Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Een onverwachtse ontmoeting

Datum: 05-04-2012

Vorige week kwam ik haar tegen. Een oud collega, waar ik van mijn 19e tot 21e mee samenwerkte in verpleeghuis Lauwershof. Ik herinner me haar als leuke spontane meid waar ik vooral tijdens de nachtdiensten wat mee heb af gelachen.
Ze sprak me aan terwijl Rob en ik het restaurant binnenliepen op weg naar ons gereserveerde tafeltje. "Hé Manon!" hoorde ik een blij verraste, wat lijzige stem. "Dat is lang geleden! Wat leuk je weer te zien! Hoe gaat het met je?" Een vrouw stond op van haar tafeltje en stak me haar hand toe.

Ik zag het direct. Niet alleen dat het mijn oud collega was, maar ook de grimas op haar gezicht. Haar rechtermondhoek krulde omhoog, haar linker liet het afweten. Haar rechter handdruk was stevig, haar linkerbeen sleepte.
Er ging veel door me heen, op dat moment. Hoe moest ik reageren? Doen of ik niets zag en eroverheen praten? Of direct zijn en ernaar vragen? Maar hoe doe je dat? ‘Meid wat leuk je te zien maar wat zie ik nou?' Of: ‘Jeetje wat is jou voor naars overkomen?'
Ik beantwoordde haar handdruk, reageerde uiterlijk spontaan en verrast, maar voelde me zó dubbel. Ik ratelde dat het goed met me ging, wat een leuke tijd we toch hadden gehad met elkaar, patiënten uit die tijd kwamen voorbij, en wat leuk toch dat we elkaar na al die jaren weer eens zagen en dat ze me nog herkende. Ik verontschuldigde me dat Rob op me wachtte, wenste haar het allerbeste en liep naar onze tafel waarbij ik uit haar gezichtsveld verdween.
Geschokt nam ik tegenover Rob plaats en vertelde over de ontmoeting van zo-even. Als jonge meisjes verpleegden we destijds voornamelijk oudere somatisch zieken waaronder veel revaliderende patiënten na een herseninfarct. Onze ergste nachtmerrie was toen al dat dit een van ons ooit zou overkomen. En nu dit.
Ik vind het zo knap dat zij het aandurfde mij zo spontaan aan te spreken en ik voel me zó laf dat ik heb gedaan of er niets aan de hand was. Ik vraag me al de hele week af hoe ik zelf zou reageren in zo`n situatie en hoe zou ik willen dat een ander reageert. En met de beste wil van de wereld: ik weet het gewoonweg niet!

Manon.




- Reageer op deze column

Linda  schreef op 02-05-2012
Wat leuk dat je haar gaat opzoeken Manon, heel attent! Veel plezier!


Manon  schreef op 16-04-2012
@Jos en Linda,
Ik begrijp jullie beider reactie heel goed, die van Jos omdat ik bekend ben met een stukje achtergrond. Het is inmiddels goed door me overdacht en ik sluit me in zoverre aan bij Linda dat mijn reactie de goede was. Maarrr: ik heb het adres van haar opgezocht en ga binnenkort een keertje bijpraten met mijn excollega. Het vervolg zal ik hier zeker gaan beschrijven:)Dank jullie beiden met een lieve groet van mij!



Linda  schreef op 15-04-2012
@Jos; tegen iemand die is de loop der jaren kaal is geworden zeg je toch ook niet direct \'wat ben je kaal geworden!?\' of tegen iemand die iets aan zijn neus heeft laten doen \'hey je gok staat anders!\'. Ik bedoel maar te zeggen dat het niet perse slecht hoeft te zijn om gewoon een praatje te maken. Zeker als het gewoon hartelijk gaat, en je oprecht luistert naar iemands verhaal. Dan hoeft het wat mij betreft echt niet direct over een \'ziekte\' te gaan.
Overigens bewijst het piekeren van Manon al dat het hart op de juiste plek zit. Iemand die \'gewoon\' onverschillig zou zijn zou zich er niet zo druk om maken.



Jos  schreef op 13-04-2012
Linda, je vergeet een belangrijk aspect, boestkanker zie je niet.


linda  schreef op 13-04-2012
Ik kan me goed voorstellen dat je zo gereageerd hebt hoor! Je wil toch niet altijd gelijk de nadruk op iemands ziektebeeld leggen? Net zoals jij niet direct tegen iedereen zegt; ik heb borstkanker gehad, denk ik dat zij even leuk met je stond te kletsen zonder dat de nadruk gelijk op haar mondhoek of slepende been lag.
Je kan natuurlijk altijd eens zoeken via facebook of je haar kunt vinden, maar anders zou ik er niet over in zitten hoor!!

Liefs!



Jos  schreef op 06-04-2012
Hoi Manon,

Als je zulke goede herinneringen aan je oud collega hebt en dan zo reageert, dan kan ik mij voorstellen dat zij zwaar teleurgesteld in jou is.
Ik zou proberen er achter te komen waar ze woont en proberen dit goed te maken door onder een kop thee elkaar bij te praten. In eerste instantie te laten vertellen wat haar is overkomen en wellicht, als ze daar naar vraagt jouw verhaal te doen.
Mannen h?, altijd maar oplossingsgericht bezich.



Reacties verbergen