Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Boetedoening

Datum: 04-05-2012


Het is een prachtige voorjaarsdag als we onder de veranda ons ontbijtje nuttigen. Ik heb nog geen vastomlijnde plannen vandaag en neem een besluit: "Ik stap er zo meteen maar op af Rob. Lekker op de fiets, onaangekondigd, dan ben ik er tegen koffietijd en ik zie wel of ze thuis is...." ‘Ze' is mijn ex collega Linda van jaren geleden, waar ik enkele weken geleden een column over schreef, terug te lezen onder een onverwachtse ontmoeting. Via via ben ik achter haar adres gekomen en vandaag lijkt me een uitgelezen dag haar te bezoeken.
Ik fiets door het duingebied en hoor overal de nachtegalen, het groen springt uit de knoppen aan de takken en het is een feest om hier te fietsen. Ik koop een schaal gevuld met violen in een stalletje langs de kant van de weg en geniet van de rit. Pas als ik de wijk nader waar ze woont word ik bevangen door een lichte spanning. Zal ze het gek vinden of gewoon leuk? Zal ze thuis zijn?
Ik zet mijn fiets aan het begin van de straat, doe hem op slot, sla mijn tas over mijn schouder en zet de violen op mijn arm en kijk naar de nummering van de huizen. Ik zie kleine en grote oudere gerestaureerde huizen en bij het juiste huisnummer loop ik een slingerend klinker paadje op naar de voordeur met glas in lood. Ik zucht even diep voor ik met een licht trillende vinger op de bel druk.
Ik hoor een slepende voetstap en zie een silhouet door het deurraampje. De deur zwaait open en ik sta oog in oog met Linda. Er is slechts een moment verbazing dan trekt een grote glimlach van herkenning Linda`s ene wang omhoog en zegt ze: "Manon! Wat ontzettend leuk! Ik wilde net gaan koffiedrinken, heb je tijd? Kom binnen!" Ze loopt voor me uit een smalle gang door en aan het einde ervan opent ze rechts een deur die me een grote lichte woon keuken invoert. Een lichtkoepel boven een grote eettafel zet de keuken in een zee van licht, terrasdeuren staan wijd open en voeren naar een besloten bostuin waar ik allerlei vogels hoor zingen.
"Jeetje Linda wat woon je hier mooi!" roep ik uit. Linda`s telefoon gaat. "Mijn dochter..." gebaart ze en met een: " Ga lekker zitten," loopt ze de gang in om een kort gesprek te voeren. Ik ga aan de grote keukentafel zitten en onwennig kijk ik om me heen. De uit gele klinkers opgebouwde keuken met ronde houten deurtjes ademt de sfeer uit van een oude boerderij. Aan de witte muren zijn eiken planken bevestigd gevuld met servies in boerenbont.
Linda komt binnen, haar telefoontje is gepleegd. Ze verteld over haar dochter die net een baby heeft en over het allesoverheersende trotse omagevoel. Onderwijl pakt ze kopjes, koffieroom uit de koelkast, de koffiepot en zet alles op tafel. Haar bewegingen zijn wat traag, maar haar zelfredzaamheid is groot. Dan gaat ze tegenover me aan tafel zitten en kijkt me vragend aan. Ik zet de violen voor haar neer en zeg: "Ik kom boetdoening doen," en vertel de reden van mijn komst. Hoe naar ik me na onze ontmoeting in het restaurant voelde. Hoe ik erover heb nagedacht maar nog steeds niet weet hoe ik op dat moment anders had moeten reageren. En dat ik om haar te laten voelen, dat ik echt niet zo`n mens ben die niet geïnteresseerd is in het wel en wee van haar leuke ex collega, haar adres heb opgezocht en nu hier zit. Misschien kan ik nog wat van haar leren hoe in het vervolg te reageren?
Als ik ben uitgesproken lacht ze luid en haar ogen twinkelen als vroeger. "Je moest eens weten hoe er op mij wordt gereageerd", vertelt ze. "Jij sprak normaal met me en dat is al zo fijn ten opzichte van ‘de net doen alsof we haar niet zien' reactie. Die vind ik de ergste en die doen echt zeer. Heus, je hebt prima gereageerd. Als je mij op dat moment had geconfronteerd met vragen, in een restaurant, had ik dat echt niet prettig gevonden." Ze wuift met haar hand mijn nare gevoel in één keer weg. "Ik vind het fantastisch dat je hier bent, en het siert je dat je er mee zat, maar meid, ik heb er geen seconde wakker van gelegen!"
Ik ben zo opgelucht over haar reactie en vind het zo fijn haar te kunnen vragen naar hoe haar leven is verlopen, dat de ochtend voorbij vliegt. En als ik uiteindelijk buiten sta en Linda me enthousiast uitzwaait vanachter het raam voel ik me super voldaan. Wat ben ik blij dat ik haar heb opgezocht! Het voelt als een waardevol cadeau.

Manon.




- Reageer op deze column

Linda  schreef op 08-05-2012
Het zal an de naam liggen ;-). Leuk dat je gegaan bent Manon, ben trots op je!



Ollie  schreef op 04-05-2012
Zo zie je maar weer \"reageer maar gewoon dan reageer je al gek genoeg\"
Knuf Ollie



Jos  schreef op 04-05-2012
Lieve Manon,

Goed dat je haar hebt opgezocht. Zie ook haar reactie. Linda ook jij schatte de situatie beter in dan ik.
Daar doe ik dan weer mijn voordeel mee.
Het zou mij niet verbazen als je vriendin t.z.t. jou manon, met een bezoekje verrast



Reacties verbergen