Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Emily

Datum: 22-03-2012

Wegens het heerlijke weer, waarin de natuur schreeuwt om te worden aanschouwd, ontbreekt me de zin binnen te zitten om een column te schrijven. Dus heb ik een oudje opgezocht die mij een glimlach van nostalgie ontlokt.

April 2008 Emily.

Ze heet Emily, in de gezinsmond Em. Haar scooterlook is like Barbie, haar kleur is roze en sinds een paar maanden is ze het trotse bezit van Lynn. Emily vervoert Lynn veilig en snel, ze bereidt Lynn in het chaotische verkeer alvast voor op een toekomstig rijbewijs, en geeft ons ouders een groot gevoel van vrijheid. Ik hoef Lynn in storm en regen nooit meer naar Basketbal, dansen of school te brengen en dit laat mij meer dan eens opgelucht ademhalen.
Lynn heeft Em voor het grootste gedeelte zelf bij elkaar gespaard en behandelt haar, misschien wel mede daardoor, met grote zorgzaamheid en voorzichtigheid.
In ons gezin, met echte meiden- meisjes, kregen bijna alle gebruiksvoorwerpen een naam. Ada- Bikkel- Lady- Slet- Eleanor- en Emily zijn slechts een greep uit het scala wat voorbij kwam.
Ada bijvoorbeeld was mijn eerste Handy. Ze was zwart, had grote toetsen en bracht mijn kinderen, waar ik ook was, a la minute dichtbij. Volgens Lynn en Zoey zag ze er belachelijk groot en zwart uit (als een Ada ..!?!..), toch heb ik haar met pijn in mijn hart ingeruild voor mijn huidige Lady.
Bikkel behoorde toe aan Zoey en was een Tomos brommer. Er werd veel van Bikkel gevergd. Hij was wit met blauw, tweede hands en pruttelde moeizaam maar zeker met drie meisjes (wat wijselijk werd verzwegen) naar het wekelijkse dansen. Toen Bikkel op een avond door de vriendinnen ergens (veilig volgens eigen zeggen!) achter een gymgebouw was gestald werd hij gestolen. De drie vriendinnen waren ontroostbaar. Opgehangen aanplakbiljetten in de buurt ten spijt, Bikkel hun onmisbare vriend, kwam niet meer terug.
Slet was de volgende scooter in de rij. Gekregen van een kennis die hem nog ergens achter in de schuur had staan en die het vroeger áltijd had gedaan. Omdat ook Sem`s brommer ten ziele was en de weekenden bij ons druk bevolkt werden met zestienjarigen mocht iedereen op haar rijden. Feestelijk werd de scooter daarom omgedoopt tot; De Slet. Haar naam zorgde bij outsiders nogal eens voor opgetrokken wenkbrauwen wanneer er onderling luidkeels werd geroepen:
"Vandaag ga ik op de Slet! Gister had jij haar al!" Helaas was De Slet niet zoveel meer gewend en ging ze onder al dat verschillende gehops toch ter ziele.
Slechts Lynn rijdt nog scooter. De andere kinderen hebben hun rijbewijs en auto/of OV en moeten het doen met herinneringen aan hun scootertijd. Maar wanneer ik Lynn zie rijden op Emily, een echt meisje met haar kaarsrechte rug bezaaid met blonde krullen, kan ik een trotse glimlach niet onderdrukken. Emily mag van mij nog lange tijd blijven.

Manon.




- Reageer op deze column

Tineke  schreef op 23-03-2012
Wat een gezellige nostalgie:) Is Emily nog steeds in jullie midden?


Reacties verbergen