Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

De koe zijn kont....

Datum: 12-07-2012

Achteraf kijk je een koe in zijn kont, en had ik de vakantie beter af kunnen blazen. Naderhand zet alles in een helder licht.
Ieder die aan het ontgiften slaat geef ik de dringende raad mee om rustig aan te doen, het is niet niks. Doe het alleen in een periode dat je kan toegeven aan vermoeidheid. Vermoeidheid die ontstaat door de in je lichaam vrijgekomen en rondcirculerende afvalstoffen. Je nieren, je lever en je huid werken extra hard en worden behoorlijk onder druk gezet door dit proces. Drink veel water en zorg daarbij voor voldoende beweging in de natuur om de processen een handje te helpen. Waarom sloeg ik zelf mijn goede raad dan in de wind? Een verzachtende omstandigheid is dat ik nu weet dat het een opstapeling van ongelukkige factoren was.

Midden in mijn ontgifting begon het drie dagen voor ons vertrek. Een onverwachts en zeer krachtig bombardement bereikte de toiletpot, tegelijkertijd met een aanslag op de huishoudemmer. Hoe ziek en zielig kan een mens zich voelen? De volgende dag werden mijn lege darmen overvallen door koliekachtige pijnen en menigmaal trok ik wit en zwetend weg. Was dit een buikgriep, had ik iets verkeerds gegeten? Even zag ik de vakantie dan ook niet meer zitten. Maar ik knapte wat op, ervoer het enthousiasme en de zin in de reis bij Rob, en ach, dat onbestemde gevoel in mijn maag was wel verklaarbaar na de afgelopen dagen. Het zou wel weer overgaan.

Dus stapten we in de cabriolet en startten we onze reis naar Portugal. De reis ernaar toe was fantastisch. Schitterende binnenwegen door Frankrijk, door Spanje en uiteindelijk Portugal liet ons nieuwe verrassend mooie natuur en steden zien. De temperatuur bleef rond de 22 graden circuleren, we vonden iedere dag zonder moeite een goede camping, en het blijvend onbestemde gevoel in mijn maag uitte zich als een onverzadigbare trek in dat lekkere franse en Spaanse stokbrood. We zullen er wat van gegeten hebben. Mijn maagstreek bleef echter gevoelig. Toen ik op een avond ook nog gestoken werd door een mug en daar een allergische reactie op kreeg die zich uitte met bulten met een doorsnee van 10 cm, voelde ik de algemene malaise toenemen. Mijn systemen liepen voelbaar op hun tenen.

Eenmaal aangekomen bij de kennissen in Portugal werd het warm, heel warm: 37 graden in de schaduw. Normaal heeft een lichaam al tijd nodig hieraan te wennen maar in deze toestand deed mijn maag nog gekker dan hij al deed, nam mijn eetlust af, was ik heel vermoeid en voelde ik me diepongelukkig (wat ik natuurlijk probeerde te verbergen bij een ander in huis). Ik werd pas echt bang toen mijn oogwit geel werd, mijn urine donker, en mijn ontlasting licht van kleur. Mijn lever had het wel heel erg zwaar, dat was een ding wat zeker was, maar wat was de oorzaak? De angst probeerde me aan alle kanten weer in te halen. Ik zag de gele ogen van mijn broer en zus voor hun sterven, en ondanks Rob zijn nuchterheid, en ondanks de polsende en geruststellende gesprekken naar Nederland met een specialist en vriend, moest ik toch weer alle zeilen bijzetten. Het zweet brak mij uit, maar zolang dat niet van de koorts was wilde ik absoluut niet naar een Portugese dokter, ik wilde naar huis!

Na een vermoeiende terugreis, kwamen we een week eerder dan gepland weer thuis en mocht ik toegeven aan mijn algehele gevoel van malaise. Ik huilde, ik sliep, ik dommelde of las een boek in de schaduw van de boom in onze achtertuin. Rob deed verder alles en zorgde voor uiterst gevarieerd en vers en licht voedsel voor mijn maag en lever. Ik zorgde alleen maar heel goed voor mijn lichaam, ik zorgde heel goed voor mijn geest. En het voelde als .... Thuiskomen..... in een heerlijke temperatuur, niet te warm en niet te koud, die heel wat beter bij mij past dan hitte. We zijn nu anderhalve week verder en ik ga langzaam vooruit. Het geel in mijn ogen verdwijnt, de maagpijn is weg, en de vermoeidheid waar ik vanaf het moment van thuiskomen aan toegeef wijkt.

Ik blijf alert, ik blijf voorzichtig, en ik blijf toegeven aan wat mijn lichaam aangeeft. Ik heb mijn lesje goed geleerd.

Manon.




- Reageer op deze column

Manon  schreef op 25-07-2012
Beste Marita,
Je kan op meerdere manier ontgiften. De afgelopen keer ontgiftte ik via de NovelCure methode waar ik zeer goede ervaringen mee en die zich in onze omgeving keer op keer bewijst. Kijk voor de methode op: www.novelcure.nl
Je kunt ook een kijkje nemen op mijn ervaring ten gevolge van kanker in 2009, http://www.manon-schrijft.nl/index.php?page=3, en je kunt een kijkje nemen op http://mijnstrijdtegenkanker.wordpress.com/6-stappen-naar-genezing/hoe-gebruik-je-mms/.
Succes met de keuze en ontgiften!
Warme groet van Manon.



Marita  schreef op 24-07-2012
Dag Manon,
ik wil me graag ontgiften om me te ontdoen van eventuele schimmels, bacterien, en eventuele ontstekingen waar je geen weet van hebt. Ik weet dat je dat voorzichtig moet doen. Op welke wijze pak jij de ontgifting aan en met welk product ontgif je jezelf.
Ik hoor graag van je.
Marita Zeegers



Linda  schreef op 13-07-2012
Zonde van die laatste week vakantie misschien, maar dat haal je wel weer in in een heerlijke week in Oostenrijk ;-). Zorg goed voor jezelf hoor!



Reacties verbergen