Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Een rode draad

Datum: 19-04-2012

Soms is het leven zwaar K. Dan hoor ik opnieuw een naar bericht en is het leven even helemaal niet leuk meer. Niet dat ik andere keren bij zo`n bericht halleluja roep, verre van dat, maar ik heb er momenteel zo verschrikkelijk genoeg van. Hoe sluit ik mij af voor nare berichten?
Het is een cliché: Kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, ..... Waar ik vroeger bij een probleem mijn kind op schoot kon trekken, troost kon bieden in de veiligheid van mijn armen, en waarbij ze mij op mijn woord geloofden als ik zei: ‘Het komt allemaal goed lieverd,' gaat dat allang niet meer op. Ze ondervinden zelf hoe het leven in elkaar zit, hoe mooi het kan zijn maar ook hoe pijnlijk.

Mijn oudste kind gaat momenteel door zo`n pijnlijk dal. Ze krabbelt gelukkig weer wat op en ik hoor tussen haar zinnen door hoe wijs ze is en hoe ze alles op een rijtje heeft. Maar dat maakt het voor haar niet minder pijnlijk. Natuurlijk zie ik haar verdriet en onmacht, maak ik mij zorgen, luister ik naar haar, geef haar raad en hou tussen mijn zinnen door vooral mijn mond. Het is nu niet meer aan mij, het is haar leven. En intussen probeer ik het niet teveel binnen te laten komen.

En net nu ze weer een beetje opklimt komt er opnieuw zo`n K-bericht. Een jeugdvriend van de middelbare school, waar ze destijds veel mee optrok, die regelmatig bij ons over de vloer kwam, is dood. Vorig jaar overvallen door leukemie, een chemo die niet aansloeg, en de laatste strohalm stamceltransplantatie stootte alle organen af.
Mijn kind is in tranen, ik ben in tranen, heel verdrietig en onmachtig en ook kwaad. Kwaad op het lot. Wanneer buigt die rode draad in ons leven nou toch eens af? Ik wil die draad toch zo graag kwijt!

Met Rob praat ik erover tijdens de koffie en vertwijfeld vragen we ons af hoe dit toch kan? Wat is er aan de hand in de wereld die wij leven? Een wereld waarin steeds vaker ziekten ontstaan. Een wereld waarin onze kinderen al zoveel ziekte en dood van dichtbij hebben moeten meemaken. Veel vaker dan wij destijds. Sommigen verkondigen dat het aantal zieken vroegere getallen niet overschrijdt. Dat het bewustzijn van nu sterker is ontwikkeld en dat men vroeger de oorzaken verzweeg. Wie houdt wie hier voor de gek? Ik geloof er allang niet meer in.

Ik raap mezelf weer bij elkaar en ga verder met mijn bezigheden. Maar mijn gedachten zijn bij een moeder die net haar zesentwintigjarige zoon het leven heeft zien verlaten.
Bij vroegere verjaardagen van Zoey waarbij haar vrienden nooit ontbraken. Bij haar afscheidsfeestje toen ze voor drie maanden naar Londen ging en alle jongens haar verrasten met van ieder een beschilderde onderbroek....

Lieve Geert, ik dank je voor alle mooie jeugdherrinneringen die je mijn dochter gaf.... 

Een dikke zoen van Zoey`s moeder.......




- Reageer op deze column

Zoey  schreef op 22-04-2012
Inderdaad, heel oneerlijk, en heel dankbaar voor de prachtige herinneringen


Anna  schreef op 18-04-2012
Jemig Manon......Houdt het nooit op???
Dikke x



Reacties verbergen