Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Komt een vrouw bij de dokter

Datum: 29-03-2012

Het boek: Komt een vrouw bij de dokter, geschreven door Kluun, kwam uit toen mijn zus pas overleden was. Ik hoorde zowel lovende als slechte kritieken. Door de tegenstrijdige kritieken en door het onderwerp van het boek werd ik behoorlijk getriggerd. Dat mijn aarzeling tot lezen even duurde had alles te maken met de dood van mijn broer en zus.
Toen ik eenmaal in het boek begon kon ik echter niet meer stoppen. De schrijfstijl van Kluun dwingt mij gewoonweg tot doorlezen. Ernst, humor, korte duidelijk zinnen, het hield mij gevangen tot ik het verslonden had. In komt een vrouw bij de dokter word ik heen en weer geslingerd tussen sympathie en afschuw naar Stijn, de man van de zieke Carmen. Wat een grote K!!! Maar wat is het ongelooflijk knap van de schrijver (Stijn) dat hij ondanks zijn beschreven beestachtige gedrag, ook de sympathie bij de lezer weet boven te halen. In ieder geval bij mij. Hij spaart zichzelf niet, is eerlijk tot op het bot, en als je ietwat vermogen hebt door de buitenkant heen te kijken, dan ervaar je dat zijn tegendraadse gedrag puur een gevolg is van zijn wanhoop en grote oprechte liefde voor Carmen. Geen excuus, wel een feit.
Natuurlijk was het voor mij heel dubbel om te lezen. Op het moment dat Carmen kaal werd en Stijn de tondeuse gebruikte, gingen mijn gedachten terug naar mijn zus. Met mijn andere zus schoren we haar bij bosjes uitvallende haren weg. We hebben de diepgaande emoties op dat moment weggelachen, bij het lezen van de passage huilde ik echter tranen met tuiten. Ook op het einde kon ik mijn tranen niet bedwingen. Ik heb mij een half uurtje teruggetrokken in eenzaamheid om oud verdriet met gierende uithalen een plekje te geven.
Toen het boek verfilmd werd wilde ik hem pertinent zien. Heel benieuwd was ik naar de sterren Barry Atsma en Carice van Houten in de hoofdrol. Maar op het moment van de première kreeg ik borstkanker. Ik kon niets meer aanschouwen wat met ziekenhuisgangen, doktoren en ziekte te maken had. Ziekenhuisseries, films waarin iemand kanker kreeg, een scène waar iemand alleen al het ziekenhuis betrad, alles werd taboe voor mij. Laat staan een zo beladen film als komt een vrouw bij de dokter....
Ik kan ze gelukkig allemaal weer zien. En op het moment dat de verfilming van Komt een vrouw bij de dokter wordt uitgezonden zit ik in spannende afwachting voor de buis.
En wederom word ik gegrepen door het verhaal. Wederom ben ik bij de scène met de tondeuse emotioneel met mijn zus verbonden, en word ik heen en weer geslingerd tussen anti- en sympathie met Stijn. En tot mijn vreugdevolle verbazing voel ik geen enkele associatie tussen de film en mijn gewezen borstkanker. Voltooid verleden tijd. Wat een heerlijkheid.

Manon.




- Reageer op deze column

Linda  schreef op 01-04-2012
Goed om te lezen dat het een plek heeft. Hoofd omhoog en niet meer terugkijken!


Reacties verbergen