Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Tien jaar......

Datum: 09-08-2012

Vorige week, 2 augustus 2012, was het tien jaar geleden dat mijn broer, 13 maanden jonger dan mijn persoontje, stierf. 
Naarmate de jaren zich aaneenrijgen, gaat mijn tijdsbesef, wat de dood van de dierbaren betreft, een steeds grotere dubbelrol spelen. In die tien jaar hebben er zich zoveel nieuwe levenservaringen aangediend. De kinderen zijn voor hen tot onherkenbare individuen uitgegroeid, en ook ik ben enorm gegroeid op velerlei gebied.
Als ineens de poort zijn belletje zou laten klinken, mijn broertje met bekende passen de tuin zou binnenwandelen, dan zou de vergleden tijd voor een schok van stilstand zorgen, alvorens de blijdschap zou overheersen.
Tegelijkertijd voelt het als gisteren, en ben ik terug in de ziekenhuisgang, toen mijn broer zojuist gestorven was. Ik was de ziekenhuiskamer ontvlucht op zoek naar een moment van rust, om in mijn eentje uiting te geven aan het verscheurende gevoel van verlies. Met mijn armen over elkaar gevouwen omvatte ik in een vaste greep mijn romp, alsof ik zo de pijn in mijn maag kon verzachten. Ik zakte door mijn knieën, steun zoekend met mijn rug tegen de koude wand. Ik kreunde van onmacht, pijn, boosheid en verdriet. Ik was boos, zo verschrikkelijk boos op de hele wereld van onvermogen, op de heftige strijd van mijn broer naar het sterven, over het uitblijven van een glimp van rust in het gekwelde gezicht bij zijn overgaan. Ik, die ervan overtuigd was dat er licht op hem wachtte, waar wij een glimp van zouden mogen opvangen. Ontgoocheling te meer toen dat teken volledig uitbleef.
Tegen de ochtendgloren kwamen Rob en ik thuis, na een lange en emotionele dag en nacht. Stil in mijn lijf en heel verdrietig. Het eerste wat mij opviel was het verlichte huis van de buren. Er wapperde een vlag, met daarboven een roze ballon; nieuw leven was geboren. Iets lichtte op uit mijn verder zo zwarte gevoel. Het besef dat er tegelijkertijd met het sterven van mijn broer nieuw leven was geboren, troostte me op de een of andere manier.
We gingen ons verder lege huis binnen, de kinderen sliepen bij hun vader. Het voelde extra leeg, zonder hun warme en troostende aanwezigheid, alles voelde leeg en zwaar. Ik opende de haldeur om naar boven te gaan en schrok me helemaal te pletter van een luide kwaak. Want daar, midden in de hal, zat een grote groene kikker met zijn ogen strak op mij gericht. In dat korte moment voor de schrik zich omzette in een enorme huilbui, in dat deel van een seconde, vermengden zich de kokende pot van emoties, met het besef dat deze kikker een teken was. Kikkers zijn in onze familie een symbool geworden ten opzichte van Daan, de overleden zoon van mijn zus. Hij droomde ervan om antropoloog te worden en verzamelde kikkers. Het was alsof deze grote kikker, in dat deel van een seconde, mij vertelde dat ik mij vergiste. Dat er wel degelijk licht was na het sterven, ik kon gerust zijn. Ik barstte uit in een verlossende huilbui, mijn eerste tranen na het verlies van mijn broer.

Tijdens het schrijven van deze column rent ons tienjarig buurmeisje vol levenslust voorbij. Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Zonder dat zij er ook maar enig vermoeden van heeft, zal zij voor mij voorgoed het symbool van geboorte en sterven blijven uitdragen.

Lief broertje van me, wat zou ik graag het belletje van de poort weer horen, alvorens je bekende voetstappen de tuin inkomen. Met liefde praat ik je bij....

Liefs van Manon




- Reageer op deze column

Els  schreef op 13-08-2012
Mooi geschreven, waar blijft de tijd?
X Els



Marja  schreef op 09-08-2012
Mijn liefste van mijn leven.Die we er zo graag er bij hadden dat zijn dochter trouwde, maar hij kwam bij Cynthia als vlinder en ging op haar rug rusten en dat mochten we op de foto vast leggen.Cor en Mario waren er de heledag bij.Trouw boeket van witte rozen en arends kelken.briudspar in gehaald met witten rozen en witte arends kelken. de volgende dag op hun graf gebracht.Wij missen hun elke dag.


Reacties verbergen