Vitaliteitsweek: Eigen-Wijsheid
02-12-2016
Breek je vrij!
18-06-2016
Opa
16-02-2016
Lynn in Zuid-Amerika
14-01-2016
De beste wensen
31-12-2015
In gesprek met vriendinnen
09-11-2015
Een willekeurige overnachting in Duitsland.
10-08-2015
Hectiek
10-06-2015
Dualiteit
08-06-2015
Fiene
20-04-2015
Het voordeel van de noodrem
29-03-2015
In gedachten..
26-02-2015
Winter
30-01-2015
Voorlichting die de oncoloog zijn patient zou moeten geven..
16-12-2014
Dubbel Geluk
27-11-2014
Alle columns

Geheimzinnigheid...

Datum: 16-08-2012

Het is altijd al zo geweest. Men pretendeert van alles van Rob en mij te weten, in werkelijkheid kunnen maar weinigen ons echt volgen. Ergens genieten we daar wel van; van de niet begrijpende blikken, de zinspelende vragen, de flarden van roddels die rondgaan in het dorp.
Insinuaties in de richting van mijn openheid van schrijven, die het idee wekken alles in en over ons leven bloot te geven, doe ik af met een geheimzinnige glimlach. Ik beaam stilzwijgend, laat ze allemaal maar denken. Er zijn maar een handjevol vrienden en familie, die werkelijk weten waar Rob en ik mee bezig zijn, en wat wij in het verleden al samen hebben neergezet. Dit is niet een kwestie van niet open willen zijn, maar meer een gebrek aan echte belangstelling. We leven allemaal ons eigen leven. 

Rob en ik vormen een goed team, en versterken elkaars kwaliteiten. Mijn zekerheid omtrent dit laatste stijgt met de dag. Het brengt ons op onbekende plaatsen en in onderhandeling met personen op een niveau, waar ik vroeger enorm tegenop zou kijken. Nu niet meer: We leren allemaal ons kunstje waar we goed in zijn. Niemand is meer en niemand is minder.

Op deze nu al vroege en warme zomermorgen wandel ik door een rustige woonwijk in Doetinchem. Rob is in belangrijke bespreking, waar veel van afhangt, en waar ik nog niets over kan loslaten. Ik vul de tijd met een stevige wandeling, alvorens ik op een bankje omgeven door groen neerstrijk met een boek. Ik koop bij het passeren van een warme bakker een broodje, waar alle klanten en winkelmeisjes steevast begroeten met een: 'Hallo....', en gedag zeggen met: ‘Doeoeoeg....'.
De schappen etaleren maar een flauwe variatie broden van wat ik gewend ben; het donkerste gevulde zadenbroodje blijkt later bij het nuttigen slechts een weke maagvulling.

Tijdens de wandeling merk ik allerlei nieuwsgierige blikken op van bewoners: ‘Wie is die vrouw in de witte zomerjurk met haar jasje nonchalant over haar arm geslagen?' Als ik aan het einde van de straat bemerk dat de weg doodloopt en ik op de terugweg nogmaals passeer, zie ik zelfs een rimpelige hand de vitrage oplichten. Ik geniet en een glimlach krult mijn mond.

Als ik even later op een bankje mijn broodje nuttig word ik opnieuw door nieuwsgierige blikken bekeken. De bewoners van Doetinchem verschillen in niets van bewoners van over de hele wereld. Ieder leeft zijn eigen leven, in zijn eigen dorp of stad. Nieuwsgierig als altijd naar vooral de buitenkant. Zo zal het waarschijnlijk altijd blijven. Zo is het altijd al geweest.

Met een warme (en geheimzinnige) groet van Manon.




- Reageer op deze column

els  schreef op 19-08-2012
Als we in vergelijk gaan verliezen we altijd.
Je meer of je minder voelen dan een ander voelt nooit goed.



Linda  schreef op 17-08-2012
En ik maar denken dat ik alles van je weet...
;-)



Els  schreef op 16-08-2012
Ik weet presies wat je bedoelt!!
Gr. uit Egmond



Jos  schreef op 16-08-2012
\"Niemand is meer en niemand is minder.\" We zijn allemaal mens. Dus gelijk.
Daarom tutoyeer ik vanaf mijn 18e iedereen.
Ook als ik de paus, Beatrix of Mark Rutte zou ontmoeten. Alleen hebben sommige oudere artsen daar nog wel eens moeite mee.



Reacties verbergen