Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

2e deel: En de winnaar is!

Datum: 23-02-2012

In de ijzige wind sjokken we voorovergebogen achter elkaar aan naar het restaurant, ons sleetje achter ons aantrekkend. Iedere stap die we doen zakken we weg in de laag vers gevallen sneeuw. De gondels zijn opnieuw stilgezet en slingeren in de wind heen en neer. Ons laatste groepje zit daar nog ergens tussen. Het restaurant is niet ver, hooguit vijftig meter verwijderd van de lift. Rechts van de voordeur is een kleine nis met overkapping waar we zo snel mogelijk heen vluchten. Hier heeft de wind geen vat meer op ons en opgelucht haal ik adem. Rob zet de sleetjes van de personen die er al zijn aan elkaar vast en Remco, de jongste zoon van Rob, biedt aan om te wachten op de anderen.

Binnen in een grote vierkante hal botsen we tegen een muur van behaaglijke warmte. Lynn ontdoet zich van haar helm, sjaal, muts en nog een sjaal. Haar blonde krullen springen alle kanten op en ik moet lachen om Lynn`s vuurrode wangen. We lopen een gezellige ruimte in, zien wanden, plafonds, en ook de vloer vervaardigd van oud hout en voor de kleine ramen hangen geplooide gordijnen in ruit en bloempatroon. We duiken in de verste hoek aan een grote ronde tafel waar we uitzicht hebben op de lift en waar we blijven drinken en eten tot we doorgewarmd en aangeschoten de duisternis zien vallen en de sneeuwvlokken steeds groter en horizontaler door een grote lantaarn worden beschenen.

We zijn de laatste in het restaurant, de toiletten worden schoongemaakt, en we worden letterlijk de warmte uitgeveegd. Kriebels in mijn buik spelen op en voorzichtig polsend bij de vrouwen onder ons is de situatie bij hen niet veel anders. De uitgelatenheid die ons net nog paste als een jas is verruild voor stilte voor het grote avontuur.
Remco, de ex-marineman en technische onder ons, is goed voorbereid. Uit zijn rugzak worden reserve sneeuwbrillen opgediept voor de liefhebbers, een rol tape waar hij de pijpen van zijn skibroek mee aan zijn ‘marinekisten' tapet (onder zijn gejubel: ‘geen sneeuwvlok krijgt mij klein..') en komt een mijnwerkerslamp tevoorschijn. Hij zet hem op zijn hoofd en een flinke lichtbundel schijnt zowel naar voor als naar achter. Rob en Remco halen alle sleetjes los en ieder pakt het zijne. De wind mept en beukt en ik ben wederom superblij met mijn bivakmuts die geen stukje huid in mijn gezicht onbedekt laat. Ik blijf angstvallig dicht bij Remco (Wat ben ik stiekem ontzettend blij met volwassen mannen die de leiding nemen en dat ik als moeder de tijd voorbij ben dat ik in situaties als deze moet geruststellen!).
"Pap ga jij voor!" brult Remco door de sneeuwstorm heen. "Voorzichtig allemaal en geen angst, we zijn met elkaar! Ik sluit de rij, er kan niks gebeuren." En zo glijden we in een lange rij naar de grote schijnwerper waar het 14 km lange rodelpad aanvangt.

Een groot voordeel is dat we het pad kennen zodat dat we ongeveer weten waar we de bochten kunnen verwachten. Door de wind en sneeuw vangt het licht van de schijnwerper namelijk niet het pad maar een wit gordijn. Remco`s licht straalt echter als veilige boei helder en fel als ik stiekem achterom kijk. Het eerste stuk is stijl en net als vorige keren klapt verschillend kroost (moedwillig en onder luid gegil) op elkaar in de bocht die volgt. Iedereen krabbelt weer op en de tocht wordt vervolgd onder luid gelach en gejoel. En wat niemand had verwacht: na de derde bocht valt de wind ineens stil. De sneeuw wordt minder en het zicht verbeterd. We slaken allen een zucht van verlichting. De angst raakt op de achtergrond en het wedstrijdgehalte van jeugd en ouderen vermengt zich tot gegil, botsingen, adrenaline en zo nu en dan op elkaar wachten tot de groep compleet is. De uitzichten naar het dal zijn fenomenaal en het is wederom enorm genieten.

Halverwege bezoeken we het knijpje waar we om op te warmen een glühwein nuttigen voor we de tocht vervolgen. Ergens op een hoek, niet ver verwijderd van het eindpunt gaat de echte strijd beginnen. De dames mogen als eerste starten, de heren erachter. Wie het eerst bij de finish is! Mijn persoontje laat iedereen voor, veel te bang voor brekende ledematen (ik heb mijn portie wel gehad). En voor me ontstaat een ware veldslag. Sleetjes op zijn kop, in de kant, mannelijke oerkreten, gillende vrouwen. Mirte, Logan en Sem weten door de kluwen heen te breken. En ik zie mijn kans schoon. Ik kom doodgemoedereerd aangesleed, glijd de kluwen voorbij, zet mijn hakken in de slee en ontwikkel vaart en snelheid. Ik jubel het uit als ik op laatste overzichtelijke stuk zo de ruimt heb en vaart ontwikkel dat ik als heuse 5e van de 10 de finish haal!

Oh jongens wanneer gaan we weer? Ik kan niet wachten!

Warme groet van Manon!




- Reageer op deze column

lynne  schreef op 26-02-2012
haha wat was het leuk he! en dat ik als 10e aankwam, kwam alleen maar omdat ik voorop stond en onderuit gehaald werd hoor ;)


Reacties verbergen