrekingen doemt ein-de-lijk het eindpunt op tussen een verticale deken van sneeuw en wind. Een beetje angstig stap ik uit en direct wordt de sneeuw als een razend bolwerk in mijn gezicht gekwakt. Met bonkend hart probeer ik me gerust te stellen met de gedachte dat we met zijn allen zijn, en eerst nog gaan borrelen en eten in het berghuis voor we in het stikkdonker de wind en sneeuw gaan trotseren op het 14 km lange verlichte bospad......

Met een wintergroet van Manon 

Volgende week deel twee......

 




- Reageer op deze column

Manon  schreef op 17-02-2012
@Els
Hahahahahaha



Els  schreef op 16-02-2012
Jammer dat ik dit nou gemist heb!!!!!!

Gr. Els



ollie  schreef op 15-02-2012
Je gaat mij toch niet wijsmaken dat rodelen leuk is hoor, ik weet echt wel beter!! hahahahaha


Reacties verbergen